Ο ξαφνικός έρωτας του Β. Σόιμπλε για τον Ευκλ. Τσακαλώτο και οι μπηχτές του Γερμανού υπουργού Οικονομικών στον Αλ. Τσίπρα προκάλεσαν αίσθηση στην Αθήνα.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα μέσα ενημέρωσης που κινούνται σε φιλονεοδημοκρατική γραμμή υιοθέτησαν αμέσως και ασμένως τις αναφορές Σόιμπλε (για να εξηγούμαστε, υιοθέτησαν τις αιχμές του στον Τσίπρα, όχι όμως τους επαίνους του στον Τσακαλώτο), κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ Τσίπρα και Τσακαλώτου και έκαναν την ίδια πρόβλεψη:
Ο Τσακαλώτος θα γίνει το εξιλαστήριο θύμα, θα του φορτώσουν την αποτυχία της κυβέρνησης να πάρει κάτι για το χρέος και θα καρατομηθεί ώστε να γλιτώσει ο πρωθυπουργός την κατακραυγή
Τι έκανε τον Σόιμπλε να εκφραστεί τόσο κολακευτικά για έναν Ελληνα υπουργό Οικονομικών, ενώ ξέρουμε ότι είναι τσιγκούνης στα «μπράβο» και ποτέ μέχρι τώρα δεν έχει πράξει κάτι ανάλογο για τους προηγούμενους υπουργούς Οικονομικών της Ελλάδας, μερικοί εκ των οποίων συμφωνούσαν με τις απόψεις του πριν ακόμη τις διατυπώσει;
Ο Ευκλ. Τσακαλώτος ως μαρξιστής και λενινιστής (χωρίς την παύλα ενδιαμέσως, η οποία έχει αποδειχτεί μοιραία) γνωρίζει τη φράση που αποδίδεται στον ηγέτη των μπολσεβίκων: «Οταν σε επαινεί ο αντίπαλος, ψάξε να βρεις το λάθος σου». Είναι αυτή η περίπτωση; Κάνει πράγματα ο Τσακαλώτος που ικανοποιούν τον Σόιμπλε, ερήμην του Τσίπρα;
Ο πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου έπλεξε το εγκώμιο του υπουργού του. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δ. Τζανακόπουλος δήλωσε ότι η μόνη διαφωνία που υπάρχει είναι ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση συνολικά και στον κ. Σόιμπλε ο οποίος πολλές φορές δεν λειτουργεί με εποικοδομητικό τρόπο.
Θα πει κάποιος ότι πρόκειται για αυτονόητες παρεμβάσεις γιατί στην κρίσιμη φάση που βρισκόμαστε δεν είναι δυνατόν ούτε να δημοσιοποιηθεί η αντίθεση μεταξύ Τσίπρα και Τσακαλώτου, ούτε πολύ περισσότερο να αντικατασταθεί ο υπουργός Οικονομικών.
Υπάρχει όμως και μια άλλη ερμηνεία. Στον Σόιμπλε δεν αρέσει να τον αμφισβητούν κυβερνήσεις χρεοκοπημένων χωρών και κυρίως δεν του αρέσει να μεταφέρεται το κέντρο λήψης των αποφάσεων από το Eurogroup, όπου έχει τον απόλυτο έλεγχο, στις συνόδους κορυφής όπου οι συσχετισμοί είναι κάπως διαφορετικοί.
Τις απευθείας επαφές του Τσίπρα με τη Μέρκελ και την εμμονή του Ελληνα πρωθυπουργού για πολιτική λύση τις θεωρεί απειλή για την παντοδυναμία του. Αλλωστε, θυμάται πολύ καλά και ακόμη δεν το έχει χωνέψει, πως σ’ αυτό το επίπεδο τον Ιούλιο του 2015 έχασε τη μάχη που με φανατισμό έδινε για να πετύχει την προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
Στο Eurogroup είχε εξασφαλίσει σχεδόν ομοφωνία. Στη σύνοδο κορυφής το βέτο του Ολάντ και η ισχυρή αντίσταση του κεντρικού τραπεζίτη Ντράγκι τον υποχρέωσαν να αναδιπλωθεί.
