Ξύπνησα πρωί κι αντί να μου ’ρθουν στο κεφάλι ευχάριστες σκέψεις, χώθηκαν βιαστικά μαύρα παράπονα για τη χώρα, για το πού ζούμε, πώς ζούμε και πού θα καταντήσουμε. Το μαγαζάκι «η Ελλάς» έβαλε μεγάλη πωλητήρια ταμπέλα στις προθήκες του: «Ξεπουλάμε σε τιμή κόστους, διότι κλείνουμε».
Ετσι, βιαστικά, χωρίς να τη φανταστώ ή να την προκαλέσω εγώ, έτσι απλά, μόνη της, χώθηκε κι αυτή η φράση στο κεφάλι μου. Ενιωσα τα δάκρυα που τρέχαν αβίαστα στα μάτια μου, όταν ήρθε στη μνήμη μου η εικόνα μιας εφημερίδας, εδώ και χρόνια, δηλαδή τα πρώτα χρόνια του πρώτου μνημονίου, όταν είδα 3-4 παλατάκια-κτίρια σε πρωτεύουσες του εξωτερικού όπου στεγάζονταν οι ελληνικές πρεσβείες, και που φυσικά ήταν ιδιοκτησίες ελληνικές, να βγαίνουν στο σφυρί. Πάνω οι φωτογραφίες των κτιρίων και από κάτω οι τιμές που ζητούνταν για το καθένα.
Τότε θυμάμαι ένιωσα ακριβώς όπως αν επρόκειτο για το δικό μου σπίτι. Είπα μέσα μου «αυτό ήταν, έγινε η αρχή, φοβάμαι πως δεν θα υπάρξει τέλος την κατρακύλα». Και πράγματι, ένα ένα φεύγουν τα κομμάτια των Ελλήνων και όχι μόνο τα δημόσια μα και τα ιδιωτικά.
Και νιώθουμε και χαρά! Με καμάρι λέμε πως έρχονται οι ξένοι και αγοράζουν τις ελληνικές ιδιοκτησίες είτε στα νησιά μας είτε στην Αθήνα, γύρω μάλιστα από το καμάρι μας, την Ακρόπολη. Οι ξένοι απαιτούν να πάρουν και εμείς δίνουμε, αεροδρόμια, σιδηροδρόμους, λιμάνια, θάλασσες κ.λπ.
Βλέπω τη Χώρα σαν μια αρχόντισσα που έπεσε έξω, κάθεται λοιπόν στολισμένη όρθια μέσα στο αρχοντικό της, σαστισμένη κυριολεκτικά, αποσβολωμένη, ανήμπορη να αντιδράσει, να κοιτάει τους πιστωτές της να της αρπάζουν τα πάντα, τελειώνοντας την ξαρματώνουν και από τα στολίδια που φέρει επάνω της.
Πώς μπορώ να μην πονέσω γι’ αυτό; Πιστέψτε με, πονώ, περισσότερο για την κατάντια της χώρας μου και λιγότερο για την προσωπική μου. Το φοβερό, δε, είναι ότι έχει χαθεί πλήρως η ντροπή από αυτούς που μας κυβέρνησαν και αυτούς που μας κυβερνούν, και έχουν την τόλμη και το θράσος και βγαίνουν στο γυαλί και μας τα λένε όπως θέλουν και οι έξω μας λένε άλλα, τα δικά τους, κι εμείς καθόμαστε σαν χάννοι και δεν ξέρουμε ποιον να πρωτοπιστέψουμε.
Δηλαδή, δεν μας φτάνει η άσχημη ψυχική κατάσταση, στην οποία βρισκόμαστε λόγω των προβλημάτων που μας δημιούργησε η κρίση, αυτοί βάλθηκαν όλοι μαζί να μας αποτρελάνουν, έτσι ώστε να μην υπάρξει ούτε η ελάχιστη πιθανότητα αντίδρασης σ’ όλα αυτά από τους πολίτες.
