Στέκονταν μπροστά σε βουνά σκουπιδιών, πάρκαραν όπου να ‘ναι τα αυτοκίνητά τους, μπροστά στο δημαρχείο ένας τύπος είχε αυτοδιοριστεί παρκαδόρος κοστολογώντας τουλάχιστον ένα ευρώ την προσοχή του, ο μανάβης καλούσε την αστυνομία αν κάποιος εμπόδιζε την πρόσβαση στον παράνομο πάγκο του, οι δημοτικοί υπάλληλοι ήταν αραγμένοι στο υπαίθριο καφέ μέχρι τη λήξη της βάρδιας τους…
Ολοι οι κάτοικοι της πόλης ήταν αγανακτισμένοι με τον δήμαρχο που τα τσέπωνε από παντού και μοίραζε ρουσφέτια και υποσχέσεις αβέρτα. Και στις εκλογές ψήφισαν τον τίμιο υποψήφιο.
Κι άρχισε η νομιμότητα· δυστυχώς για όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Κι άρχισαν τα πρόστιμα να πέφτουν βροχή, για όλες τις παραβάσεις, ακόμη κι αυτών που έβλεπαν μόνο των άλλων τις ζαβολιές.
«Θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα…», είπε. Ε, δεν μακροημέρευσε…
Πώς γίνεται και μιλούσαν ιταλικά ενώ ήταν μπλεγμένοι και περιφερόμενοι σε απολύτως ελληνικές συνήθειες και πρακτικές; Πού βρισκόμαστε, ρε παιδιά;
Σε έναν θερινό κινηματογράφο και βλέπουμε την κωμωδία «Τα παράπονά σας στον δήμαρχο».
Απ’ έξω ακούγονται τα απορριμματοφόρα που βγήκαν στους δρόμους μετά την απεργία και μαζεύουν τα σκουπίδια· μπόχα – γιασεμιά σημειώσατε «ένα» και για πολύ ακόμα καιρό μόνο «ένα».
Τα δαιμονισμένα κορναρίσματα του λεωφορείου επιτέλους σταματούν αφού εμφανίστηκε ο ΙΧής που είχε παρκάρει πάνω στη στροφή.
Στην οθόνη η κόρη του δίκαιου δημάρχου ρωτάει: «Τελικά, δεν αλλάζει τίποτα, μπαμπά;»
Δεν αλλάζει. Ούτε σ’ εμάς, ούτε σ’ εσάς. Κι αν είναι κάτι να αλλάξει, ας είναι για τους άλλους που κάνουν τις παρανομίες.
Πάντως γελάσαμε με την ψυχή μας για τα χάλια τους, για τα χάλια μας…
