«Μεγάλος ασθενής η Δικαιοσύνη κατά τον ΣΕΒ», με «Περίπου ένα εκατομμύριο δίκες να βρίσκονται σε εκκρεμότητα» έναντι 315.000 το 2000, διάβαζα σε ρεπορτάζ του Βασίλη Γεώργα στην «Εφ.Συν.» της 15/6.
Με τα στοιχεία (και τους αντίστοιχους αριθμούς) που παρατίθενται στο ρεπορτάζ, τα οποία στηρίζονται σε μελέτη του Συνδέσμου Ελληνικών Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) και προέρχονται από την Ευρωστατιστική (Eurostat), η ελληνική Δικαιοσύνη δεν είναι απλώς «μεγάλος ασθενής», θέλει ένα νοσοκομείο μόνη της.
Μάλιστα αυτό να μην είναι κάτι σαν το «Ερρίκος Ντυνάν», με τον τρόπο που αποσπάστηκε ή παραχωρήθηκε από το Δημόσιο στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Τώρα μου ήρθε σαν σκέψη, κι ας το δουν οι επαΐοντες αναλυτές, κοινωνιολόγοι και οικονομολόγοι.
Αν κάπου υστερεί ο ελληνικός καπιταλισμός από τον δυτικό, ΗΠΑ και Ευρώπης, γιατί το ότι υστερεί, είναι κοινός τόπος, δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς.
Αυτό πρέπει να οφείλεται στο γεγονός ότι ο δυτικός καπιταλισμός έφτιαξε κράτη, ενώ τον δικό μας τον έφτιαξε το κράτος.
Ακόμα και τώρα –ίσως τώρα ακόμα περισσότερο–, όπου δεν κλείνουν δημόσιες επιχειρήσεις και το κράτος, η εκάστοτε κυβέρνηση, τις «ιδιωτικοποιεί», αυτό το κάνει αφού πρώτα τις ξεκαθαρίσει από βάρη και δουλείες που προκάλεσαν προκάτοχοι, επίσης ιδιώτες.
Βαστάει χρόνια αυτή η κολόνια!
Ετσι φτάσαμε (από καιρό, δεν περιμέναμε τα μνημόνια) ο στυλοβάτης της δημοκρατίας, η διάκριση των εξουσιών: Νομοθετικό (Βουλή), Εκτελεστικό (κυβέρνηση) και Δικαστικό (Δικαιοσύνη), αντί να διακρίνεται, να ξεχωρίζει, η μία εξουσία από την άλλη, ώστε καθεμιά, με την ανεξαρτησία της, να διασφαλίζει την ανεξαρτησία της άλλης, να υποτάσσεται η μία στην άλλη και να κάνουν διακρίσεις…
-320x213.jpg)
