Ποιητής… εκ του προχείρου

Μια φορά θυμάμαι τραγουδούσες, τώρα σιωπή Πριν δέκα μέρες πέτρωσ’ η φωνή και πώς να κλάψει 

που έφυγες, Αρλέτα μου γλυκιά, κι έχουν ανάψει χίλιοι καημοί. Τα κάναμε, μου φαίνεται, σαλάτα 

κι από κοντά μας έφυγε για πάντα η Σερενάτα…

Κι εκείνο το αδέσποτο σκυλάκι το καημένο θα μείνει άλλο ένα όνειρο παντοτινά χαμένο 

Στ’ αυτιά μου πάντα, από παιδί, κελάρυζε η φωνή σου ποτάμι κι αναφιλητό βγαλμένο απ’ την ψυχή σου 

Σταλαγματιά πικρής δροσιάς, ήσουν εκεί παρούσα και κάθε νέο έρωτα μαζί σου τραγουδούσα 

Τους ζωντανούς τους χωρισμούς τους άντεξα με σένα και πήρα τα τραγούδια σου μαζί μακριά στα ξένα 

Στην παιδική σου κάμαρα γύρισες τώρα πίσω Πώς θα ‘θελα έναν πρίγκιπα να βρω να σου γνωρίσω… 

Μα ήρθε ο θάνατος αργά, Αρλέτα, στο λιβάδι κι έπιασε κρύο ξαφνικά και έπεσε σκοτάδι 

Παρηγοριά έχει ο θάνατος και λησμοσύνη ο χάρος κι ας έσβησ’ άλλη μια ψυχή που ‘ταν για με σαν φάρος 

Ησουν το τσάι γιασεμιού στην γκρίζα βιοπάλη batida, συ, de coco μου, να πιω να πω χαλάλι! 

Ησουνα τ’ αρτεσιανό του βίου μου το φρέαρ και της καρδιάς μου το γλυκύ και μυρωμένο έαρ 

Σπουργίτι ήσουν που ‘φυγε για τον νοτιά πετώντας τον ίδιο ήλιο μέσα του στην παγωνιά κρατώντας 

Το γκρίζο συ μας άνοιξες, τα χρώματα να δούμε σαν τον μύλο τον χάρτινο ελπίδες να κρατούμε 

Τώρα έχεις μες στη φούχτα σου συ τον αυγερινό κι εγώ ‘χω σε μια κάμαρη ταβάνι για ουρανό 

Τα λουλουδάκια μου ‘μαθες και πρόσεχα στο βάζο τώρα για λίγη ομορφιά πνίγομαι και πλαντάζω… 

Τη συννεφιά κι έναν καημό μονάχα έχω κρατήσει κι έναν ήχο λύρας που σιγά, πολύ σιγά θα σβήσει 

Στο κάδρο πάντα η θάλασσα θ’ αφρίζει αγριεμένη και στο φεγγάρι η διεύθυνση, να δεις, θα ‘ναι γραμμένη 

Ο εντός μου τηλεφωνητής κατέγραψε το σήμα που πριν σε πάρει άφησες, Αρλέτα μου, το κύμα 

Δεν θα μου λείψεις δε ποτέ, γιατί θα ‘ναι η φωνή σου σανίδα για να κρατηθώ στο χείλος της αβύσσου 

Κι ίσως μια μέρα σ’ ένα μπαρ με τ’ όνομα «Ναυάγιο» τα πιούμε οι δυο μας συντροφιά με τον γνωστό σου άγιο…