Βαθύτατα αντιλαϊκή πράξη

Η καταδίκη της τρομοκρατικής επίθεσης κατά του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου είναι αυτονόητη. Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να θεωρεί ότι τέτοιες ενέργειες μπορούν να έχουν την παραμικρή θετική επίδραση στη δημοκρατία, στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό, στη χώρα και στην προοπτική της. Το αντίθετο συμβαίνει.

Η τρομοκρατία μετράει κάμποσους αιώνες. Και συνοδευόταν πάντοτε από ένα λανθασμένο ιδεολογικό φορτίο. Κάποτε, που υπήρχε η αντίληψη πως τις εξελίξεις καθορίζουν οι ηγετικές προσωπικότητες, οι τρομοκράτες πίστευαν πως χτυπώντας έναν ηγέτη μπορούσαν να αλλάξουν τον ρου της Ιστορίας. Αργότερα οι ενέργειες αυτές περιβλήθηκαν με τον μανδύα της απόδοσης δικαιοσύνης στο πρόσωπο εκείνου που θεωρούνταν υπεύθυνος για τα δεινά του λαού ή απέκτησαν, υποτίθεται, συμβολικό χαρακτήρα για την αποστολή ενός πολιτικού μηνύματος στην κοινωνία το οποίο, τάχα, θα την αφύπνιζε.

Πρόκειται για εντελώς απλοϊκές, ανιστόρητες και αντιδραστικές αντιλήψεις, απολύτως ξεκομμένες από την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Γι’ αυτό και ποτέ δεν έφεραν, ούτε κατ’ ελάχιστον, το προσδοκώμενο, από τους εκάστοτε τρομοκράτες, αποτέλεσμα. Πέρα από το γεγονός ότι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πίσω από την τρομοκρατία κρύβονταν επαγγελματίες προβοκάτορες.

Μέχρι στιγμής δεν γνωρίζουμε το σκεπτικό εκείνων που έδρασαν κατά του πρώην πρωθυπουργού. Από την πείρα του παρελθόντος, όμως, μπορούμε να αντιληφθούμε τα ιδεολογήματα στα οποία εδράζεται. Το πιο πιθανό είναι ότι ο Λουκάς Παπαδήμος επιλέχθηκε ως ο άνθρωπος που συμβολίζει τη μνημονιακή πολιτική, είτε ως πρώην κεντρικός τραπεζίτης είτε ως πρωθυπουργός που εφάρμοσε μνημόνια.

Αραγε, πιστεύει κανείς σοβαρά πως χτυπώντας τον Παπαδήμο ή κάποια άλλη προσωπικότητα θα μπορούσε να προκαλέσει ρήγματα ή να ανατρέψει τη μνημονιακή πολιτική; Θα πρέπει να είναι απελπιστικά αφελής αν το πιστεύει. Το χειρότερο όμως είναι ότι αδιαφορεί εντελώς για το γεγονός πως τέτοιες ενέργειες πλήττουν τη δημοκρατία.

Το αμέσως επόμενο αποτέλεσμα κάθε τρομοκρατικής ενέργειας ήταν -και παραμένει- να αυξηθούν τα μέτρα ασφαλείας και ελέγχου, γεγονός που αντικειμενικά οδηγεί στην περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών. Που σημαίνει ότι τις συνέπειες τις υφίσταται πάντοτε ο απλός πολίτης. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο -και ανεξάρτητα από όποιες προθέσεις- η τρομοκρατία είναι πάντοτε μια βαθύτατα αντιλαϊκή πράξη.