efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Με αδιόρατη λύπη γρατζουνάνε τις κιθάρες τους οι τέσσερις νεαροί και ηρεμεί το τοπίο και οι ψυχές όσων παρευρίσκονται· η παρέα θυμάται πάντα τη ρήση του Νίτσε: «Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τη μουσική; Μια πλάνη»… -και μάλλον δεν πλανεύτηκε…

Κάπου κάπου πετάγεται ένας από την ομήγυρη και παρακαλεί να παίξουν το τραγούδι της αρεσκείας του. Γλυκιά ατμόσφαιρα. Οι νεαροί μουσικοί «υπακούουν» μετά χαράς. Ερχεται και η δική μου σειρά. Διστάζω. Τι να επιθυμώ τάχα τέτοιες στιγμές;

Πιέζομαι να κάνω την «παραγγελιά» μου. Θα ήθελα να ακούσω το «Ουλαλούμ» -ποτέ δεν ξεχνώ (με συγκίνηση) τη σπαρακτική φωνή του Νικόλα Ασιμου, που μελοποίησε τους ανατρεπτικά λυρικούς στίχους του «αιρετικού» Γιάννη Σκαρίμπα. Οι τρεις νεαροί «δαγκώνονται» -προφανώς το αγνοούν.

Και να, ο τέταρτος σφίγγει γερά την κιθάρα στα χέρια του και με ανείπωτη τρυφερότητα θωπεύει τις χορδές της.

Και να: «Ηταν σαν να σε πρόσμενα Κερά/ απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,/ κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ’ τα νερά/ κι από τα δάσα. Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,/ αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι/ και θα μυρίζει ήλιο και βροχή/ και νειό φεγγάρι…/ Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,/ στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,/ και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ/ χρυσή κουβέντα:/…Πως -να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπα»/ που μ’ έλεγεν τρελόν πως είχες γίνει/ καπνός και -τάχας- σύγνεφα θαμπά προς τη Σελήνη…/ Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·/ κίνησα να σε βρω στο δρόμο -ωιμένα-/ μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή/ κι εσύ με μένα./ Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,/ που άκουγα διπλά τα βήματά μου!/ Πάταγα γω -στραβός- μες’ στα νερά;/ Κι εσύ κοντά μου».

Δεν το πιστεύω. Ο νεαρός γνωρίζει όλους τους στίχους -και να, ναι, τραγουδά μ’ όλο του το κορμί, με κλειστά τα μάτια…

Εγραφε έναν αιώνα πριν, σε ομότιτλο ποίημά του ο Εντγκαρ Αλαν Πόε, μιλώντας στην ψυχή του, που φοβόταν τη χλομάδα του φωτεινού άστρου της νύχτας: «Κοιμάσαι βαθιά:/ Στο τρεμάμενο ας πάμε το φως του!/ Στο μυστήριο το φως, που ομορφιά/ μα κι ελπίδα σκορπίζει τη νύχτα -δες, πώς τρέμει το φως του στη νύχτα!».

Υπέροχα και τα δύο ποιήματα -ο αιώνας είναι μια στιγμή στην ποίηση, ο χρόνος είναι άθυρμα στην έμπνευση των ποιητών· ευτυχώς να λέμε. Διαβάζω (Εντγκαρ Αλαν Πόε: Ποιήματα -Τα Ανάλεκτα, προλεγόμενα -μετάφραση Γιώργος Βαρθαλίτης, εκδόσεις Gutenberg) ότι «η λέξη Ουλαλούμ (Ulalume) φαίνεται να συνδυάζει τις λατινικές για το “ολολύζω”, “οδύρομαι” (ulalure) και για τη “λάμψη” το φως (lumen)» -πειστική η ερμηνεία.

Και οι δύο ποιητές κινούνται σε μια λεπτεπίλεπτη υποβλητική ατμόσφαιρα· σαν να προσπαθούν να ενώσουν τις ψυχές τους με το Σύμπαν, με το φως του(ς). Σιγή -άφωνη όλη η παρέα· ευτυχώς.