Η διαδρομή, κάθε βράδυ που περνάω, μπροστά από το Πεδίον του Αρεως, μοιάζει με μαχαιριά στην καρδιά. Η εικόνα είναι κάτι παραπάνω από δραματική: δεκάδες άνθρωποι, ναρκομανείς στη μεγάλη πλειονότητα τους, να στέκονται στο πεζοδρόμιο για να χτυπήσουν τη δόση τους.
Παραπέρα, άλλοι να προσπαθούν να πουλήσουν την πρέζα. Παντού σύριγγες, σκουπίδια και ακαθαρσίες. Μια κατάσταση απόλυτης εγκατάλειψης και πολλά αναπάντητα ερωτήματα.
Η Περιφέρεια Αττικής, ο Δήμος Αθηναίων, το υπουργείο Εσωτερικών, οι βουλευτές της Α’ Αθηνών δεν μπορεί να μη γνωρίζουν.
Γιατί λοιπόν δεν κάνουν κάτι για να βοηθήσουν τόσες ανήμπορες ψυχές που «λιώνουν»; Γιατί αφήνουν το πάρκο να μαραζώνει;
Δεν μιλάμε φυσικά για επιχειρήσεις-σκούπα, αλλά για μια λύση που θα σώσει τους ανθρώπους και θα ξανακάνει το Πεδίον του Αρεως προσβάσιμο για όλους.
Τόσο δύσκολο είναι;
