Λιώσαμε τον δίσκο («The Wall») στο πικάπ, τρέξαμε να δούμε την ομότιτλη ταινία, τον Μάιο του 1989 γεμίσαμε ασφυκτικά το ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσουμε τους Pink Floyd (έστω και χωρίς τον Roger Waters) σε μια συναυλία-εμπειρία ζωής.
Είναι κάποιοι από τους συνειρμούς που μου προκαλεί πάντα αυτό το -πολύ αγαπημένο μου- κομμάτι όποτε το ακούω και η υποβλητική, καθηλωτική, σχεδόν υπνωτιστική, μουσική του με κάνει να νομίζω ότι ο Waters απευθύνεται σε μένα όταν τραγουδάει:
«Hey you, out there on the road Always doing what you’re told, Can you help me? […] Hey you, don’t tell me there’s no hope at all Together we stand, divided we fall».
Δώρα Σελλά
