Εγκαταλείποντας το ρεπερτόριο της κλασικής μουσικής και του μπαρόκ, στην παρουσίαση του οποίου έκαναν τη διαφορά και πρόσφεραν όσο κανείς άλλος ώς τώρα στην Ελλάδα, Καμεράτα και Πέτρου συμμετέχουν πλέον στο Φεστιβάλ Αθηνών με παραγωγές μιούζικαλ, επιλογή κυρίως οικονομικής επιβίωσης, αν και όχι μόνο.
Μετά το «Φίλησέ με, Καίτη» (2015) και το «West Side Story» (2016), φέτος σειρά είχε το πολυβραβευμένο θρίλερ-μιούζικαλ «Σουίνι Τοντ» («Sweeny Todd») σε μουσική και στίχους Ζόντχαϊμ και σενάριο Χιουγκ Γουίλερ. Παρακολουθήσαμε την παρουσίαση της παραγωγής στις 29/7/2017, στο εντυπωσιακά κατάμεστο Ηρώδειο, αποκομίζοντας πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Ας προσθέσουμε εδώ ότι προγραμματίζεται και δεύτερη παρουσίαση στο Ηρώδειο, στις 31/8/2017.
Πρωτοπαρουσιασμένο στη Νέα Υόρκη το 1979 και την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο, το μιούζικαλ του Ζόντχαϊμ βασίζεται στο έργο του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Κρίστοφερ Μποντ «Σουίντι Τοντ, ο κουρέας-δαίμονας της οδού Φλιτ». Ο Μποντ αφηγείται μεταπλασμένη την πασίγνωστη βικτοριανή ιστορία τρόμου και εκδίκησης «Μια σειρά μαργαριτάρια», που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες σε λαϊκό λονδρέζικο εβδομαδιαίο έντυπο το 1846-47.
Οταν το 1973 ο ταλαντούχος 43χρονος Ζόντχαϊμ αποφάσισε να μετατρέψει το θεατρικό του Μποντ σε μιούζικαλ χτύπησε πραγματικά φλέβα χρυσού. Το 2007 είδαμε στην Ελλάδα κινηματογραφική μεταφορά του από τον Τιμ Μπάρτον, με τον Τζόνι Ντεπ στον επώνυμο ρόλο.
Απόλυτη επιτυχία!
Ο Γιώργος Πέτρου πρόσφερε στο αθηναϊκό κοινό την πλήρη εκδοχή του έργου, διαρκείας άνω των δύο ωρών. Ο ίδιος ανέλαβε με περισσή αυτοπεποίθηση -και απόλυτη επιτυχία!- την αναμενόμενα λαμπερή, νευρώδη μουσική διεύθυνση, καθώς επίσης την εύστοχα στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία και την πειστική, έμμετρη μετάφραση των κειμένων στα ελληνικά. Μαζί του συνέπραξε ομάδα εκλεκτών συνεργατών.
Ο σκηνογράφος Πάρις Μέξης μετέτρεψε με λιτά μέσα αλλά με φαντασία τη σκηνή του ρωμαϊκού ωδείου σε -κυριολεκτικά!- ομιχλώδες βικτοριανό Λονδίνο, η ενδυματολόγος Γιωργίνα Γερμανού έντυσε τη 12μελή ομάδα των τραγουδιστών και τον χορό με ωραία καρατερίστικα κοστούμια που παρέπεμπαν στην εποχή και συνεισέφεραν στον σκοτεινό χαρακτήρα του έργου.
Την εκφραστικά εύγλωττη χορογραφία της κίνησης -αποφασιστικής σημασίας στο στήσιμο της ατμόσφαιρας!- φρόντισαν η Ζωή Χατζηαντωνίου και ο Κώστας Τσιούκας, ενώ τους υποβλητικά ατμοσφαιρικούς φωτισμούς σχεδίασαν οι Γιώργος Τέλλος και Στέλλα Κάλτσου. Αριστα προετοιμασμένη, η παράσταση κύλησε με σφρίγος, ζωντάνια και ερεθιστικές εναλλαγές.
Γενικώς πολύ καλή ήταν η διανομή. Τους κομβικούς πρωταγωνιστικούς και δευτεραγωνιστικούς ρόλους ανέλαβε πλειάδα ερμηνευτών. Καθώς κάποιοι προέρχονταν από τον χώρο της όπερας, ενώ άλλοι είχαν εμπειρία από μουσικό θέατρο ή και θέατρο πρόζας, έγινε χρήση «ψειρών» ενώ και η ορχήστρα έπαιξε με μικρόφωνα. Το κεντρικό ζευγάρι ενσάρκωσαν πολύ καλά ο βαρύτονος Χάρης Αδριανός και η ηθοποιός-τραγουδίστρια Νάντια Κοντογεώργη.
Οι δυο τους απέδωσαν με κέφι και ετοιμότητα τους θεατρικά πολυδιάστατους ρόλους τού κατά συρροήν φονιά κουρέα Σουίνι Τοντ και της αδίστακτης ταβερνιάρισσας Νέλι Λόβετ, που σερβίρει κρεατόπιτες με κιμά από τις σάρκες των σφαγμένων πελατών. Δίπλα τους, ο νεανικός Γιάννης Καλύβας και η λαμπερή υψίφωνος Μυρσίνη Μαργαρίτη απέδωσαν άριστα τους ρόλους του ερωτευμένου ζευγαριού Αντονι και Τζοάνα.
Απολαυστικοί στους σύντομους ρόλους/βινιέτες τού α λα Λιμπεράτσε δοσμένου τσαρλατάνου Αντόλφο Πιρέλι και του γλοιώδους, κομψευόμενου Επίτροπου Μπάμφορντ ήταν οι τενόροι Γιάννης Χριστόπουλος και Χρήστος Κεχρής.
Εύστοχοι και πειστικοί στους ρόλους του υποχθόνιου δικαστή Τέρπιν και του αφελούς Τόμπι, που, άθελά του, προσφέρει την τελική κάθαρση στο δράμα, υπήρξαν ο βαθύφωνος Χριστόφορος Σταμπόγλης και ο Αρης Πλασκοβίτης αντίστοιχα. Ομοίως καλοί στους σύντομους ρόλους τους ήσαν οι Αννα Κουτσαφτίκη (ζητιάνα), Δήμητρα Κώνστα (νεαρή Λούση), Αποστόλης Ψυχράμης (πωλητής πτηνών), Σωτήρης Τριάντης (Τζόνας Φογκ).
Ο 15μελής χορός
Αριστα προετοιμασμένος μουσικά και σκηνικά ήταν ο 15μελής χορός -πελάτες, κόσμος, θύματα κ.λπ.- στον οποίο συμμετείχαν τραγουδιστές και ηθοποιοί. Αριστη ήταν, τέλος, η επίδοση της ενισχυμένης με σολίστες πνευστών και κρουστών Καμεράτας που, υπό τον ακούραστο Γιώργο Πέτρου, κινήθηκε για μιαν ακόμη φορά με αριστοτεχνική άνεση και ετοιμότητα στο πεδίο του μιούζικαλ σαν… έτοιμη από παλιά!
ΥΓ.: Το με τι κριτήριο αντιμετώπισε γενικώς και ειδικώς την κλασική μουσική (και) το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών είναι ένα θέμα με πολύ προβληματικές όψεις και, κυρίως, δυσοίωνες προοπτικές…
