Ολο και μπερδεύονται τα πράγματα στον χώρο της Κεντροαριστεράς μετά την προτροπή (;) του Νίκου Φίλη να αρχίσουν σιγά σιγά να αποκόπτονται από τους Ανεξάρτητους Ελληνες και να προσεγγίσουν το πάλαι ένδοξο ΠΑΣΟΚ, που κι αυτό με τη σειρά του έχει αρχίσει να καλοβλέπει υψηλά ποσοστά στις οψέποτε γίνουν εκλογές.
Λίγο η πίεση των δανειστών, λίγο η αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης, που προκαλεί δυσφορία στους ψηφοφόρους, κάτι και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι ο χώρος του ΠΑΣΟΚ «ξαναζωντανεύει» και να αμέσως το νέο σκηνικό στην πολιτική ζωή, είτε πλασματικό είναι είτε κρυφός πόθος πολλών.
Εχουν δίκιο να δυσανασχετούν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες˙ είναι σαν να τους έστυψαν σαν λεμονόκουπα και, αφού πλέον πήραν τους χυμούς, τους πετάνε στον κάλαθο των αχρήστων. Αυτό δεν είναι έντιμο, αλλά η εντιμότητα έχει εξαφανιστεί από τα επίσημα νέα λεξικά της πολιτικής ζωής του τόπου (και της οικουμένης) – θεωρείται μάλιστα ικανότητα να ξέρεις να χρησιμοποιείς με μαεστρία τα «μέσα» της ανεντιμότητας.
Το ηθικό, άρα, πρόβλημα δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας για νέους συνασπισμούς, για νέα ταξίδια στο πέλαγος της εξουσίας. Βεβαίως, οι νέοι συνασπισμοί απαιτούν αμοιβαιότητα η οποία δεν φαίνεται στον κοντινό ορίζοντα – μάλιστα φαίνεται το αντίθετο, μια κάποια εχθρικότητα δηλαδή και ίσως και εκδικητικότητα.
Απαιτείται επιπροσθέτως μια ριζική αναθεώρηση τακτικής και στρατηγικής, τέτοια που να ενώνει χωρίς να ξεχνά, να μην είναι λυσιτελώς συναινετική και μετά να σφυρίζουμε όλοι κλέφτικα… Το μπέρδεμα γίνεται πυκνότερο όσο απομακρυνόμαστε από τις έννοιες˙ τι είναι Αριστερά, τι Κεντροαριστερά; Ολοι μοιάζουν… φιλελεύθεροι – πού να βρεθεί άκρη;
Ας προσποιηθούμε ότι οι έννοιες ισχύουν όπως τις γνωρίζαμε και τις αποδεχόμασταν. Πού είναι η σύνθεση και η δημιουργία νέων κοινωνικών όρων και ιδεών; Πώς θα παραχθεί νέα πολιτική βγαλμένη από τα σωθικά και τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των μεγαλοαστών; Πώς αυτά τα δύο κόμματα θα ανοίξουν νέα θεμέλια πάνω στους σωρούς των ερειπίων των οικοδομημάτων τους;
Ευκαιριακοί πειραματισμοί οδηγούν συνήθως στη βαρβαρότητα˙ γεννούν τέρατα – οπότε χρειάζεται μια σώφρων πολιτική, κυρίως με λαϊκό έρεισμα, μια κοινωνική συνοχή, γιατί μόνο έτσι απομονώνονται και εκδιώκονται όσοι ανατριχιαστικά (!) ψηφίζουν ακόμη ναζιστικά μορφώματα.
Αλλά αν υπήρχε ενδιαφέρον για την κοινωνία δεν θα είχαμε φτάσει ώς εδώ. Η προτροπή Φίλη μοιάζει αστεία και ατελέσφορη (προς το παρόν…) διότι είναι καρπός απόγνωσης (έτσι δείχνει, τουλάχιστον…) και όχι απόσταγμα μελέτης της ίδιας της κοινωνίας. Κύριο μέλημα φαίνεται να είναι η διατήρηση των εξουσιαστικών θώκων, με όποιο κόστος (;) και όποια κυβίστηση… και όποια κυβέρνηση;
Η εκτός Κοινοβουλίου Αριστερά τι ακριβώς αντιπροτείνει;
