«Κρατώ πλέον λουλούδια της αληθινής ζωής»

«Μπορείς! Αλήθεια μπορείς να υποτάξεις το κακό στο καλό». Η επικοινωνία μας με την Κλάρα Χιουζ στον Καναδά δεν τερματίστηκε με κοινό χαιρετισμό, αλλά με τη συνωμοτική συμφωνία μας εναντίον κάθε μορφής προσωπικής παρακμής.

Η 45χρονη Καναδή αθλήτρια το απέδειξε, χάραξε φωτεινό δρόμο ζωής και συνιστά, χρόνια τώρα, «το παράδειγμα που έρχεται πρώτο στο στόμα, κυρίως γονέων προς τα παιδιά τους, αλλά και κάθε άλλης ανάγκης για ανάκαμψη στη δημόσια ζωή της χώρας» ακούσαμε από τον Θωμά Περίση, μόνιμο κάτοικο Μόντρεαλ…

Δεν πρόκειται για αγιοποίηση της παρουσίας της αλλά για ουσιαστικό σχόλιο με αφορμή την αλλαγή προσωπικής πορείας.

Από… επαναστάτρια χωρίς αιτία (σε «επανάσταση» που λίγο έλειψε να της στοιχίσει τη ζωή), παράδειγμα προς μίμηση για το «όχι» που βροντοφώναξε στις καταχρήσεις και στην κατάθλιψη.

Το ερέθισμα ώστε να επικοινωνήσουμε μαζί της έδωσε η πληροφορία πως το όνομά της αναφέρθηκε, προ ημερών, σε διαφωνία βουλευτή της αντιπολίτευσης με ομόλογό του της κυβέρνησης στο τοπικό Κοινοβούλιο:

«Εύχομαι μπροστά στους κακούς οικονομικούς χειρισμούς μας που απειλούν με κατάρρευση την αγοραστική δύναμη του μέσου πολίτη, να θυμηθείτε το παράδειγμα της Χιουζ, να πάτε κόντρα στην καταστροφή», του είπε…

Η προσωπική ιστορία της, αλήθεια, διδάσκει.

Η φιλομάθειά της (με ιδιαίτερη έφεση στα νομικά) δεν απέτρεψε στα νεανικά χρόνια το κάπνισμα («από μικρό παιδί»), τα ναρκωτικά, το αλκοόλ.

Πλήξη, εγκλωβισμός στον εαυτό της και πρόωρα προβλήματα υγείας ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ώς τη στιγμή που είδε, 16χρονο κορίτσι, τηλεοπτικά στιγμιότυπα από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στην πατρίδα της (Κάλγκαρι).

«Τότε ρώτησα τον εαυτό μου “τι κάνεις;” μπροστά στην ενέργεια που μου έστειλε η εικόνα και είπα “τέλος, υπάρχει άλλος δρόμος ζωής που δεν έχεις δικαίωμα να τον χάσεις στο όνομα όσων σε αγαπούν”».

Ναι, και άλλαξε ρότα χωρίς να αποφύγει τις παλινδρομήσεις.

Εναν χρόνο μετά (1989) άρχισε πατινάζ και λίγοι μήνες πέρασαν όταν αποφάσισε να χαράξει και δεύτερο, παράλληλα με το πατινάζ ταχύτητας, αθλητικό δρόμο.

Ποδηλασία. Ηδη είχε γιορτάσει («μετά από αγώνα του μυαλού με το σώμα, που αρχικά δεν ακολουθούσε αλλά τελικά… πείστηκε») ασημένιο μετάλλιο στο εγχώριο πρωτάθλημα πατινάζ, αλλά από το 1990 στράφηκε κυρίως στην ποδηλασία, χωρίς όμως να ξεχνά το ευεργετικό πατινάζ που της είχε δείξει την έξοδο από τις σκιές.

«Πάνω στο ποδήλατο ένιωσα ετοιμότητα, οικειότητα, αλλά, με πρόφαση την καλή φυσική κατάσταση, δεν ξεχνούσα να φορώ και τα πέδιλα του πατινάζ, ναι, για τους λόγους που είπατε κι εσείς» τόνισε.

