Υπάρχουν πράγματα –πολλά μάλιστα– που, ενώ τα θεωρούμε παλιά, ενώ περίπου πιστεύουμε γι’ αυτά ότι υπήρχαν πάντα, εν τούτοις είναι εντυπωσιακά πρόσφατα, σχεδόν χθεσινά.
Με αυτή τη σκέψη διάβαζα προχθές στην «Εφ.Συν.», στο τακτικό, ανά Δευτέρα, αφιέρωμα Για Κ.ΑΛ.Ο. (Για Κοινωνική Αλληλέγγυα Οικονομία), ότι μόλις πρόσφατα, τον Δεκέμβριο, η UNESCO ενέκρινε αίτημα της Γερμανίας και ενέταξε στον Αντιπροσωπευτικό της Κατάλογο Στοιχείων Αϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς την «ιδέα και πρακτική οργάνωσης κοινών συμφερόντων στους συνεταιρισμούς».
Με δυο λόγια, τον Δεκέμβριο του 2016, η κορυφαία διεθνής αμφικτιονία (συνεταιρισμός!), ο ΟΗΕ, αναγνωρίζει ως στοιχείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα του ανθρώπου: το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι!
«Μα τώρα ξύπνησαν, οι Γερμανοί και εκεί στον ΟΗΕ και την UNESCO;», ήταν η πρώτη μου σκέψη. Λάθος.
Ολα τα κορυφαία και θεμελιώδη που καθορίζουν τον πολιτικό πολιτισμό μας και του βάζουν δημοκρατικό πρόσημο, είναι και κορυφαία και θεμελιώδη, όμως δεν είναι παλιά.
Χοντρά χοντρά, ό,τι μας κάνει ανθρώπους που να μπορούμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας, να παραμερίζουμε τις διαφορές, να βρίσκουμε κοινά σημεία και να συνεργαζόμαστε, είναι-δεν είναι υπόθεση δύο αιώνων.
Εως τότε ο συνεταιρισμός και ο συνεργατισμός ήταν άγνωστες χώρες, όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα του ηγεμόνα, του μεγαλογαιοκτήμονα, του αρχιερέα, ενώ η δημοκρατία αναπαυόταν κάπου στα αρχαία λεξικά.
Αυτό είναι, νομίζω, το τραγικότερο όλων στις μέρες μας: Ο,τι κορυφαίο, θεμελιώδες, κυριαρχικό πάμε να χάσουμε (όχι μόνο οι Ελληνες, ο οικουμενικός άνθρωπος), από νέου τύπου ηγεμόνες, μεγαλογαιοκτήμονες και αρχιερείς, δεν προλάβαμε καν να το έχουμε!
Η αναγνώριση της UNESCO ήρθε την κατάλληλη ώρα!
-320x213.png)
