Οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις. Στην περίπτωσή σου όμως δεν ήταν μόνο η ευστροφία που μπορούσε να δώσει λύση εκεί που όλοι οι άλλοι αντίκριζαν αδιέξοδο αλλά και εκείνη η θαυμαστή ικανότητα να κάνεις τη λύση πράξη. Αυτό που τόσο λείπει…
Όμως και οι λέξεις: το χάρισμα και η ευγλωττία του να δίνεις στον άλλο να καταλάβει τι χρειάζεται να γίνει, να τον πείθεις να γίνει μέρος της λύσης, να θέτεις τα σωστά ερωτήματα, το θάρρος να ζητάς από τους υπεύθυνους ανθρώπους τις απαντήσεις. Να αντιλαμβάνεσαι τις δυσκολίες και να προσαρμόζεις την προσφορά σου στις ανάγκες του άλλου… Και να είσαι εκεί για τον άλλο όχι στα λόγια. Στο πεδίο. Στις ίδιες συνθήκες. Δεν είναι τυχαίο που η οργάνωση που έστησε ονομαζόταν Πράξις.
Χαμογελαστός. Αεικίνητος. Δαιμόνιος. Ευγενικός. Μεγαλόψυχος. Ακριβής. Σαν ένα καλό ξωτικό. Τι κρίμα να είσαι τόσο νέος, τόσο ζωντανός, τόσο δοτικός και να μην είσαι πια μαζί μας. Αν κάτι μπορείς να πεις για αυτόν τον άνθρωπο είναι ότι έφυγε πλήρης ανθρωπιάς και δοσίματος. Γιατί η αλληλεγγύη ήταν η ζωή του. Το να μάθεις τους άλλους να βοηθούν τον εαυτό τους. Να τους στέκεσαι στα δύσκολα για να σταθούν όρθιοι. Με αξιοπρέπεια.
Πόσες αποστολές, πόσες αντιξοότητες, πόσο κουράγιο, πόσο ηθικό ανάστημα, πόσο ακαταπόνητος, πόσο ακάματος, πόσο αποτελεσματικός. Η απώλεια είναι τεράστια, για την οικογένειά του και για όλους όσους είχαν την τύχη να φωτίσει τη ζωή τους. Κι εκεί στα πιο δύσκολα να έχεις το κουράγιο να μη χάνεις το χιούμορ σου.
Όπως στη Ζάμπια, πάνω από 20 χρόνια πριν, στην αποστολή εμβολιασμού των παιδιών για την αντιμετώπιση μιας επιδημίας -ιλαρά ήταν αν θυμάμαι καλά; που τα παιδιά δεν είχαν ξαναδεί λευκούς και μας ακουμπούσαν για να δουν πως είναι οι λευκοί, που στο τέλος της μέρας είχες μετρήσει πόσα παιδάκια κατουρήθηκαν στην αγκαλιά σου…
Δεν είναι δυνατόν ρε γαμώτο…
Πάλι πλάκα μας κάνεις, την ημέρα των Ερωτευμένων έφυγες;
