Εχουν δίκιο αυτή τη φορά όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης να επικρίνουν με πολύ έντονο τρόπο τους πανηγυρισμούς του πρωθυπουργού και πολλών της κυβέρνησης επειδή τάχα «κατάφεραν» να βγουν στις αγορές.
Θα ήσαν αστείοι αυτοί οι πανηγυρισμοί εάν δεν ήσαν τόσο τραγικοί. Αυτά που λοιδορούσαν ενόσω δεν είχαν ακόμη καταλάβει την εξουσία, με άκρα δε ειρωνεία και τάση απαξίωσης προς τους τότε κυβερνώντες, τώρα τα υφίστανται, τα λούζονται στην κυριολεξία -και τι να πουν, μάλλον τι να τολμήσουν να πουν;
Οτι είναι ψεύτες και υποκριτές, καιροσκόποι και συμφεροντολόγοι και πέραν τούτων ουδέν; ότι αδιαφορούν για την ανακολουθία λόγων και έργων;
Ας πουν οτιδήποτε, φτάνει να μην αυτογελοιοποιούνται ή να μην προκαλούν τον γέλωτα στην ελληνική κοινωνία, εκτός πια κι αν είναι τόσος ο κυνισμός και η μανία να διατηρήσουν τις καρέκλες τους ώστε δεν νοιάζονται για την κοινή γνώμη.
Εκτός, πάλι, εάν έχουν πειστεί ότι η εδραίωση της έννοιας της κοινής γνώμης, όπως την έβλεπε ο μέγας εστέτ, ερωτικός και αιρετικός Ιρλανδός, δεν είναι παρά «η προσπάθεια οργάνωσης της άγνοιας μιας κοινωνίας».
Είναι αλήθεια ότι με τόσα ψέματα και τόσες διαψεύσεις των υποσχέσεών τους και παρά τις αλλεπάλληλες κυβιστήσεις τους, σχεδόν έχουν πείσει πολλούς ότι το άσπρο είναι μαύρο, έχουν δηλαδή καταφέρει να οργανώσουν την άγνοια της κοινωνίας -τι να πεις…
Πέρα από την αδιάντροπη αναντιστοιχία υποσχέσεων και (βδελυρών) πράξεων, αν παραμερίσουμε δηλαδή το ηθικό στοιχείο (εάν κάνουμε τα στραβά μάτια, μ’ άλλα λόγια), εκείνο που τονίζουν τα κόμματα, δικαίως, είναι τα υψηλά ποσοστά δανεισμού που «επιτύχαμε» εν αντιθέσει με άλλα κράτη που βγήκαν από τα μνημόνια (Κύπρος, Πορτογαλία π.χ.) και δανείζονται τώρα με πολύ χαμηλότερα επιτόκια (1,3% – 1,7%) ενώ εμείς επαιρόμαστε για το 4,7% ή 4,8% (πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών συμφώνησαν πως είναι ικανοποιημένοι -μπα;).
Περιμέναμε στις αρχές, αλλά και αργότερα, μια διαφορετική κουλτούρα και φιλοσοφία από νέους ανθρώπους, που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας (Τσίπρας λ.χ., Παππάς, Φίλης, Τζανακόπουλος κ.ά.)· αποδείχτηκε τελικά ότι κανένας καινούργιος άνεμος δεν έπνεε στην «υφή» τους -ίδιοι, μήπως και χειρότεροι από τους πολιτικούς που «έδρασαν» τις τελευταίες δεκαετίες.
Ισως να χρειάζεται εδώ να γίνει πράξη η επιθυμία του Ηράκλειτου (η κρεμάλα ας εκληφθεί μεταφορικά), ο οποίος ήθελε να κρεμαστούν όλοι οι ενήλικοι Εφέσιοι και να παραδοθεί η πόλη στους ανήλικους (Αξιον Εφεσίοις ηβηδόν απάγξασθαι πάσι και τοις ανήβοις την πόλιν καταλιπείν) μπας και πνεύσει φρέσκος αέρας στα νέα μυαλά και δούμε καμιά προκοπή -ειδάλλως θα σερνόμαστε στα ίδια μονοπάτια και στα ίδια αδιέξοδα.
Εϊναι, όμως, μια ακραία και απελπισμένη επιθυμία, αφού είναι γνωστή η φύση των ανθρώπων (ειδικά αυτών που καρπούνται την εξουσία…).
Ας μείνουμε στους πανηγυρισμούς, κάτι που βγάζει πολλούς αριστερούς από τα ρούχα τους. Δεν αισχύνονται γι’ αυτούς;
Ούτε οι πιο ακραίοι φιλελεύθεροι δεν θα πανηγύριζαν κατ’ αυτόν τον τρόπο -αλλά εκεί κατάντησε η κυβερνώσα Αριστερά: έγινε φιλελεύθερη -και πάπαλα.