Εξι μετάλλια (1-3-2) στους Παναμερικανικούς Αγώνες και δύο, ένα χρυσό και ένα χάλκινο, σε εκείνους της Κοινοπολιτείας της ίδιας χρονιάς «άνοιξαν» τον δρόμο για τους Ολυμπιακους Αγώνες.

Το 1996 επέστρεψε στον Καναδά από την Ατλάντα με δύο χάλκινα μετάλλια στο στήθος της και όπως ακούσαμε από τον ίδιο Ελληνα, «όλοι τής έλεγαν “μπράβο, ποτέ πια” και άλλες παρόμοιες παροτρύνσεις για τη νίκη της απέναντι στο κακό της εφηβείας της. Δεν κράτησε πολύ».

Η δεύτερη μάχη

Αμέσως μετά, βλέπετε, η Κλάρα Χιουζ βυθίστηκε στην κατάθλιψη.

Πτώση που έμοιαζε ανεξήγητη επειδή ήδη είχε παντρευτεί πριν από την ολυμπιακή συμμετοχή της.

Εκείνη ξέρει καλύτερα: «Ο εθισμός σε μικρή ηλικία είναι δεύτερη πραγματικότητα, έτσι η… παγίδα με καλούσε πάλι μέσα της. Ηταν δύσκολα αλλά τελικά, με αγάπη γύρω μου, τα κατάφερα».

Εξι μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ (2000) ανέβηκε και πάλι στο ποδήλατο, πήγε στην Αυστραλία, αναπόφευκτα, για τιμητική συμμετοχή και τίποτα περισσότερο (έκτη θέση στην ατομική χρονομέτρηση).

Αλλά ήταν αρκετή ώστε να πει (και να το εννοεί πλέον) «τέρμα στην κατάθλιψη» μέσω της πρώτης αθλητικής αγάπης, του πατινάζ.

Για την ακρίβεια πατινάζ ταχύτητας: χρυσό στα 5.000 μέτρα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Σολτ Λέικ Σίτι (2002), χρυσό στην ίδια απόσταση και ασημένιο στο πουρσουίτ του Τορίνο (2006), επίσης χρυσό στα 5.000 μέτρα του Βανκούβερ (2010) και πέμπτη στην ατομική χρονομέτρηση του Λονδίνου (2012).

Υπαρκτή και η τάση για πισωγύρισμα;

«Ναι, ώρες ώρες σαν εφιάλτης. Μα είχα μυρίσει πλέον τα… λουλούδια της αληθινής ζωής και δεν έκανα πάλι πίσω».

Αυτό αποδείχθηκε και την επιτυχία εντός καναδικών συνόρων, το μετάλλιο στο Βανκούβερ.

Είχε πει «τέλος λόγω ηλικίας», αλλά αμέσως μετά επανήλθε, προφανώς για ευνόητους λόγους, όσους μαρτυρεί η προσωπική διαδρομή της (λέγε με «φόβο πισωγυρίσματος στο κακό»).

Ο Καναδάς τής απένειμε εύσημα. Το 2006 τιμήθηκε με τα παράσημα της Μανιτόμπα και του Τάγματος, το 2008 «βαφτίστηκε» επίτιμη διδάκτωρ Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα και το 2016 σε αυτό της Βικτόριας, ενώ τη θυμόμαστε, το 2010, σημαιοφόρο της ομάδας του Καναδά στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ.

Πλέον 45χρονη, αλλά «υπόδειγμα ενεργητικότητας», πηγαίνει με το ποδήλατό της σε πόλεις του Καναδά, κυκλοφορεί στους δρόμους τους και εντός σχετικών εκδηλώσεων ή «πρόσωπο με πρόσωπο με συμπατριώτες μου, κυρίως νέους, δίνω ερεθίσματα για την προστασία της ψυχικής υγείας τους».

Η κοινωνική προσφορά είναι πλέον αυτοσκοπός.

Οπως ακούσαμε από Καναδούς συναδέλφους, «σημαντικό ποσοστό των κερδών από την ένταξή της σε εταιρείες τα δωρίζει σε κοινωνικές οργανώσεις».