Η δυναμική επιστροφή της Σόνια Μπράγκα

Aquarius    ★★½☆☆☆

(Βραζιλία, Γαλλία, 2016, 146’)

• Σκηνοθεσία: Κλεμπέρ Μεντόντσα Φίλο.
• Ηθοποιοί: Σόνια Μπράγκα, Μέιβ Τζίνκινγκς, Ιραντίρ Σάντος.

Μια ατμοσφαιρική, ζεστή ταινία με πρεμιέρα στο περσινό Φεστιβάλ Κανών, για την ερωτική σχέση του χθες με το σήμερα που, όταν ξεχάσεις τη φλυαρία της και το αποτυχημένο φινάλε της, μένεις με τη συναρπαστική εικόνα, ερμηνεία και ακτινοβολία της Σόνια Μπράγκα στον κεντρικό ρόλο.

Η ταινία εκτυλίσσεται στο παραθαλάσσιο Ρεσίφε της Βραζιλίας και στρέφεται γύρω από την ιστορία της Κλάρα και του σπιτιού της. Τη δεκαετία του ’80, η Κλάρα ζει σ’ ένα διαμέρισμα στο κτίριο Ακουάριους, μια από τις πρώτες «πολυκατοικίες» που χτίστηκαν στην παραλία το ’40. Ζει εκεί με τον άντρα και τα παιδιά της, συγγενείς και φίλους, με μια κοινή αυλή και ανοιχτές πόρτες. Σχέσεις, χωρισμοί, γεννήσεις, γενέθλια, θάνατοι, έρωτες, χαρές και λύπες, όλα έχουν αφήσει τη σφραγίδα της ζωής της Κλάρα στο Ακουάριους.

Σήμερα, όλα τα διαμερίσματα της κατοικίας έχουν αδειάσει κι έχουν πουληθεί στον εργολάβο που θα το αντικαταστήσει μ’ ένα μοντέρνο οικοδομικό συγκρότημα. Εκτός από της Κλάρα: η δυναμική και πεισματική γυναίκα, χήρα πια, στα 65 της χρόνια, όμορφη και δημιουργική, αρνείται να «παραδώσει» τα δομικά υλικά της ζωής της.

Σαν το παλιό σπίτι που στέκεται γερά, με τους τοίχους και τις ιστορίες του, στα θεμέλια του παρελθόντος, έτσι και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ξετυλίγει στέρεα την ιστορία μιας γυναίκας που γνωρίζει ποια είναι, τι χρωστά στο χθες και τι μπορεί να δώσει στην επόμενη γενιά. Και είναι γοητευτικό και ελκυστικό το ύφος της ταινίας, ενισχυμένο από τη σαγήνη της Σόνια Μπράγκα και τώρα, στα 66 χρόνια της, και τη φωτογένεια της βραζιλιάνικης ακτής.

Εστω κι αν οι δυόμισι ώρες της ταινίας συχνά ξεστρατίζουν σε επαναλήψεις ή σε περιττές παράλληλες πλοκές. Είναι, όμως, προς το τέλος, όταν η Κλάρα μεταμορφώνεται σε ντετέκτιβ κι εκδικητή, που η ταινία ξεχνά το κεντρικό της θέμα κι ασχολείται με την αφελή επίλυση ενός μυστηρίου, αφήνοντας τη σοφία και την ένταση του πρώτου μέρους να ξεθωριάσουν σαν την πρόσοψη του εμβληματικού κτιρίου.

ΙΝΤΕΑΛ, ΛΑΪΣ (ΘΕΡΙΝΟ), ΡΙΒΙΕΡΑ (ΘΕΡΙΝΟ)

«Σουβενίρ»

(«Souvenir», Γαλλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, 90’), του Μπαβό Ντεφίρν. Με τους Ιζαμπέλ Ιπέρ, Κέβιν Αζαΐς.

