Από τη φύση μας, κυρίες και κύριοι, εμείς οι σκύλοι έχουμε πάψει -εδώ και τουλάχιστον 10.000 χρόνια- να ανήκουμε στην κατηγορία των «άγριων ζώων». Εκείνων των ζώων, δηλαδή, που όσο και να πιστεύεις ότι τα ‘χεις εξημερώσει, κάποια στιγμή θα «θυμηθούν» τα καταπιεσμένα ένστικτα του θηρευτή και θα κατασπαράξουν το θήραμά τους.
Υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια περιστατικά με «ήρεμες» τίγρεις και «φιλικά» λιοντάρια, που, στο τέλος, σκότωσαν τους άτυχους -αλλά ανεύθυνους- ανθρώπους τους.
Ο σκύλος, απ’ τη φύση του, είναι πραγματικά φιλικός προς τον άνθρωπο, σε μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού και αγάπης. Οι χαρακτηρισμοί «πιστός σαν σκύλος» και «ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου» δεν έχουν βγει τυχαία, αλλά μέσα από εκατομμύρια παραδείγματα.
Ανεχόμαστε -πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εσείς- την κακομεταχείριση, την ταπείνωση, την αδιαφορία, ακόμα και τον βασανισμό. Υπάρχουν, όμως, σ’ όλα και κάποια όρια.
Αυτά τα όρια, που για κάθε σκύλο είναι ειδικά, δεν πρέπει να τα ξεπερνάτε, ειδικά απέναντι σε σκυλιά που έχουν τη δύναμη -αμυνόμενα, αγανακτισμένα και εξαγριωμένα- να σας βλάψουν.
Το να εξαγριώνετε, με παράλογη και ανεύθυνη συμπεριφορά, ένα ζώο 20-30 κιλών, που είναι όλο μυς και κοφτερά δόντια, είναι ό,τι χειρότερο για τη σωματική σας ακεραιότητα.
Εμείς εδώ, αλλά και όλοι οι σκύλοι που πέρασαν απ’ αυτή την αυλή πριν από μας, έχουμε την τύχη οι άνθρωποί μας, ο δικός μας και η δικιά μας, να μας συμπεριφέρονται σαν να ‘μαστε παιδιά τους.
Ναι, μας έχουν τιμωρήσει, ναι, μας έχουν φωνάξει -συνήθως όχι άδικα- αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν μας έχουν φερθεί με κακία. Δεν περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα για τις φροντίδες τους σε μας, πέρα απ’ την αγάπη μας. Και, φυσικά, τους τη δίνουμε απλόχερα, όπως γίνεται στις φυσιολογικές οικογένειες, όπου οι γονείς αγαπάνε τα μωρά τους – και το αντίστροφο.
Δυστυχώς, υπάρχουν και -σπάνιες, πάντως- περιπτώσεις, που άνθρωποι, συνήθως αγράμματοι, βάρβαροι και απολίτιστοι, ξεσπάνε, σε κάθε αναποδιά, πάνω στο ζωάκι που, από κακή μοίρα, βρέθηκε στα χέρια τους.
Το ίδιο συμβαίνει και στις τάξεις των εμπόρων ναρκωτικών και κακοποιών, γενικά. Οι οποίοι, συνήθως, προμηθεύονται δυνατά και μεγαλόσωμα σκυλιά, που τα χρησιμοποιούν σαν «σωματοφύλακες» ή σαν μπράβους, φόβητρο απέναντι στους πιθανούς εχθρούς τους. Και τα «εκπαιδεύουν» να είναι αγριεμένα και ευερέθιστα.
Αυτά, ναι, είναι επικίνδυνα σκυλιά. Διότι, όταν ένα τέτοιο σκυλί αγριέψει, αγχωθεί, ερεθιστεί, δεν κάνει διάκριση: ορμάει σε όποιον βρεθεί μπροστά του…
* Το καλό μου το Αλλοπαράκι, όπως άλλωστε και τα άλλα σκυλιά που έζησαν και ζουν μαζί μας, ποτέ δεν διανοήθηκε να δείξει τα δόντια της. Μόνο χάδια θέλει και, πού και πού, δίνει και κάνα φιλάκι!
