Της Αλλοπάρ*

Στην αυλή μας, εδώ στον Μαραθώνα, υπάρχει μια πεζούλα, περίπου στο ένα μέτρο ύψος, που εδώ και χρόνια όλοι οι σκύλοι της αγέλης μας χρησιμοποιούσαν -και χρησιμοποιούμε- σαν σταθμό ελέγχου μετά τη βόλτα.

Μ’ ένα άλμα ανεβαίνουμε πάνω της, στεκόμαστε ήρεμα και αφήνουμε τον δικό μας να μας βγάλει τα αγκαθάκια που έχουν κολλήσει επάνω μας, να ψάξει για τυχόν τσιμπούρια, να ξεμπλέξει το τρίχωμά μας και να μας βουρτσίσει. Είναι μια διαδικασία που όλοι την ακολουθούμε, θέλοντας και μη, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία.

Αλλά το σάλτο πάνω στην πεζούλα είναι και ένα τεστ για μας: Οταν γίνεται με ευκολία και χωρίς δισταγμό, αυτό σημαίνει ότι είμαστε μια χαρά από πλευράς υγείας.

Αντίθετα, όταν κοντοστεκόμαστε και δεν πηδάμε πάνω στην πεζούλα, αναγκάζοντας τον δικό μας να μας ανεβάσει αυτός, τότε σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Να το πω ξεκάθαρα: Είναι σημάδι ότι γεράσαμε…

Τον περασμένο μήνα ήταν ο Σούρτας που αρνήθηκε να ανέβει στην πεζούλα.

Προχτές ήρθε η σειρά μου: Εφτασα μπροστά της, ετοιμάστηκα για απογείωση, αλλά δεν το αποφάσισα.

Φοβήθηκα ότι δεν θα τα καταφέρω. Με σήκωσε ο δικός μας και μ’ έβαλε επάνω της για τον συνήθη έλεγχο. Ου γαρ έρχεται μόνον.

Τώρα ανεβαίνουμε σε μια άλλη πεζούλα, πιο χαμηλή, περίπου μισό μέτρο ύψος. Και εκεί περιμένουμε τις τακτικές περιποιήσεις μας.

Αν με ρωτήσετε πόσο χρονών είμαι, θα σας γελάσω. Ξέρω μόνο ότι ο δικός μου με βρήκε -δηλητηριασμένη και μισοπεθαμένη- τον χειμώνα του 2008. Ηδη ήμουν ενήλικη και στειρωμένη.

Υπολογίζοντας όλ’ αυτά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να είμαι κάπου μεταξύ έντεκα και δώδεκα. Δεν με λες και «γριούλα», αλλά ούτε και «κοπελίτσα».

Στη βόλτα τρέχω μια χαρά, αν και όχι όπως κάποτε. Νιώθω γερή, έχω όρεξη εφήβου, αλλά… η πεζούλα δεν λέει ψέματα ποτέ.

Τα ίδια, πάνω-κάτω, ισχύουν και με τον Σούρτα: Τον έφεραν στην αυλή μας τον Νοέμβρη του 2013, ενώ για τουλάχιστον τρία χρόνια περιφερόταν αδέσποτος στην περιοχή μας.

Τον υπολογίζουμε να ‘ναι 8-9 χρονών, ίσως και δέκα. Είναι ζωηρός, τρέχει μια χαρά στη βόλτα, αλλά μπροστά στην πεζούλα διστάζει. Γεράματα.

Ο μόνος που έμεινε να σαλτάρει πανεύκολα πάνω στην πεζούλα είναι ο Ταρζάν, το στερνοπούλι της αγέλης μας.

Τριάμισι ετών, ζωηρός, δυνατός και χαζοβιόλης. Μας ζοχαδιάζει, αλλά κατά βάθος τον αγαπάμε -μας θυμίζει τα νιάτα μας…

* Το Αλλοπαράκι μας μπήκε πια στην τρίτη ηλικία, παραμένοντας μια ζωηρούλα και τρυφερή σκυλίτσα. Τι καλά που θα ‘τανε να πέρναγε -κι ο Σούρτας μαζί της- το τεστ της (ψηλής) πεζούλας.

■ (Επί του πιεστηρίου: Ο Σούρτας, με την τρίτη, τα κατάφερε! Ανέβηκε στην πεζούλα, έστω και μ’ ένα πόδι να κρέμεται -τελικά το ανέβασε κι αυτό. Αυτά κι αν είναι ωραία νέα!)