efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Επέμενε ο φίλος μου ο Τάκης να δω το χωριό του. Ηθελα κι εγώ, αλλά ξέρετε πώς στραβώνουν καμιά φορά τα πράγματα: αλλιώς τα λογαριάζεις κι αλλιώς έρχονται.

Τελικά τα καταφέραμε, και Τάκης, ο επιγραφόμενος και ακόμα τέσσερις (Γιάννης, Δημήτρης, Κίμωνας, Μάρκος) της στενής μας παρέας, της κωμοπόλεως «Μουριάς» του «κράτους των Εξαρχείων» (κάποιοι δουλειά δεν έχουνε και σκαρφίζονται κράτη!) ανηφορίσαμε την Κυριακή στα 1.050 υψόμετρο του Πάρνωνα, στα Ανω Δολιανά Κυνουρίας.

Να απολαμβάνουμε αρκαδικό τοπίο όσο βαστά η ψυχή σου μες σε πυκνή βλάστηση, τσιμπολογώντας πρώιμα γινωμένα κεράσια στον περίπατο και μετά, σε γλυκό κουταλιού, από τα άξια χέρια της Αρετής στον υπεραιωνόβιο καφενέ της Αρετής και του Γιάννη (άριστος αφηγητής και ανεκδοτολόγος, αστείρευτες οι διηγήσεις του για την ιστορία του χωριού και τους γραφικούς του τύπους που ήλθαν και παρήλθαν, για ανθρώπους που μιλούσαν «ίσια και παλληκαρίσια», μες στους καλύτερους γνώστες αλόγων της Αρκαδίας).

Μετά, στο πλαϊνό ταβερνείο του Ντίνου –παρμένος κι αυτός με τ’ άλογα, συλλέκτης παλαιών εξαρτύσεων–, μια γυροβολιά το τραπέζι κάτω από τον πλάτανο, με θέα την Τριπολιτσά και το οροπέδιό της, αίμα των θεών (ολοκόκκινο κρασί ντόπιο) και γουρ(ου)νοπούλα στο φούρνο με πέτσα γρατσανιστή.

«Δεν χορεύαμε γύρω από τον πλάτανο. Ο πλάτανος χόρευε γύρω μας», είπε την άλλη μέρα στο ράδιο ο Δημήτρης.

Δεν γινόταν να μη δούμε τα σπιτόκαστρα, που πάλεψε το ρωμέικο την τουρκιά, στη μεγάλη μάχη των Δολιανών, Μάιος 1821.

Μπροστάρης ο Νικηταράς – εκεί κέρδισε το προσωνύμι Τουρκοφάγος.

Στο ένα, το πιο παρατημένο, σε περβάζι του πάνω πατώματος ανθοβολούσε ένα σκυλάκι κόκκινο…