Είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορέσει κάποιος να κατανοήσει τους μηχανισμούς που οδηγούν στην παχυσαρκία.
Προσπαθώντας να μεταφέρω την εμπειρία μου κάθε Σάββατο σε αυτή τη γραπτή συνάντηση μαζί σας, θα προσπαθήσω να ξεδιπλώσω σιγά σιγά τις πτυχές αυτής της ψυχοσωματικής νόσου.
Αυτό που ανακάλυψα στα τόσα χρόνια που αφοσιώθηκα στον χώρο του αδυνατίσματος είναι ότι σχεδόν όλα είναι αντίθετα από αυτά που βλέπουμε και νομίζουμε πως συμβαίνουν στο πρόβλημα του «έχω παραπάνω βάρος».
Αρα και ο τρόπος που θα αδυνατίσει κάποιος έχει διαφορετικούς και τελείως αντίθετους κανόνες από αυτούς που γνωρίζουμε και εφαρμόζουμε.
Ο παχύσαρκος δεν πρέπει να ακούει και να ασχολείται μόνο με θεωρίες (οργανική πλευρά), πρέπει να πράξει, να βιώσει τις πολυφαγίες του (συναισθηματική πλευρά).
Κι εγώ βέβαια μέσα από θεωρίες θα δείξω αρχικά ότι η παχυσαρκία έχει μια άλλη πλευρά και μια άλλη προσέγγιση, που έχει να κάνει με μορφή (ακατάλληλης) προστασίας για τον άνθρωπο.
Και ο αναγνώστης με τη σειρά του καλείται να «πράξει», να ανακαλύψει την αλήθεια.
Οι άνθρωποι με διαταραχή βάρους είναι «αμίλητοι» κατ’ ουσίαν. Μιλούν μόνο με τον δικό τους τρόπο.
Αντί να πάνε στο στόμα τους, ανεπίλεκτα οι λέξεις πήγαν στο σώμα τους. Το μολύβι που γράφονται οι λέξεις τους είναι το φαΐ, η τροφή.
Ετσι το σώμα μιλάει και κάτι λέει…
Θα το συμπεράνουμε; Θα αποφανθούμε; Η παχυσαρκία είναι η «λαλιά» τους, η ομιλία τους, η έκφρασή τους.
Μια βουβή «φωνή»!!!
Μια ομιλία που ούτε οι ίδιοι ακούν, για έναν προσεκτικό όμως παρατηρητή-ακροατή η διόγκωση αυτή του σώματος, οι «στρώσεις» λίπους, κρύβουν πολλά.
Ο μόνος σύνδεσμος που έχουν με τον εαυτό τους είναι ο όγκος τους.
Τον εαυτό oύτε τον βλέπουν (μόνο τον όγκο τους βλέπουν) ούτε τον ακούν (ίσως το «κρατς κρατς» από τα πατατάκια ή τους ξηρούς καρπούς, τη λαχανιασμένη ανάσα στην ανηφόρα).
Σουρεαλιστικό δείχνει να είναι! Είναι.
Οπως ακριβώς το ίδιο σουρεαλιστικό είναι το «δεν θέλω να παχύνω, εγώ όμως τρώω και παχαίνω», ξεκινώ δίαιτα αδυνατίσματος κι εγώ τη χαλάω, «δεν πρέπει» να τρώω γλυκά και τρώω» «πρέπει» να τρώω σαλάτες και δεν τρώω.
Αδυνατίζω-παχαίνω, ξανααδυνατίζω-ξαναπαχαίνω.
Τον υπέρβαρο, μόνο και μόνο ότι τον ορίζει η βουλιμία του, τον κάνει «έρμαιο» της παραμορφωτικής του μοίρας.
Αν χωρίσω στα δύο τον παχύσαρκο (και για όσο κρατάει το άρθρο τον αδυνάτισα αυτόματα), στην εσωτερική-συναισθηματική πλευρά του και στην εξωτερική-έλλογη πλευρά του, θα ανακαλύψουμε πως υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ τους.
