efsyn.gr , Σπύρος Τσάμης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Κοινή καταγωγή, κοινή σύγχρονη μοίρα, κοινή περηφάνια! ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, θαρρείς πως, ακόμη και στην αδυσώπητη εποχή μας, θα συναντηθούν στη Θεσσαλία και για να υπενθυμίσουν, να δώσουν δυνατά τα χέρια πριν και μετά τον τελικό, να πουν μαζί «ακόμη κι αν έχουμε εμπλακεί στη σκιά του ποδοσφαίρου, είμαστε διαφορετικοί!»

Στη Θεσσαλία λοιπόν, δηλαδή σχεδόν στη μέση της διαδρομής Αθήνα-Θεσσαλονίκη.

Αλλος ένας συμβολισμός που υπογράφει την ίδια αμοιβαιότητα της σχέσης και την προσδοκία μας να δούμε έναν τελικό μακριά από την άρρωστη ένταση «κόκκινων» και «πράσινων» παραδοσιακών αντιπάλων τους.

Η ίδια οπτική γωνία έχει και ιστορικές ρίζες, σίγουρα όμως πρόκειται για την ανάγκη μας να ζήσουμε, εκτάκτως, άμεμπτο τελικό, σε αντίθεση με τη δυσοσμία που κρύβουν, πλέον με μαθηματική ακρίβεια στην εποχή μας, τα ντέρμπι των «αιωνίων».

Η «ΑΕΚ Θεσσαλονίκης» θα νικήσει την ΑΕΚ Αθήνας;

Οταν η προσφυγιά κατέφυγε και στη Θεσσαλονίκη, το 1925 ιδρύθηκε στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας η «ΑΕΚ Θεσσαλονίκης», έναν χρόνο μετά (1926) ο «ΠΑΟΚ», ενώ προϋπήρχε (1924) η ΑΕΚ στην Αθήνα.

Η ευνόητη ανάγκη διαχωρισμού των ομάδων με την κοινή ονομασία («ΑΕΚ») και η ενίσχυση της αθλητικής εκδοχής του προσφυγικού στοιχείου οδήγησαν λοιπόν στην απορρόφηση της «ΑΕΚ» από τον «ΠΑΟΚ»…

Η αναφορά μας στην ανάγκη «ενίσχυσης του προσφυγικού στοιχείου» είναι άλλη μια κοινή παράμετρος.

Ως γνωστόν και στις δύο πόλεις -και όπως συμφωνούν οι ιστορικές αναφορές, όπου αλλού εγκαταστάθηκαν κατατρεγμένοι Μικρασιάτες στη δεύτερη δεκαετία του εικοστού αιώνα- υπήρχε και πρόβλημα αποδοχής τους από τους γηγενείς, άρα και ενσωμάτωσης.

Εκτός, λοιπόν, από την κοινή τάση υπενθύμισης των χαμένων πατρίδων, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ τότε εξυπηρέτησαν και την κοινή ανάγκη συσπείρωσης – αυτοπροστασίας του προσφυγικού στοιχείου χάριν επιβίωσης στη μητέρα Ελλάδα.

Από τότε ώς σήμερα και οι δύο Δικέφαλοι αυτοπροβάλλονται (συχνά είναι) ως τα μόνιμα, κύρια θύματα της «πράσινης» ή της «κόκκινης», ανάλογα με τις εποχές, ποδοσφαιρικής διαπλοκής.

Σπάνια διαθέτουν ισχυρά αφεντικά με πολλά χρήματα και κυρίως πελατειακές σχέσεις (απ’ τις γνωστές λυτρωτικές για τις φιλόδοξες ομάδες του τόπου μας) με τις πολιτικές ηγεσίες.

Ναι μεν αλλά! Αλλιώς, όσα μόλις διαβάσατε είναι γνωστή πραγματικότητα, αλλά εκτός των άλλων και άλλοθι για τους μνηστήρες του Κυπέλλου σε όλες τις εποχές.

Η συχνά δίκαιη εκ μέρους ΑΕΚ και ΠΑΟΚ επίκληση τής -αλήθεια προκλητικής κατά καιρούς- «πράσινης» ή «κόκκινης» παντοκρατορίας στο ποδοσφαιρικό παρασκήνιο ήταν και παραμένει λοιπόν και άλλοθι ώστε να δικαιολογούν τη δική τους αδυναμία (και οργανωτική, όχι μόνο οικονομική) να φτιάξουν φιλόδοξες ομάδες με σχέδιο και αγωνιστικό όραμα.