Η Λιλιάν, πριν από πολλά χρόνια, το 1974, είχε πάρει μέρος στη Eurovision κι έχασε παρά τρίχα από τους ABBA. Σήμερα ζει στην ανωνυμία και δουλεύει σ’ ένα εργοστάσιο που φτιάχνει πατέ. Οταν ερωτεύεται τον 20χρονο Ζαν, που φιλοδοξεί να γίνει επαγγελματίας μποξέρ, μαζί θα αποφασίσουν να δρομολογήσουν την επιστροφή της στον κόσμο του θεάματος.

Μια μικρή, διασκεδαστική ταινία, με μια μεγάλη, όπως πάντα, χαριτωμένη και πολυδιάστατη ερμηνεία από την Ιζαμπέλ Ιπέρ στον κεντρικό ρόλο.

«Οι πειρατές της Καραϊβικής: Η εκδίκηση του Σαλαζάρ»

(«Pirates Of The Caribbean: Salazar’s Revenge», ΗΠΑ, 129’), των Γιοακίμ Ρένινγκ και Εσπεν Σάντμπεργκ. Με τους Τζόνι Ντεπ, Τζέφρι Ρας, Χαβιέρ Μπαρδέμ, Ορλάντο Μπλουμ, Κάγια Σκοντελάριο.

Ο καπετάνιος Τζακ Σπάροου τα βάζει με ναυτικούς-φαντάσματα, που έχουν αρχηγό τους τον τρομακτικό καπετάνιο Σαλαζάρ και το σκάνε από το Τρίγωνο του Διαβόλου με σκοπό να σκοτώσουν κάθε πειρατή στη θάλασσα.

H μόνη ελπίδα του Τζακ για να σωθεί, είναι να βρει τη θρυλική τρίαινα του Ποσειδώνα. Πέμπτη κινηματογραφική περιπέτεια για το franchise του Τζόνι Ντεπ – την ξεχωρίζετε από τις υπόλοιπες χάρη στη γεμάτη μπρίο (και σάπιες σάρκες) συμμετοχή του Χαβιέρ Μπαρδέμ στον ρόλο του φονικού Σαλαζάρ.

Το Δείπνο    ★★½☆☆☆

(The Dinner, ΗΠΑ, 2017, 120’)

• Σκηνοθεσία: Ορεν Μόβερμαν.
• Ηθοποιοί: Ρίτσαρντ Γκιρ, Λόρα Λίνεϊ, Στιβ Κούγκαν, Ρεμπέκα Χολ.

Μετά από δύο συναρπαστικές, ωμές ταινίες, το «The Messenger» και το «Rampart», ο Ορεν Μόβερμαν βάζει τα καλά του και ξανασυνεργάζεται (μετά το «Time Out of Mind» που δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα) με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, διασκευάζοντας το μυθιστόρημα του Χέρμαν Κοχ – φαίνεται, όμως, πως στην κριτική της άρχουσας τάξης ο Μόβερμαν βρίσκεται έξω από τα νερά του.

Η ταινία θέλει δύο αδέλφια, τον Σταν και τον Πολ, να τρώνε ένα βράδυ, μαζί με τις γυναίκες τους, σ’ ένα πολυτελές εστιατόριο: η σχέση τους είναι ανταγωνιστική ήδη από τα ορεκτικά και η σύγκρουση προκύπτει πριν το επιδόρπιο.

Ο ένας είναι πετυχημένος και πλούσιος πολιτικός, ένας γερουσιαστής μια ανάσα πριν περάσει ένα καθοριστικό νομοσχέδιο και ο άλλος είναι εκπρόσωπος της αμερικανικής ιντελιγκέντσιας, έτοιμος να ειρωνευτεί τους πάντες και τα πάντα και κυρίως την επιτυχία του αδελφού του.

Μόνο που οι έφηβοι γιοι των δύο ζευγαριών έχουν διαπράξει, μαζί, ένα στυγερό έγκλημα, καταγεγραμμένο σε κάμερα κινητού. Μέχρι να τελειώσει το δείπνο και τα τέσσερα πρόσωπα θα έχουν αποδείξει πόσο εύκολα προδίδουν τις αρχές τους προκειμένου να σώσουν τα παιδιά και την υπόληψή τους.

