ΔΕΗ και κοινωνικό συμφέρον

Από προχθές οι ελεγκτές της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τη συνδρομή ελεγκτών της αντίστοιχης ελληνικής Επιτροπής κάνουν φύλλο και φτερό τη ΔΕΗ για να βρουν στοιχεία που θα ενοχοποιούν την εταιρεία για χειραγώγηση των τιμών στην αγορά ενέργειας.

Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης ο έλεγχος αυτός είναι νόμιμος και έχει θεσμοθετηθεί πολύ πριν από την κρίση. Αρα δεν πρόκειται για διαδικασία που εντάσσεται στη μνημονιακή επιτροπεία κάτω από την οποία βρίσκεται η χώρα τα τελευταία επτά χρόνια.

Ωστόσο το γεγονός παραμένει. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων και κατάργησης του κρατικού μονοπωλίου -όπου αυτό υπάρχει- έρχεται επίσης από πολύ παλιά. Απλά, η κρίση άλλαξε τα δεδομένα και κατέστησε επιτακτική την απαίτηση της ιδιωτικοποίησης επιχειρήσεων όπως η ΔΕΗ. Για να το πούμε αλλιώς, η κρίση υποχρεώνει το ιδιωτικό κεφάλαιο να στραφεί σε νέους κερδοφόρους τομείς για να επενδύσει – και καλύτερους από τις κρατικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας δύσκολα θα βρει.

Είναι, επίσης, γνωστό και επισήμως διατυπωμένο πως μία από τις βασικότερες απαιτήσεις των δανειστών αφορά την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Οι πληροφορίες που φτάνουν στα δημοσιογραφικά γραφεία, εδώ και καιρό, λένε ότι τη σχετική απαίτηση έχει διατυπώσει προς την ελληνική πλευρά ο ίδιος ο Γερμανός υπουργός Σόιμπλε, πάνω-κάτω, στη βάση: «Δώστε τη ΔΕΗ και τα άλλα τα βρίσκουμε».

Υστερα από τα προαναφερόμενα, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι ο τωρινός έλεγχος στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού -και μάλιστα για να διαπιστωθεί αν αξιοποιεί τη δεσπόζουσα θέση της στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας σε βάρος των ιδιωτών ανταγωνιστών- στοχεύει στην εξυπηρέτηση του τελικού σκοπού, που είναι η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας στην Ελλάδα.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, το ζήτημα είναι καθοριστικής σημασίας από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, και κυρίως η ΔΕΗ, είναι βασικό εργαλείο άσκησης κοινωνικής πολιτικής, που ειδικά στις συνθήκες της κρίσης πρέπει να βρίσκονται στα χέρια της κυβέρνησης. Αλλιώς, πώς θα προστατεύονται ένα στρατηγικό αγαθό και η ίδια η κοινωνία;