Συμπτώσεις σαν παιχνίδια να μαθαίνεις Ιστορία

Παρακολουθούσα το βράδυ της Κυριακής τη Μαρίν Λεπέν και τους οπαδούς της να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας, τη «Μασσαλιώτιδα». Σκεφτόμουν τον Οργουελ, που κάπου στη «Φάρμα των ζώων» λέει πως «Ολοι είμαστε ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους ίσους».

Οι λεπενικοί π.χ. στη Γαλλία ή οι εντόπιοι χρυσαυγίτες, άδοντες τον εθνικό ύμνο νομίζουν ότι δικαιούνται να φαλτσάρουν περισσότερο από εμάς τους υπόλοιπους που, κατ’ αυτούς, υστερούμε σε πατριωτισμό και αναζητούμε αγοραστές ιερών και οσίων φυλής και έθνους…

Τα σκεφτόμουν αυτά Κυριακή. Δευτέρα τα ξέχασα. Τρίτη τα ξαναθυμήθηκα. Από σύμπτωση: 25 Απριλίου ήταν 60 χρόνια από τον θάνατο του πατέρα. Από περιέργεια, μπήκα στο Ιντερνετ να δω τι καταγράφει η Ιστορία στις 25 Απριλίου.

Είδα ότι 25/4/1684 απονεμήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στον εφευρέτη της δαχτυλήθρας! Και 25/4/1792, ο λοχαγός μηχανικού Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ συνέθεσε τη «Μασσαλιώτιδα». Αλλά ως πολεμικό εμβατήριο για τη στρατιά του Ρήνου, με την κήρυξη, μια βδομάδα πρωτύτερα, του πολέμου Γαλλίας-Αυστρίας.

«Μασσαλιώτιδα» ονομάστηκε, όταν την τραγούδησαν στο Παρίσι, τον επόμενο Αύγουστο, Μασσαλοί στρατιώτες που μετείχαν στην εξέγερση ανατροπής της μοναρχίας. Η Εθνοσυνέλευση της 14ης Ιουλίου 1795 έκανε τη «Μασσαλιώτιδα» εθνικό ύμνο.

Η αυτοκρατορία και η Παλινόρθωση που ακολούθησαν, την απαγόρευσαν ως επαναστατική. Υμνο την έκανε η Παρισινή Κομμούνα του 1871. Αποκαταστάθηκε το 1879. Την έκαναν ύμνο τους η Κομμουνιστική Διεθνής και η ματωμένη απεργία της Πρωτομαγιάς του Σικάγου (1886). Την απαγόρευσε ο Χίτλερ.

Την ενορχήστρωσε ο Μπερλιόζ. Μέρη της παράλλαξαν μουσικές διασημότητες, από τον Τσαϊκόφσκι μέχρι τους Μπιτλς. Προφανώς, όλα αυτά τα γνώριζε η Λεπέν…