Την παράσταση «Εννέα και πέντε» την είδαμε για πρώτη φορά στο «Διάνα».
Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Χρήστος Θηβαίος στο τραγούδι, Οδυσσέας Ιωάννου στην αφήγηση και, φυσικά, Παντελής Βούλγαρης στη σκηνοθεσία.
Ενα μουσικοθεατρικό έργο με μεγάλα και σπουδαία τραγούδια. Αρεσε και άξιζε εδώ που τα λέμε, γι’ αυτό και συνεχίζεται για τρίτη χρονιά.
Αλλά, φέτος, με μία διαφοροποίηση. Αντί για τον Χρήστο Θηβαίο, δίπλα στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου βρίσκεται τώρα η Ρίτα Αντωνοπούλου.
Και παίζεται στο «Θέατρο Τζένη Καρέζη», ακόμα μία αλλαγή σε σχέση με το τότε.
● Αναπόφευκτο το ερώτημα προς τη Ρίτα Αντωνοπούλου: Δεν φοβάστε τη σύγκριση με τον Χρήστο Θηβαίο;
«Στην αρχή λίγο, ναι, γιατί δεν είναι εύκολο να μπεις σε μια παράσταση που είναι ήδη στημένη», απαντά.
«Ομως αλλάξαμε πολλά πράγματα κι έτσι στήθηκε από την αρχή για να αγκαλιάσει τη συμμετοχή μου. Αυτό φάνηκε γρήγορα κι έτσι ένιωσα απολύτως ασφαλής.
»Και είναι και ο λόγος που ερχόμαστε ξανά Αθήνα ενώ δεν υπήρχε στο πλάνο.
»Είδαμε στην πορεία των παραστάσεων ότι υπάρχει λόγος να το παρουσιάσουμε και πάλι, ότι έχει δημιουργηθεί κάτι καινούργιο και θέλουμε να το μοιραστούμε.
»Αυτό με κάνει ακόμη πιο χαρούμενη γιατί από την αρχή ήθελα να έρθουμε στην Αθήνα.
»Νομίζω δηλαδή ότι δεν υπάρχει θέμα σύγκρισης. Αυτή η παράσταση είναι σαν να έχει μια αυτόνομη δύναμη την οποία απλά καλείσαι να την υποστηρίξεις όσο καλύτερα μπορείς».
Το «Εννέα και πέντε» ήταν διαρκώς sold out. Δύο χρόνια στο θέατρο «Διάνα», μία βραδιά στο κατάμεστο Ηρώδειο τον περασμένο Αύγουστο και μια περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο έδωσαν την ευκαιρία σε 95 χιλιάδες θεατές να τη δουν μέσα από 245 παραστάσεις.
Ενα τρένο που αργεί, μία μπάντα μουσικών κι ένας παραγωγός ραδιοφώνου περιμένουν στον σταθμό, όπου συναντιούνται μελωδίες, σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα, προσδοκίες και διαψεύσεις των τελευταίων σαράντα χρόνων.
● Ποια άραγε η διαφορά να φτιάχνεις ένα κείμενο για μια παράσταση από το να γράφεις στίχους πιο ελεύθερα λόγω έμπνευσης;
«Μόνο τεχνική είναι η διαφορά» απαντά ο Οδυσσέας Ιωάννου.
«Αλλοι οι κώδικες και οι δρόμοι του στίχου και άλλοι ενός κειμένου που γράφεται για να το αφηγηθείς. Το κοινό τους σημείο είναι η ευθύνη του δημόσιου λόγου και η προσπάθεια να στεγάσεις όσους περισσότερους μπορείς σε ένα κοινό αίσθημα. Δεν φτάσαμε ώς εδώ μόνο με ήττες, αλλά και με νίκες που οφείλουμε να διαφυλάξουμε. Από κάπου πρέπει να κρατηθούμε. Από τους κοινούς μας τόπους».
Το περίεργο με τον Οδυσσέα είναι που ανέβηκε ο ίδιος στη σκηνή για την αφήγηση. Συμμετέχει στην παράσταση δηλαδή σαν ηθοποιός.
«Είναι πιο εύκολο απ’ όσο φοβόμουν στην αρχή» λέει.
«Σε αυτό βοήθησαν και οι συγκεκριμένοι συνεργάτες της παράστασης. Το είδα ως παιχνίδι και θεώρησα πως θα μου συγχωρεθεί η σκηνική μου ανεπάρκεια λόγω του ότι ανεβαίνω να αφηγηθώ δικά μου κείμενα. Ακριβώς όπως “αθωώνουμε” την ερμηνευτική και φωνητική ανεπάρκεια σε έναν συνθέτη που τραγουδάει μόνος του τα δικά του κομμάτια».
Σε «εγκλωβίζει» η συμμετοχή σου στο θεατρικό σε σχέση με μια συναυλία στην οποία είσαι χωρίς… περιορισμούς και χωρίς… σενάριο; ρωτάω τη Ρίτα Αντωνοπούλου, που την έχουμε συνηθίσει πάνω σε μια μουσική και όχι θεατρική σκηνή.
«Ισα ίσα που μου δίνει ένα πλαίσιο για να κινηθώ και μέσα σε αυτό προσπαθώ να δώσω το καλύτερο που μπορώ κάθε φορά», εξηγεί.
«Δεν συγκρίνονται μέσα μου για να είμαι ειλικρινής. Ευχαριστιέμαι και την παράσταση και μια συναυλία. Παίρνεις διαφορετικά πράγματα στην κάθε περίπτωση. Ειδικά μέσα σε αυτήν την παράσταση ομολογώ ότι νιώθω υπέροχα κι απολύτως ελεύθερη σε επίπεδο έκφρασης της τέχνης που αγαπώ».
Info:
Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης. Κείμενα: Οδυσσέας Ιωάννου.
Θέατρο «Τζένη Καρέζη», Ακαδημίας 3, τηλ. 210 3636144.
Κάθε Παρασκευή (21.00), Σάββατο (21.00) και Κυριακή (19.00).
-320x213.jpg)
