Από τους εγγονούς μου, σε οικογενειακό τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας, πληροφορήθηκα για το σπάνιο αυτό τροχαίο δυστύχημα που κόστισε τέσσερις ζωές – οι δύο, μητέρας και παιδιού, εντελώς αμέτοχες, σε σταθμευμένο αυτοκίνητο. Οντως απίστευτο.
Ομως όχι, αλίμονο, και απίθανο. Η οδηγική συμπεριφορά κάποιων, προπαντός νεαρών, ολοένα προσθέτει νέες σελίδες στον τόμο με νόμους των πιθανοτήτων. Σπάνια τροχαία δυστυχήματα –για πολλούς, εγκλήματα– μπορεί να συμβούν. Απίθανο, στην άσφαλτο, δεν υπάρχει.
Λίγες ώρες μετά, κατά τις τέσσερις της Καθαρής Δευτέρας, μπαίνω σε σταθμό του μετρό βορείου προαστίου να επιστρέψω στο σπίτι μου. Λίγος κόσμος. Κατευθύνομαι σε κάθισμα, τοποθετημένα σε εξάδες.
Στο δεύτερο από τα έξι της σειράς, νεαρός, προσηλωμένος στο ταμπλετάκι του, έχει καταλάβει, με τη δεξιά του ωμοπλάτη, το πρώτο κάθισμα και με το μπουφάν του, το τρίτο. Κοντοστέκομαι, επιδεικτικά, από πάνω του. «Τρία καθίσματα! Ενας άνθρωπος!», λέω επιτιμητικά και προκλητικά. Δεν μου έδωσε την παραμικρή σημασία. Μόνο που μάζεψε το μπουφάν.
Σκέφτηκα αυτομάτως, πως ο νεαρός με την Πόρσε, που θέρισε τέσσερις ζωές, ανάμεσά τους και τη δική του και ο νεαρός στο μετρό με τα τρία καθίσματα έχουν σχέσεις συνάφειας. Αναπτύσσουν και οι δύο ξέφρενες ταχύτητες αδιαφορίας. Ανατομικά δεν μπορούσε ο νεαρός στο μετρό να πιάσει και τα έξι καθίσματα∙ αλλιώς μπορεί και να τα έπιανε.
Δυναμικά, ο νεαρός με την Πόρσε (πώς επιτρέπεται, αλήθεια, τέτοιες αυτοκινητάρες να τις οδηγούν… πιτσιρικάδες και γιατί δεν επιτρέπεται ένας εφτάχρονος να έχει άδεια οπλοφορίας!), είχε δυνατότητα να επιπέσει, ξέφρενα, ιλιγγιωδώς, σε σταθμευμένο αυτοκίνητο. Εχασε, αλίμονο, και τη ζωή του. Αλλιώς μπορεί να ξανάπιανε τιμόνι. Απορίες χωρίς απάντηση…
