Ξεκίνησα τα μπάνια από την πρώτη Κυριακή του Ιουνίου. Προχθές είπα ν’ αλλάξω διαδρομή. Στην επιστροφή, αντί λεωφορείου, πήρα τραμ από τον Μπάτη, κατέβηκα στο Νέο Φάληρο, πήρα τον Ηλεκτρικό και, μετά, το μετρό από το Μοναστηράκι.
Ουδεμία σχέση με το λεωφορείο. Το λεωφορείο, τέτοια ώρα (πρωί) και τέτοια μέρα (Κυριακή), είναι απείρως ανετότερο και ταχύτερο. Απλώς, όταν είμαι στις κακές μου, έχω και κακές εμπνεύσεις.
Πηγαίνοντας, στη στάση Φιξ μπήκε στο λεωφορείο ο πιο κιτς τραβεστί (στα λεξικά το είδα και: παρενδυτικός: φοράει ρούχα άλλου φύλου) που έχω δει έως τώρα. Βραχύσωμος, αδιάφορο πρόσωπο, άφθονο μακρύ μαλλί κατάξανθο, πουκαμισάκι μεταξωτό, κλαρωτό, δεμένο στον αφαλό, σάκος πλάτης κόκκινος, πέδιλα-μνημείο κακογουστιάς, αποτρίχωση και μαγιό-σλιπάκι με σχέδια.
Σκέφτηκα ότι στη γενική έκπτωση, που πιστεύω ότι βρίσκεται σήμερα η χώρα, εξέπεσε και το γούστο των τραβεστί. Μέρος του κοινωνικού σώματος αποτελούν. Αν το κοινωνικό σώμα πάσχει αισθητικά, γιατί οι τραβεστί να αποτελούν εξαίρεση. Η τύχη το έφερε, αυτό το θλιβερό, για μένα, θέαμα, να πέσει μια μέρα μετά την όμορφη εκδήλωση των ΛΟΑΤ, το Athens pride, στο Σύνταγμα.
Μετά, στην παραλία, έκανα κάτι για το οποίο μετάνιωσα -δεν ήταν η μέρα μου! Προτού μπω στο νερό, με πλησίασε ευτραφής μετανάστης, Αφρικανός. Πουλούσε, χύμα σε χαρτόκουτο, κάτι ντόνατς της συμφοράς. Αντί να αρνηθώ ευγενικά στην επιμονή του, έκανα τον έξυπνο: «Πώς το βλέπεις; Να φάω ντόνατς πρωινιάτικα και μετά να κολυμπήσω;…».
Μόνη ευτυχής στιγμή της προχθεσινής θαλασσόβολτας, η ανεύρεση ολοκλήρου πενταλέπτου σε στάση λεωφορείου. Ετσι σκέφτηκα, αυτή την καθημερινή ιστοριούλα, να την πω –αλά Μπρεχτ!– ιστορία μιας πεντάρας…
