Για τους περισσότερους από εμάς ο Γιαν Τιερσέν θα είναι πάντα ο συνθέτης της «Αμελί», αλλά εκείνος θα επιμένει να αφήνει πίσω του τη μεγάλη του κινηματογραφική επιτυχία.
Οι σινεφίλ θα τον θεωρούν πάντα περισσότερο δικό τους άνθρωπο από τους μουσικόφιλους. Οι μουσικές του θα μας συγκινούν είτε περιγράφουν το παριζιάνικο τοπίο είτε είναι εμπνευσμένες από ένα απομακρυσμένο νησί της Βρετάνης.
Θα επιμένει να μας παρακινεί να φτιάχνουμε τις δικές μας ιστορίες όταν ακούμε ένα τραγούδι του γιατί «η δημιουργία πρέπει να είναι κάτι ζωντανό στα αυτιά του ακροατή».
Και κυρίως θα συνεχίσει να είναι από τους καλλιτέχνες που θα έρχονται προς τα μέρη μας όσο το κοινό τού δείχνει τόσο μεγάλη αδυναμία.
Ο Γάλλος συνθέτης, ένα από τα πρώτα sold out του φετινού καλοκαιριού και μια από τις πιο ηχηρές αφίξεις στο Φεστιβάλ Αθηνών, δίνει μία και μοναδική συναυλία στο Ηρώδειο την Πέμπτη.
Οσοι έχετε ήδη αγοράσει εισιτήριο να ξέρετε πως μοναδικό εμπόδιο της βραδιάς θα είναι ο καύσωνας που επιστρέφει.
Κι όσοι δεν τα καταφέρατε μην ψάχνετε πια. Μαγικά χαρτάκια δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα.
Γεννημένος στις 23 Ιουνίου 1970 στην Μπρεστ της Γαλλίας, ο Γιαν Τιερσέν, μεταξύ 6 και 14 ετών μαθαίνει βιολί, πιάνο και αργότερα διεύθυνση ορχήστρας.
Παρά την κλασική του εκπαίδευση, όταν ενηλικιώνεται αποφασίζει να γίνει ροκ κιθαρίστας κι έτσι, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, γίνεται μέλος σε διάφορα ροκ συγκροτήματα στη Ρεν.
Στη συνέχεια άρχισε να γράφει μουσική για το θέατρο και για μικρού μήκους ταινίες και κάποιες από αυτές τις συνθέσεις βρίσκουν θέση στην πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «La valse des monstres», που κυκλοφόρησε το 1995.
Παρότι η φήμη του στη Γαλλία εξαπλωνόταν -ειδικά μετά από συνεργασίες με τους Νιλ Χάμον, Μπερτράν Καντά, Ζιλιέτ Γκρεκό και τις εμφανίσεις του στο παρισινό «Olympia» και το λονδρέζικο «Barbican»- η διεθνής καριέρα αργούσε.
Εφτασε, όμως, υπό μορφή θύελλας, το 2001, όταν μουσικές του συμπεριελήφθησαν στο σάουντρακ της ταινίας του Ζαν-Πιερ Ζενέ «Αμελί» (ταινία που κέρδισε το Σεζάρ Καλύτερης Μουσικής το 2002) και ο κόσμος ολόκληρος άρχισε να μιλά για τον πιο λυρικό Ευρωπαίο συνθέτη.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε πως αυτός συνθέτης σαν μάγος γράφει νότες που αυτομάτως μετατρέπονται σε εικόνες.
Ο ίδιος, πάντως, επιμένει πως όταν θέλει να συνθέσει μουσική δεν πρέπει να σκέφτεται τίποτα:
«Ο καλύτερος τρόπος για να γράψω είναι να μη σκεφτώ τίποτα και να φτάσω σε ένα κενό. Μετά απλά αφήνω το συναίσθημα και μερικές υποσυνείδητες σκέψεις να μπουν στο μυαλό και να ενσωματωθούν στη μουσική μου. Είναι μια διαδικασία φυσική και εγκεφαλική μαζί».
Οταν, δε, επιμένουν οι δημοσιογράφοι να τον ρωτούν για την «Αμελί», όπως η εφημερίδα Sydney Morning Herald, εκείνος είναι σαφής: «Αυτές οι μουσικές ανήκουν στο παρελθόν και δεν με ευχαριστεί να τις παίζω εγώ, καλύτερα να το κάνει κάποιος άλλος. Αλλωστε δεν έχω γράψει το σάουντρακ της ταινίας. Απλώς δάνεισα συνθέσεις από τρία παλαιότερα άλμπουμ μου».
Από τότε βέβαια έχουν περάσει χρόνια, καθώς τα στούντιο άλμπουμ του Τιερσέν έχουν γίνει εννέα, έχει αρκετές συμμετοχές σε δίσκους άλλων, ζωντανές ηχογραφήσεις και ακόμη δύο υπέροχα σάουντρακ («Good bye, Lenin» και «Tabarly»).
Ο τελευταίος του δίσκος, με τον τίτλο «Eusa» (κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο), αντλεί την έμπνευσή του από το μικρό νησί στις όχθες της Βρετάνης (Ιle d’Ouessant), όπου κατοικεί τα τελευταία χρόνια.
Οι 18 συνθέσεις του έχουν και πάλι πρωταγωνιστή το πιάνο και σύμφωνα με τα όσα λέει ίσως είναι ο καλύτερος Τιερσέν που έχουμε ακούσει.
Info:
Ωδείο Ηρώδου Αττικού, την Πέμπτη, στις 21.00. Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί.