Θέαμα κατά παράδοση

Συζητήσεις μας, με ικανή αφορμή όπως ο τελικός ή ακόμη και σε ανύποπτο χρόνο, με τους Γιώργο Κούδα, Θωμά Μαύρο, κεντρικές σύγχρονες φυσιογνωμίες τους, επιτρέπουν συχνά παρόμοιες αναφορές:

Στην «αληθινή αδικία από το εκάστοτε γνωστό ποδοσφαιρικό κατεστημένο κατά των ομάδων που υπηρετήσαμε αλλά και στην “αδικία” για την οποία επιχειρηματολογούν οι διοικήσεις ΠΑΟΚ και ΑΕΚ σε όλες τις εποχές αλλά, ουσιαστικά, είναι και πρόφαση-εύκολη δικαιολογία της αδυναμίας των αγαπημένων ομάδων μας. Να λειτουργήσουν σωστά και να πορευτούν ανάλογα…».

Ενόψει αυτού του τελικού, ο ηγέτης του ΠΑΟΚ και ο άνθρωπος-γκολ της ΑΕΚ (προφανώς και επειδή έχουν νωπή στη μνήμη τη δική τους ξεχωριστή παρουσία σε τέτοια ντέρμπι) συμφωνούν πως «η απουσία μεγάλων παικτών από τις δύο ομάδες, ικανών να αλλάξουν μόνοι τους τη ροή κρίσιμων παιχνιδιών όπως ένας τελικός Κυπέλλου, αφήνει και στις δύο βάσιμη προσδοκία για την κατάκτηση του Κυπέλλου». Αλλιώς, «λεπτομέρειες θα κρίνουν τον τελικό».

Επίσης συμφωνούν, αντίπαλοι ο δυο τους σε ισάριθμους τελικούς Κυπέλλου (το 1978, 2-0 η ΑΕΚ στο «Καραϊσκάκη» και το 1983, ίδιο αποτέλεσμα στο ΟΑΚΑ), πως «σχεδόν πάντα, ανεξάρτητα από τον τελικό νικητή, στα ντέρμπι ΑΕΚ-ΠΑΟΚ μετείχαμε σε ελεύθερο ποδόσφαιρο που γεννούσε θέαμα και ικανοποιούσε τόσο εμάς όσο και τον κόσμο».

Ακόμη, όταν περνάς τη γέφυρα του Γαλατά για να βρεθείς στην άλλη όχθη του Βοσπόρου, αμέτρητοι γλάροι σε ξεπροβοδίζουν αλλά και σε υποδέχονται στις δύο πλευρές της «βασιλεύουσας», τόπο κοινής καταγωγής των υποψήφιων κυπελλούχων.

Ικανοί να μεταφέρουν με τα φτερά τους την αύρα της ίδιας συνύπαρξης, από τη Θεσσαλία σε δύο ηπείρους, επειδή έτσι μοιράζεται η Κωνσταντινούπολη…

Oι τελικοί Κυπέλλου Ελλάδας 1978, 1983

► 1978 (4 Ιουνίου), «Καραϊσκάκη»: ΑΕΚ-ΠΑΟΚ 2-0 (56’ Μπάγεβιτς, 80’ Μαύρος)

ΑΕΚ: Χρηστίδης, Μουσούρης, Ιντζόγλου, Ραβούσης, Νικολάου, Βιέρα, Τάσος (46’ Λ. Παπαδόπουλος), Νικολούδης, Μπάγεβιτς, Παπαϊωάννου (65’ Τόσκας), Μαύρος (προπονητής: Ζ. Τσαϊκόφσκι).

ΠΑΟΚ: Φορτούλα, Γούναρης (77’ Δαμανάκης), Ιωσηφίδης, Αποστολίδης, Αναστασιάδης, Ορφανός, Κερμανίδης, Σαράφης, Κωστίκος (74’ Αλαβάντας), Κούδας, Γκουερίνο (προπονητής: Λ. Πετρόπουλος).

► 1983 (29 Ioυνίου), Ολυμπιακό Στάδιο: ΑΕΚ-ΠΑΟΚ 2-0 (27’ Μαύρος, 80’ Βλάχος)

ΑΕΚ: Aρβανίτης, Γεωργαμλής, Παραπραστανίτης, Μανωλάς, Καραγκιοζόπουλος (65’ Τζιράκης), Αρδίζογλου, Μπαλής, Δίντσικος (65’ Ράντονιτς), Κώττης, Βλάχος, Mαύρος (προπονητής: Χέλμουτ Σενέκοβιτς).

ΠΑΟΚ: Φορτούλα, Σκαρτάδος, Ψαρράς, Αλαβάντας, Σίγγας, Δαμανάκης (75’ Τριανταφυλλίδης), Τρίμχολντ, Γκουερίνο, Δημόπουλος, Κούδας, Κωστίκος (προπονητής: Χάιντς Χέερ).