Η Τερεζίτα στο μπαλκόνι

Τα βροχερά απογεύματα η Τερεζίτα κάθεται στο μικρό μπαλκόνι του πρώτου ορόφου. Στο «παρά ένα» της έναρξης του καλοκαιριού, ένα φθινόπωρο ήρθε στην πόλη. Η κυρία που φροντίζει τα τελευταία δύο χρόνια αποφεύγει τα «επικίνδυνα», γλιστερά πεζοδρόμια. Δεν μπορούν λοιπόν σήμερα να βγουν για την καθιερωμένη βόλτα.

Η Τερεζίτα είναι από τις Φιλιππίνες, γύρω στα σαράντα, ψιλόλιγνη με κοντά σκούρα μαλλιά και γυαλιά σαν του Τζον Λένον. Εχω κερδίσει το ευγενικό χαμόγελό της, τον εγκάρδιο χαιρετισμό της.

Κάθεται στο μπαλκονάκι στηριγμένη στο κάγκελο, ίσα που να βρέχεται λίγο. Από μέσα ακούγονται δραματικοί διάλογοι. Κάποιο σίριαλ; Αδιάκοπος ο ρυθμός της βροχής τη συντονίζει σε ένα τραγούδι, τα δάχτυλά της χτυπούν ρυθμικά το κάγκελο. Να βλέπει, πέρα από την γκρίζα άσφαλτο και το περίπτερο της γειτονιάς, τις ποικιλόμορφες γραμμές των οριζόντων της πατρίδας της, τα τροπικά λουλούδια της Μανίλας ή το υπόλευκο χρώμα των διάσημων μαργαριταριών στο Νταβάο;

Το αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων αποτελείται από χιλιάδες νησιά, από ποιο να είναι άραγε; Η τελευταία μεγάλη ασιατική κρίση που χτύπησε αλύπητα τις Φιλιππίνες ήταν το 1997. Να ήρθε από τότε στην Ελλάδα; Δεν τη ρώτησα ποτέ. Συναντιόμαστε μόνο στην είσοδο της πολυκατοικίας σ’ ένα βιαστικό «μπες-βγες». Από ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει για τη χώρα της, μου έμεινε η εικόνα μιας ανέγγιχτης φύσης, σπάνια πανίδα, άγρια φυσικά τοπία.

Ομως η πρόσφατη δήλωση του πρόεδρου των Φιλιππίνων Ρ. Ντουτέρτε ότι «το “Ισλαμικό κράτος” είναι ήδη εδώ», φανερώνει την άσχημη κατάσταση που επικρατεί σήμερα σε έναν πανέμορφο αλλά δοκιμασμένο τόπο. Μαλαισιανοί, Ινδονήσιοι, κάτοικοι Σιγκαπούρης και άλλοι ξένοι τζιχαντιστές συμμετέχουν στις συγκρούσεις στη Μαράουι, μια από τις μεγαλύτερες μουσουλμανικές πόλεις των Φιλιππίνων, σε μια χώρα όπου η πλειονότητα των κατοίκων είναι καθολικοί.

Η Τερεζίτα στρέφει το βλέμμα μέσα, στο σαλόνι, σαν να υπενθυμίζει στον εαυτό της τον τόπο όπου βρίσκεται, την ιδιότητά της. Θέλω να την πλησιάσω, να της πω εκείνο το ποίημα του Ρίτσου που λέει πως «Κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο. Κάθε άνθρωπος έχει έναν ουρανό πάνω από την πληγή του, κι ένα μικρό παράνομο σημείωμα της άνοιξης μέσα στην τσέπη του», αλλά η ηλικιωμένη συγκάτοικός της προβάλλει στην μπαλκονόπορτα και κάτι της λέει.

Πιθανότατα μιλάνε για τον καιρό και για την άνοιξη που φεύγει θυμωμένη. Η Τερεζίτα χαμογελά, την αγκαλιάζει προστατευτικά και μπαίνουν μέσα.