Η ανάσταση του Ντέιβιντ Μπόουι

Τρεις μέρες στο Λονδίνο μέσα στον Ιανουάριο και να είναι όλες ηλιόλουστες; Δίχως ίχνος σύννεφου στον ουρανό; Με την Ελλάδα την ίδια ώρα να «πνίγεται» στις βροχές και τις καταιγίδες; Και να τα «συζητάμε» αυτά σήμερα που έχουμε παγώσει όλοι μας με το κρύο που έβαλε; Ούτε που το πιστεύαμε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο που βρεθήκαμε στην Αγγλία. Νέα δεδομένα ακόμα και για τον καιρό…

Ταξίδι στο Λονδίνο λοιπόν για τις τελευταίες παραστάσεις του «Lazarus», του θεατρικό μιούζικαλ που βασίστηκε στο ομώνυμο τραγούδι του Ντέιβιντ Μπόουι. Το κύκνειο άσμα του. Την περασμένη Κυριακή έριξε αυλαία στο King’s Cross Theatre. Εκανε πρεμιέρα πέρυσι στη Νέα Υόρκη και συνεχίστηκε αυτή τη σεζόν στο Λονδίνο.

Το επί μονίμου βάσεως sold out «Lazarus», σε σκηνοθεσία του Βέλγου Ιβο βαν Χόβε, το οποίο αποτελούσε, στην πραγματικότητα, σαράντα χρόνια μετά, τη συνέχεια της ταινίας του Νίκολας Ρεγκ «Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη».

Ο εξωγήινος Τόμας Τζερόμ Νιούτον που βρέθηκε στη Γη με αποστολή να μεταφέρει νερό πίσω στον αποξηραμένο πλανήτη του, ένας «προφήτης» που στο τέλος σταυρώνεται. Σαν να παρακολουθούσαμε τρόπον τινά τον θάνατο και του Ziggy Stardust.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο ενσάρκωνε ο Μάικλ Σι Χολ, γνωστός και από τη συμμετοχή του παλαιότερα στις δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές Six Feet Under και Dexter. Η μουσική και οι στίχοι των τραγουδιών ήταν όλα του Ντέιβιντ Μπόουι, με κάποιες συνθέσεις γραμμένες ειδικά για την παράσταση. Και με ουκ ολίγα στοιχεία βγαλμένα κατ’ ευθείαν μέσα από την προσωπική του μυθολογία.

Το King’s Cross Theatre είναι ένα μικρό θέατρο δίπλα στο σταθμό του μετρό King’s Cross. Μία μεγάλη τέντα στην ουσία, μία πειραματική σκηνή, που απέχει αρκετά από το κέντρο της πόλης. Μακριά δηλαδή από το Πικαντίλι και το Σόχο, εκεί που βρίσκονται τα μεγάλα και τουριστικά λονδρέζικα θέατρα.

Κόσμος αρκετός, χαλαρός και ροκ. Αγόραζαν το μπουκάλι κρασί οι παρέες από το μπαρ του θεάτρου, το κρατούσαν μαζί με τα ποτήρια στα χέρια τους κι έμπαιναν στην αίθουσα.

Μία ώρα και τρία τέταρτα χωρίς διακοπή η διάρκεια του έργου, σε ένα μικρό και αφαιρετικό σκηνικό, με μία μπάντα να παίζει ζωντανά τα τραγούδια. Βέβαια λείπει ο ίδιος ο Μπόουι. Σαφώς και πρόκειται για μία παράσταση στην οποία είχε την απόλυτη εποπτεία, αλλά τότε που το έκανε, ζούσε.

Ενώ, τώρα, δεν βρίσκεται στη ζωή. Οπότε η απουσία του είναι φανερή. Δεν είναι άσχετο που πάρα πολλοί από τους θεατές παρέμεναν μετά το τέλος της παράστασης μέσα στο θέατρο παρατηρώντας το τεράστιο πορτρέτο του Μπόουι που τοποθετήθηκε πάνω στη σκηνή. Κατέβαιναν τα σκαλιά, πήγαιναν προς τα εκεί, το φωτογράφιζαν κι έβγαζαν και οι ίδιοι σέλφι.

Εναν χρόνο μετά τον θάνατο του Ντέιβιντ Μπόουι και ο μουσικός κόσμος περιστρέφεται ακόμα γύρω του. Τι μεγάλος καλλιτέχνης… Κάτι το τελευταίο του άλμπουμ, κάτι το συγκεκριμένο θεατρικό, βάλτε και κάποια αφιερώματα που βγαίνουν, όπως το καταπληκτικό ντοκιμαντέρ του BBC για τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του, και ο Μπόουι στροβιλίζεται διαρκώς στο μυαλό όλων.

Μία βόλτα άλλωστε από τα κεντρικά δισκοπωλεία του Λονδίνου -όχι πως έχουν απομείνει και πολλά- αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Αλμπουμ, βιβλία, «κουτιά» με δίσκους του, όλοι κινούνται στον ρυθμό του. Μέχρι και σειρά 10 γραμματοσήμων βγαίνει στις 14 Μαρτίου με εξώφυλλα από άλμπουμ του και αφίσες από περιοδείες του. Τεράστιος…

Το Λονδίνο ζει στη σκιά του Brexit. Με τον φόβο του, θα έλεγα. Ειδικά οι μετανάστες. Και όταν λέμε μετανάστες, εννοούμε Ελληνες, Ιταλούς, Ισπανούς κ.ο.κ.- μην πάει ο νους σας σε τίποτε Σύρους ή άλλους κατατρεγμένους πρόσφυγες. «Αν δεν με θέλουν μία, δεν τους θέλω χίλιες», μου έλεγε μία Ιταλίδα, δηλώνοντας έτοιμη να επιστρέψει στη χώρα της αν προχωρήσει το Brexit.

Τα ίδια υποστήριζαν πάνω-κάτω και φίλοι Λονδρέζοι σε μία παμπ που καθόμασταν και δήλωναν σοκαρισμένοι από το αποτέλεσμα του δικού τους δημοψηφίσματος. Αδικο δεν έχουν, ας ρωτήσουν όμως κι εμάς τους Ελληνες που ζούμε κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη του Eurogroup.

«Είμαι τρία χρόνια εδώ και δεν σκοπεύω να γυρίσω, εδώ θα φτιάξω τη ζωή μου πια», μου εκμυστηρεύτηκε μία καλή φίλη, Ελληνίδα, που ζει και δουλεύει στη βρετανική πρωτεύουσα. Να το πιο ανησυχητικό: τα καλύτερα παιδιά μας βρίσκονται στο εξωτερικό και ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους. Ε ρε τα μνημόνια…