Συνηθίζεται, όταν κάποιος «φεύγει», να θυμόμαστε μόνο τις καλοσύνες του και να ξεχνάμε τα λάθη και τις κακίες του.
Ειδικά για όσους έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί, αμέσως μετά τον θάνατό τους ξεκινάει μια προσπάθεια περίπου αγιοποίησής τους.
Δυστυχώς, στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όσο κι αν προσπάθησα να θυμηθώ κάτι καλό, δεν τα κατάφερα.
Φοβάμαι ότι το ίδιο θα συμβαίνει και με όσους έχουν ζήσει τα πολιτικά γεγονότα του 1965, του 1989, του 1990-93. Πώς να ξεχαστούν αυτά;
Τέλος πάντων. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Τουλάχιστον, ήταν καλός πατέρας.