Οχι αδικαιολόγητα. Μόνο με την απόσταση αυτή παύει η διαρκής σύγκρουση που υπάρχει μεταξύ τους.
Αυτή η απόσταση γεμίζει με τροφή, ο υπέρβαρος ακουμπά την τροφή για να νιώσει κι όχι τα συναισθήματά του.
Μία πρώτη εικόνα:
➥ Το συναίσθημα (η εσωτερική πλευρά) παλεύει με τη λογική (εξωτερική πλευρά).
➥ Θέλω να φάω παγωτό, αλλά δεν πρέπει. Επιθυμώ να γευτώ ψωμί, όχι, θα χαλάσεις τη δίαιτά σου. Δεν αντέχω, πεινάω, απαγορεύεται, θα είσαι ανεπαρκής κ.ο.κ.
Ας επιχειρήσουμε να μεταφέρουμε και στα συναισθήματά του αυτόν τον πόλεμο.
➥ Δεν θέλω να κάνω αυτή τη δουλειά που μου φορτώνουν αλλά δεν λέω «όχι».
➥ Θέλω να πάω για καφέ με τις φίλες μου μα δεν πάω γιατί εγκαταλείπω τα παιδιά μου.
➥ Εχω ανάγκη ν’ αγοράσω κάτι για μένα, μα μου το στερώ γιατί θα επιβαρύνω τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Αυτή η αντίθεση μεταξύ του τι θέλω και του τι επιτρέπω δεν μπορεί να παραμείνει για μεγάλο διάστημα, θα διαλυθώ.
Από τη στιγμή που δεν έχω μάθει να αρνιέμαι, να δηλώνω, να μιλώ, να ζητώ, η προστασία μου, η άμυνά μου ασυνείδητα είναι να απομακρυνθώ από αυτό που νιώθω. Το καταπίνω.
Να απομακρυνθώ από τα συναισθήματά μου, κάπου τα στριμώχνω και χρησιμοποιώ τη λογική.
Απλώνεται η λογική και καταλαμβάνει τον μεγαλύτερο χώρο, κι έτσι είναι αυξημένα τα «πρέπει» και τα «μη» σε βάρος των «θέλω» και των «χρειάζομαι».
Στην παχυσαρκία η λογική είναι χοντρή κι αυτή πρέπει να αδυνατίσει. Το συναίσθημα είναι ισχνό και χρειάζεται να παχύνει.
Ο υπέρβαρος καλείται να αντικρίσει την αλήθεια του.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο να αδυνατίσει και να διατηρήσει το βάρος του.
Και το ξέρει.
Ξέρετε ότι
Συναγερμό για την «επέλαση» της παχυσαρκίας σημαίνουν οι επιστήμονες που δημοσίευσαν έρευνα στο περιοδικό Lancet, σύμφωνα με την οποία το 20% των ενηλίκων θα είναι παχύσαρκοι έως το 2025. Ενας στους πέντε ενήλικες παγκοσμίως.
Το ποσοστό των παχύσαρκων ανδρών το 1975 ήταν 3,2%. Σαράντα χρόνια μετά ανέβηκε στο 10,8%, δηλαδή ένας στους δέκα άνδρες παγκοσμίως έχει επιπλέον βάρος. Στις γυναίκες αντίστοιχα από 6,4% ανήλθε στο 14,9%, δηλαδή παραπάνω από μία στις επτά γυναίκες.
Οι υποσιτισμένοι του πλανήτη από τα 330 εκατομμύρια το 1975 έχουν φτάσει τα 462 εκατ. Παρ’ όλα αυτά ο πλανήτης… παχαίνει. Από το 1975 μέχρι και το 2014 οι άνθρωποι παχαίνουν κατά 1,5 κιλό ανά δεκαετία, δηλαδή τα κιλά του μέσου ανθρώπου τα τελευταία 40 χρόνια έχουν ανεβεί κατά 6!
*σύμβουλος διατροφής