Εχοντας ήδη στα χέρια του ένα θαυμάσιο βιβλίο κι ένα ιδανικό καστ πρωταγωνιστών, ο Μόβερμαν νιώθει την ανάγκη να προσθέσει τόσα επιπλέον συστατικά στη συνταγή του, που το δείπνο του να βαραίνει αφόρητα.

Η ταινία αποτελείται από σκηνές στο εστιατόριο, flash backs στην παλαιότερη ζωή των δύο αδελφών, υλικό από «found footage» του εγκλήματος, ασταμάτητο πιάνο στο background και το voice over του Πολ/Στιβ Κούγκαν να υπογραμμίζει ή να συμπληρώνει, ως εσωτερικός μονόλογος, πληροφορία, αιτιότητα, συναισθήματα και φιλοσοφικά τσιτάτα.

Ακόμη κι αν μέρος απ’ όσα λέγονται στο εστιατόριο αποτελούν μια οξυδερκή και κυνική κριτική της ανώτερης τάξης, είναι ντυμένα με τέτοιο σκηνοθετικό ναρκισσισμό και πολιτικό διδακτισμό, που καταλήγουν να μοιάζουν θεατρικά και ξύλινα.

«Chuck: Η ιστορία του πραγματικού Rocky Balboa»

(«The Bleeder», ΗΠΑ, 2016, 98’), του Φιλίπ Φαλαρντό. Με τους Λιβ Σράιμπερ, Ελίζαμπεθ Μος, Ρον Πέρλμαν, Ναόμι Γουότς.

Ο Καναδός σκηνοθέτης του «The Good Lie» μεταφέρει στο σινεμά την αιματοβαμμένη, γεμάτη συγκρούσεις μέσα κι έξω από το ρινγκ, ιστορία του μποξέρ Τσακ Ουέπνερ, του ανθρώπου που άντεξε 15 γύρους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών του 1975 εναντίον του Μοχάμεντ Αλι και τελικά ενέπνευσε το franchise του «Rocky».

Μ’ ένα θαυμάσιο καστ δευτεραγωνιστών, είναι ο Λιβ Σράιμπερ στον κεντρικό ρόλο που δίνει ώθηση και νόημα στην ταινία, βρίσκοντας τις σωστές ισορροπίες ανάμεσα στην αλαζονεία, την ανασφάλεια και τους εθισμούς του ήρωά του.

«Polina, Ο χορός είναι η ζωή μου»

(«Polina, danser sa vie», Γαλλία, 2016, 108’), του Ανζελίν Πρελζοκάζ. Με τους Αναστάζια Σεβτσόβα, Ζιλιέτ Μπινός, Νιλς Σνάιντερ.

Σε σκηνοθεσία του διάσημου χορογράφου Ανζελίν Πρελζοκάζ, η ιστορία μιας μικρής χορεύτριας που προορίζεται για τα Μπολσόι και το μεγάλο της ταξίδι από τη Μόσχα στο Παρίσι, από το κλασικό μπαλέτο στον σύγχρονο χορό και από εκεί στην κορυφή του κόσμου. Βασισμένο στο ομότιτλο κόμικ του Μπαστιέν Βιβέ – οι νεαροί λάτρεις του χορού θα κάνουν πιρουέτες από τη χαρά τους.

«Στην παγίδα του νόμου»

(«Down by Law», ΗΠΑ, 1986, 107’), του Τζιμ Τζάρμους. Με τους Τομ Γουέιτς, Τζον Λούρι, Ρομπέρτο Μπενίνι.

Σε επανέκδοση η ταινία που έκανε διάσημο τον Τζιμ Τζάρμους και παραμένει μια απίθανα cool, απολαυστική κωμωδία του παραλόγου. Ο Τζακ και ο Ζακ είναι δυο χαμένα κορμιά που, μάλλον από παγίδα, φυλακίζονται στο ίδιο κελί.

Τσακώνονται κι αποφασίζουν να μη μιλούν μεταξύ τους. Τότε μπαίνει στο κελί τους ο Ρομπέρτο, Ιταλός μετανάστης με σπαστά αγγλικά, αληθινός εγκληματίας, που τους πείθει να προσπαθήσουν ν’ αποδράσουν. «I scream, you scream, we all scream for ice cream».