Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα
Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο τους λογοτεχνικό ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Επιστολογράφος μας ο Πέτρος Γκολίτσης.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Αγαπητή μου Φόνισσα,
Δεν επινοώ καμιά πραγματικότητα, ούτε σου απευθύνομαι από μυθοπλαστική οικειότητα. Και ο λόγος διότι είσαι η γιαγιά μου.
Εχω έρθει και πάλι στον βράχο. Εκεί όπου τσάκισες την εγγόνα σου. Τώρα μάλιστα που δεν είσαι εν ζωή έρχομαι συχνότερα. Και κάθε φορά με διαφορετικό μέσο.
Την πρώτη φορά, τότε που βρεθήκαμε, θυμάσαι; είχα έρθει με τα πόδια. Με φίλεψες κατάκοπο με αυτά που ξέρουν να προσφέρουν μόνο οι γιαγιάδες. Μετά; Με πλοιάριο. Το οποίο και βυθίστηκε στον γυρισμό. Τέλος, με ένα μηχανάκι, σχεδόν το διέλυσα, στους δύσβατους χωματόδρομους της βόρειας Σκιάθου.
Τα τιρκουάζ του νερού, τις πέτρες και τα πεύκα πλάι στην αγάπη σου για το μαύρο −που τόσο μας έθρεψε− τα κατανοώ μόνο μέσα απ’ το τραχύ της παλάμης σου, όποτε χάιδευε το παιδικό μου μάγουλο.
Τώρα θα σου μιλούν φαντάζομαι, εκεί όπου βρίσκεσαι, νεκρή και ζωντανή συνάμα, για όσα σου σέρνουνε, προβάλλοντας ο καθείς τα δικά του. Προτού με καταραστείς, διάβασέ με. Μετά θα σου ψήσω ελληνικό καφέ και δεν θα μιλάμε.
«Οταν η Μήδεια συνάντησε τη Φόνισσα»
Α! Ο καυλός μου πώς τον γιόρτασαν / τον γλέντησαν / σαν βασιλιά και σαν θεό / τον λάτρεψαν / χύνοντας πάνω του κρασιά / μυρωδικά, σαμπάνιες / μία-μία στη σειρά / α χ ό ρ –
τ α γ α / καβάλαγαν τα κάλλη του / το αίμα του, το σφρίγος, τη ζωντάνια του / πηγή που ολοένα αναβρύζει // μα σκέφτομαι / τη Μήδεια και τη Φόνισσα / που σφάζουν και γκρεμίζουν τα παιδιά / δεν είχαν άλλη πρόθεση παρά / να εναντιωθούν / στο αίμα που διαδέχεται το αίμα / γενιά με τη γενιά / παίγνιο η ζωή –σε ξένα χέρια– σε συντρίβει / κίνηση ματ / σε λάθος ώρα η θηλιά / (πάντοτε λάθος η ώρα) / στον Μέρμερο στον Φέρητα / τη σφίγγει μόνος του, έχε γεια / «μάνα σ’ αγάπησα, γιαγιά / σ’ ευχαριστώ που με τσακίζεις / απ’ τα βράχια»
Ο νεκρός εγγονός σου Π.Γ.
Το γράμμα απευθύνεται στη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη.
Τελευταίο ποιητικό βιβλίο του Π. Γκολίτση «Η σάρκα των προσωρινών» (Γαβριηλίδης, 2015) και μελέτη «Η “άλλη” ποιητική Θεσσαλονίκη» (Ρώμη, 2016).
