Ένα ελληνικό ντεμπούτο με άποψη, post metal με δυο ντράμερ, ένας έφηβος ετών 70 και μια επιστροφή στις ρίζες συνθέτουν τον καμβά της εβδομαδιαίας μας συνάντησης.
SOFIA SARRI – Euphoria (Inner Ear)
Στην περίπτωση της Σοφίας Σαρρή δεν υπάρχουν στυλιστικοί περιορισμοί ή μουσικά σύνορα, οτιδήποτε διαφορετικό θα φαινόταν επιτηδευμένο. Στο ντεμπούτο άλμπουμ της καταφέρνει να χωρέσει ηχοχρώματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους και με ατού την εξαιρετική παραγωγή να παρουσιάσει ένα σύνολο με άποψη, τόλμη και μαεστρία. Ζοφερό ηλεκτρονικό υπόβαθρο, κρητική λύρα, black metal περάσματα, έγχορδα που ρέουν και δεν εκβιάζουν και ως κερασάκι μια φωνή-θαύμα της φύσης που λειτουργεί από μόνη της σαν το συνεκτικό όργανο που τα διαπερνά όλα. Αφεθείτε άφοβα, δεν είναι εξάλλου δίσκος της μιας ακρόασης.
SET AND SETTING – Reflectionless (Science Of Silence Records)
Το ζητούμενο πλέον στις post rock/metal μπάντες είναι να εστιάσουν στη σύνθεση ολοκληρωμένων τραγουδιών και σε μια σαφήνεια προθέσεων, κάτι διόλου εύκολο, ειδικά όταν δε διαθέτουν φωνητικά. Τούτη εδώ η μπάντα από τη Florida ακολουθεί στον τρίτο της δίσκο τα χνάρια των Russian Circles και των Pelican, διαθέτει δυο ντράμερ που γεμίζουν πολύ διαφορετικά τον ήχο από άλλη μια κιθάρα με τεράστιο reverb, είναι ατμοσφαιρικοί χωρίς να γίνονται δακρύβρεχτοι και αποφεύγουν τους μάταιους και χιλιοφορεμένους αυτοσχεδιασμούς. Το όλο αποτέλεσμα είναι απλά ο καλύτερος δίσκος του είδους εδώ και καιρό.
MICHAEL CHAPMAN – 50 (Paradise Of Bachelors)
Μισό αιώνα στα μουσικά πράγματα γιορτάζει ο μεγάλος Michael Chapman, ένας μουσικός που ποτέ δεν έλαβε καθολικής αποδοχής στη χώρα του.Να ήταν η μη απόλυτη ταύτισή του με τη βρετανική folk? Οι κατά καιρούς ροκ παρεμβολές του? Οι πειραματικές ανησυχίες των τελευταίων χρόνων? Ένα είναι σίγουρο, ο κύριος μπορεί να πει ότι τα έχει παίξει σχεδόν όλα. Εδώ αναλαμβάνει μετά από καιρό το ρόλο του songwriter, πιάνει μικρόφωνο και με τη βοήθεια του διαδόχου Steve Gunn, μας οδηγεί στο πιο αμερικάνικο ηχητικά άλμπουμ του. Ταξιδιάρικες ιστορίες δρόμου (Sometimes You Just Drive), βιρτουόζικα παιξίματα στο πνεύμα του John Fahey (Rosh Pina) και το καλύτερό του τραγούδι εδώ και χρόνια (το bluesy Memphis In Winter). Σαν το παλιό καλό κρασί.
THE MEN – Devil Music (We Are Men)
Οι Men αρνούνται την κατηγοριοποίηση και το ατελείωτο παιχνίδι του marketing. Εκεί που έβγαζαν έναν (τελείως διαφορετικό) δίσκο κάθε χρόνο, γέμισαν μπαταρίες, έφτιαξαν δικό τους label και φαίνεται σαν να ξεκινούν από την αρχή με την πλέον οργισμένη δημιουργία τους από την εποχή του ντεμπούτου τους. Ξεχάστε την ανέμελη americana του Tomorrow’s Hits, εδώ τα πράγματα χτυπάνε κόκκινο από το ξεκίνημα του Dreamer ως το σχεδόν sludge φινάλε του Fire. Το φάντασμα των Wipers, των Replacements και των Stooges πλανιέται παντού και ο Fred Cole των Dead Moon κρυφοκοιτάζει ευχαριστημένος. Μια ακόμα εκκωφαντική μετάλλαξη.
