Το να προσθέσω κι εγώ τις δικές μου αναμνήσεις από τον κύριο Θόδωρο Νικολαΐδη το θεωρώ περιττό. Ειπώθηκαν τόσα πολλά!
Το να προσθέσω κι εγώ «άγνωστες ιστορίες» και «σποτς» από τη σύντομη «συμβίωσή» μας στην Καβάλας, στη Μύκονο (και όχι μόνο), επίσης.
Καθόλου περιττό αλλά ΚΑΘΗΚΟΝ θεωρώ να πω κι εγώ ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για όσα με (μας) δίδαξε, για όσα μου (μας) πρόσφερε, για όσα έζησα (ζήσαμε) στο πλάι του.
Εχουν γραφτεί τόσα πολλά για το ήθος και την πορεία που χάραξε ο κύριος Θόδωρος στον ελληνικό Τύπο. Οχι μόνο τον αθλητικό. Πορεία ετών. Δεκαετιών.
Εγραφε, τότε, τη Δευτέρα 11 Απριλίου του 1955, σε ένα πλαισιάκι, στο πρωτοσέλιδο του παρθενικού φύλλου του «ευαγγελίου» που εξέδωσε:
«Τὸ “ΑΘΛΗΤΙΚΟΝ ΦΩΣ”, ποὺ παραδίδεται σήμερον εἰς τὴν κρίσιν τῶν φιλάθλων μας εἶναι καρπὸς νεανικῶν ἐνθουσιασμῶν. Καρπὸς ὡραίων, ὑγιῶν καὶ πραγματικῶν ἀθλητικῶν σκέψεων. Μέσα εἰς τὸ σκότος τῆς ἐμπαθείας, τοῦ κιτρινισμοῦ, τῆς συμφεροντολογίας, τῆς μικροπολιτικῆς καὶ τῆς κακοπιστίας, τὸ “Ἀθλητικὸν φῶς” ἔρχεται διὰ νὰ χαράξῃ νέας φωτεινὰς κατευθύνσεις, νέας γραμμὰς διὰ τῶν ὁποίων ὁδηγοῦνται ἀσφαλῶς εἰς τὴν εὐρωστίαν καὶ τὴν ἀκμὴν ὅλαι αἱ ἀθλητικαὶ κοινωνίαι».
Εξήντα δύο χρόνια πριν… Τα υπηρέτησε πιστά. Ολα τούτα τα χρόνια που βρισκόταν νυχθημερόν στις επάλξεις της ναυαρχίδας του. Ορθιος στο κατάρτι μέχρι την τελευταία ημέρα (του). «Πατημένα» 91 κι αυτός εκεί. Εκδότης, διευθυντής, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, πατέρας, φίλος, ΔΑΣΚΑΛΟΣ, άρχοντας, «Μάο» και… Θρύλος!
Σταματώ εδώ και… δανείζομαι το αντίο της Ολγας στον πατέρα της, από το χθεσινό πρωτοσέλιδο:
«Αχώρετο πράγμα ο θάνατος. Δεν χωρά ούτε τις λέξεις, ούτε τις σκέψεις. Και η μνήμη να προσπαθεί να στριμώξει στιγμές… Πάρα πολλές στιγμές. Ανεκτίμητες. Που δεν θέλεις να τις μοιραστείς με κανέναν. Οχι από εγωισμό, αλλά από ανάγκη να κρατήσεις κάτι εντελώς δικό σου. Τι να γράψεις για τον Θόδωρο Νικολαΐδη; Τα έχει γράψει όλα εκείνος. Οχι μόνο με τα κείμενά του, αλλά και με τις πράξεις του. Και η γραφή του είναι σφραγίδα. Οχι μόνο γι’ αυτή την εφημερίδα, το έργο της ζωής του. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μας σφραγίζουν. Κρατώντας αναμμένα κεριά μπροστά στο εικονοστάσι της ψυχής μας. Πλημμυρίζοντάς μας πάντα με ΦΩΣ».
ΥΓ. (προς το τμήμα διόρθωσης): Οι κανόνες επιβεβαιώνονται από τις εξαιρέσεις τους. Δεν γίνεται το όνομα Νικολαΐδης, Θόδωρος Νικολαΐδης, να γραφτεί, να ειπωθεί, να αναφερθεί χωρίς το κύριος!
