Από το 1938 μέχρι σήμερα, αμέτρητοι «κακοί» έχουν επιχειρήσει να εξουδετερώσουν τον Σούπερμαν, τον πρώτο και απόλυτο υπερήρωα. Φιλόδοξοι και παρανοϊκοί επιστήμονες, εγωπαθείς και εξουσιομανείς εκατομμυριούχοι, ευφυείς και πλακατζήδες εξωγήινοι, αδίστακτα πέτρινα όντα, πλάσματα από άλλες διαστάσεις έχουν αναμετρηθεί με τον γενάρχη των υπερηρώων. Και έχουν χάσει.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο αλλόκοτος Brainiac, που πρωτοεμφανίστηκε το 1958 σε σενάριο του Otto Binder και σχέδια του Al Plastino. Το όνομά του αποτελεί σύνθεση του υπερδραστήριου εγκεφάλου (brain) του και του μανιακού (maniac) χαρακτήρα του. Περισσότερο, όμως, αποτελεί μια παράφραση ενός από τους πρωτόλειους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της εποχής που ήταν γνωστός με το όνομα ENIAC (Electronic Numerical Integrator and Computer), προϊόν του αμερικανικού στρατού, που ζύγιζε 30 τόνους, καταλάμβανε 163 τετραγωνικά μέτρα, είχε 18 χιλιάδες λυχνίες κενού, μπορούσε να λύνει πολύπλοκα μαθηματικά προβλήματα και λειτούργησε από το 1946 ώς το 1955.

Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν προκύψει διάφορες εκδοχές του Brainiac στα πολλαπλά σύμπαντα των περιπετειών του Σούπερμαν, ο αυθεντικός ήταν ένα πράσινο εξωγήινο ανδροειδές με ηλεκτρόδια μπηγμένα στο κεφάλι και το σώμα του, που είχε τη δύναμη να συρρικνώνει τους ανθρώπους. Για την ακρίβεια ήταν ένα κομπιούτερ με ανθρώπινη μορφή ο εγκέφαλος του οποίου είχε τη δυνατότητα αποθήκευσης τεράστιου όγκου δεδομένων, σχεδιασμένο από τους επιστήμονες που εξουσίαζαν τον μακρινό πλανήτη Colu και προορισμένο να καταστρέφει. Αντιπροσωπεύοντας τον τρόμο της ανθρωπότητας απέναντι στην επερχόμενη έλευση των ηλεκτρονικών υπολογιστών με τεχνητή νοημοσύνη που συμπυκνώνονταν στο τρίπτυχο brain+maniac+ENIAC.

Στα κόμικς, ο εξωγήινος Σούπερμαν πάντα μας έσωζε από αυτό το απειλητικό τρίπτυχο. Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει Σούπερμαν. Το τρίπτυχο βρίσκεται ανάμεσά μας.