Οι Βρυξέλλες χαιρέτισαν την εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών στη Γαλλία, μην κρύβοντας την ικανοποίηση και την ανακούφισή τους για την ήττα της ακροδεξιάς υποψήφιας του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν, που περιελάμβανε στο πρόγραμμά της την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε.
Ικανοποίηση διότι αποφεύχθηκε μια οδυνηρή περιπέτεια για την Ευρώπη των «27» και ανακούφιση γιατί, μετά τους Ολλανδούς ψηφοφόρους, και οι Γάλλοι γύρισαν την πλάτη στις δυνάμεις της Ακροδεξιάς και του ευρωσκεπτικισμού. Βέβαια, δεν υπάρχει καμία διάθεση αυτοκριτικής από την πλευρά των Βρυξελλών για τη θεαματική άνοδο της Ακροδεξιάς στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. Ευρω-παρωπίδες…
Πέραν όμως της ικανοποίησης και της ανακούφισης για το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, ο «μετεωρίτης» Μακρόν παραμένει άγνωστος στις Βρυξέλλες. Οπως και στους ίδιους τους Γάλλους που τον ψήφισαν…
Ο υποψήφιος που βόλευε περισσότερο τους σημερινούς Ευρωπαίους αξιωματούχους ήταν ο εκπρόσωπος της καθαρόαιμης Δεξιάς, ο Φρανσουά Φιγιόν, θερμός υποστηρικτής της πολιτικής της λιτότητας που έχει επιβάλει στην Ε.Ε. η Γερμανία. Οι Γάλλοι ψηφοφόροι, όμως, αποφάσισαν στον πρώτο γύρο των εκλογών να «σκουπίσουν» όλο το αλληλοδιαδεχόμενο στην εξουσία πολιτικό κατεστημένο της Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας.
Και έφεραν στο προσκήνιο νέους πολιτικούς, όπως τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, που φιλοδοξεί να ηγηθεί μιας ισχυρής «πραγματικής Αριστεράς» -όπως τουλάχιστον διακηρύττει- ως αντιπολίτευση, και τον «κεντρώο» Μακρόν.
Φυσικά, οι Βρυξέλλες δεν βλέπουν με καλό μάτι την άνοδο του Μελανσόν και προτιμούν τον πρώην υπουργό Οικονομίας επί προεδρίας Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος δηλώνει φιλοευρωπαίος και έχει νεοφιλελεύθερες ιδέες και σχέδια για τη γαλλική οικονομία.
Από τις μέχρι τώρα δηλώσεις του Μακρόν προκύπτει ότι τάσσεται υπέρ της δημιουργίας ενός προϋπολογισμού για τις χώρες της ευρωζώνης και προτίθεται να προβεί, σταδιακά και με προσεκτικά βήματα, σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις (ιδίως στο συνταξιοδοτικό και στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης) στη Γαλλία.
Επίσης, θα επιδιώξει να ξαναβρεί η Γαλλία τη χαμένη ισχύ της στην Ε.Ε. στο οικονομικό και το διπλωματικό πεδίο, που σήμερα βρίσκεται υπό γερμανική κυριαρχία. Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει κάτι το συγκεκριμένο για την πολιτική που θα ακολουθήσει ο Γάλλος νέος πρόεδρος τόσο στη χώρα του όσο και στις σχέσεις του με τις Βρυξέλλες.
Προς το παρόν έχει περιοριστεί σε γενικολογίες, όπως ότι βλέπει την Ευρώπη ως «μια μεγάλη πρόκληση». Αλλο ερώτημα για τις Βρυξέλλες: Τι θα προκύψει από τις βουλευτικές εκλογές (11-18 Ιουνίου). Ο Μακρόν δεν ηγείται κόμματος και μέχρι στιγμής υποστηρίζεται από έναν ετερόκλητο πολιτικό γαλαξία.
Για παράδειγμα, από την παράταξη της Δεξιάς τον υποστηρίζουν ο πρώην πρωθυπουργός Ντομινίκ ντε Βιλπέν και ο πρώην υπουργός Οικονομίας Αλέν Μαντλέν επί προεδρίας Ζακ Σιράκ, από τους Σοσιαλδημοκράτες ο υπουργός Αμυνας Ζαν Ιβ ντε Ντριάν, από τους Πράσινους ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, από τους Κεντρώους ο Φρανσουά Μπαϊρού και από το Κομμουνιστικό Κόμμα ο πρώην γ.γ. Ρομπέρ Ι.
Ποιο θα είναι, λοιπόν, το πολιτικό και κυβερνητικό σχήμα που θα βγει από τις κάλπες των βουλευτικών του Ιουνίου; Το ενδεχόμενο να μην επιτευχθεί κυβερνητική πλειοψηφία και να βρεθεί ο πρόεδρος Μακρόν με κυβέρνηση συγκατοίκησης είναι πιθανό, με όλες τις επιπτώσεις. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί πονοκεφάλους στις Βρυξέλλες, ιδίως εάν επικρατήσει το κόμμα του Ζ.-Λ. Μελανσόν.
Αλλά και γενικά οι διασυνδέσεις του Μακρόν ήταν πάντα ετερόκλητες. «Νονοί» του στην επαγγελματική του καριέρα ήταν ο Ζακ Αταλί, σύμβουλος του Φρανσουά Μιτεράν, και ο Αλέν Μινκ, πρόεδρος εταιρείας οικονομικών συμβούλων, ο οποίος τον παρότρυνε να εργαστεί στην τράπεζα Ρότσιλντ διότι «το χρήμα επιτρέπει την απόκτηση μιας σχετικής ελευθερίας».
Από πολιτικής πλευράς, βρέθηκε για ένα διάστημα στο στενό περιβάλλον του αντιπάλου του Φρανσουά Μιτεράν στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, Μισέλ Ροκάρ, και διετέλεσε βοηθός του γνωστού Γάλλου φιλοσόφου Πολ Ρικέρ, που τον «έσπρωξε» στην πολιτική.
Πάντως, οι νεοφιλελεύθερες Βρυξέλλες βλέπουν σε γενικές γραμμές με αισιοδοξία την πολιτική που θα ακολουθήσει ο νέος Γάλλος πρόεδρος. Αλλωστε, πρόκειται για ένα νέο πρόσωπο που γεννήθηκε από το σύστημα που έχουν δημιουργήσει οι τράπεζες και το οικονομικό αλλά και ταξικό κατεστημένο, με στόχο τη διατήρηση των προνομίων που απολαμβάνει.
