Το κρύο της Τραπεζούντας ★★★½☆☆
(Kalandar Soğuğu, Τουρκία, 2015, 130’)
- σκηνοθεσία: Μουσταφά Καρά
- ηθοποιοί: Χαϊντάρ Σισμάν, Νουράι Γεζιλαράζ, Χανιφέ Καρά
Το νέο τουρκικό σινεμά, των τελευταίων χρόνων, μοιάζει να βρίσκει, συνεχόμενα, τη χρυσή τομή ανάμεσα στην υπαρξιακή απόγνωση, το πολιτικό σχόλιο, την αισθητική στιβαρότητα κι έναν διακριτικό λυρισμό. Κι αυτό κάνει, με συναρπαστικό αποτέλεσμα, η ταινία του Μουσταφά Καρά.
Ο Μεχμέτ αγωνίζεται να επιβιώσει, πάμφτωχος, στα βουνά της ορεινής Τραπεζούντας που δέρνονται από το κρύο.
Ζει με την απογοητευμένη γυναίκα του, την πεθερά και τα δυο παιδιά του σ’ ένα χαμόσπιτο, τα λίγα ζώα που εκτρέφει δεν φέρνουν χρήματα, αλλά ο Μεχμέτ δεν θέλει να πιάσει δουλειά στο τοπικό ορυχείο: οραματίζεται να βρει, στο εχθρικό βουνό όπου είναι το σπίτι του, μια φλέβα χρυσού που θα τους λύσει τα προβλήματα μια και καλή. Ή, αλλιώς, να εκπαιδεύσει τον ταύρο του για τους αγώνες.
Ο Μουσταφά Καρά φτιάχνει ένα σκληρό, ήσυχο, αφαιρετικό δράμα, παρακολουθώντας με την κάμερά του τον αργόσυρτο, επώδυνο αγώνα καθημερινότητας των ανθρώπινων τίποτα.
Μια αλληγορική ταινία ανθρώπινης ελπίδας κι επιμονής, που διανύει την απόσταση από τον συμβολικό στον απόλυτα σωματικό ρεαλισμό, στον σουρεαλισμό του ονείρου και του οράματος.
Ενα αγροτικό δράμα, που επενδύει στη λευκή φωτογραφία του αφιλόξενου, παγωμένου τοπίου για να απογυμνώσει το νόημα της ζωής μέχρι τον πυρήνα του.
ΑΑΒΟΡΑ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΔΙΑΝΑ, ΟΣΚΑΡ, ΖΕΑ
Suburra: υπόγεια πόλη ★★☆☆☆
(Suburra, Ιταλία, Γαλλία, 2015, 130’)
- σκηνοθεσία: Στέφανο Σολίμα
- ηθοποιοί: Πιερφραντσέσκο Φαβίνο, Ελιο Γκερμάνο, Κλαούντιο Αμεντόλα, Γκρέτα Σκράνο
Στην αρχαιότητα, Suburra ήταν η παράνομη «υπόγεια» πολιτεία δίπλα στο Κολοσσαίο, όπου ζούσε κι απ’ όπου δρούσε το οργανωμένο έγκλημα.
Και πιθανόν να μη σταμάτησε ούτε για μια μέρα, μέχρι το 2011, για να οδηγήσει σε μια πόλη, τη Ρώμη, τόσο διεφθαρμένη που πλησιάζει στην Αποκάλυψη.
Επτά ημέρες πριν συμβεί αυτή, ο βουλευτής Πίπο Μαλγκράντι τα βρίσκει σκούρα. Η αγάπη του για εργαζόμενα κορίτσια και τα ναρκωτικά τον εμπλέκει σ’ έναν θάνατο.
Την ίδια ώρα, ο Σαμουράι, αφεντικό της μαφίας, θέλει να βγάλει από τη μέση όσους στέκονται εμπόδιο στο να μετατραπεί η Οστια σ’ ένα προσοδοφόρο Λας Βέγκας. Κι ο Πάπας μοιάζει εξαιρετικά προβληματισμένος.
Ο Ιταλός σκηνοθέτης του τηλεοπτικού «Gomorra» στήνει μια ταινία αντάξια της παράδοσης του γκανγκστερικού σινεμά, τόσο δυναμική και πλούσια σαν να βγήκε από το ’90, με σεκάνς μεγαλεπήβολες, γεμάτες ένταση, βία και την καθηλωτική αίσθηση του αδιεξόδου.
Ενα σύγχρονο σύμπαν πέρα ώς πέρα μαύρο και διαβρωμένο, αποτυπωμένο με μεταδοτική δημιουργική αυτοπεποίθηση.
Power Rangers ★★★☆☆
(ΗΠΑ, Καναδάς, 2017, 124’)
- σκηνοθεσία: Ντιν Ισραελαϊτ
- ηθοποιοί: Ντάκρι Μοντγκόμερι, Ναόμι Σκοτ, Ρ. Τζέι Σάιλερ, Μπέκι Τζι, Λούντι Λιν, Μπράιαν Κράνστον, Ελίζαμπεθ Μπανκς
Μετά την τηλεόραση και τις αμέτρητες ώρες χαράς με τα αντίστοιχα κουκλάκια, οι Power Rangers μεταφέρονται στο σινεμά, ως αρχή, προφανώς, ενός franchise, μ’ ένα origin story, την αφήγηση του πώς πέντε περιθωριακά παιδιά μετατράπηκαν σε υπερήρωες.
Ο Τζέισον, η Κιμ, ο Μπίλι, ο Ζακ και η Τρίνι, αταίριαστοι έφηβοι, πρέπει να λύσουν τα προβλήματα με τον εαυτό τους και τους γύρω τους, πριν σώσουν τον κόσμο από εξωγήινη απειλή.
Σεναριακή και αισθητική παραπομπή στη δεκαετία του ’90 που βλέπεται με μια σχετική τρυφερότητα, χωρίς, όμως, να έχει τίποτε το ξεχωριστό, ούτε σεναριακά, αλλά ούτε από σκηνές δράσης και εφέ.
Amerika Square ★★½☆☆☆
(Ελλάδα, 2016, 86’)
- σκηνοθεσία: Γιάννης Σακαρίδης
- ηθοποιοί: Γιάννης Στάνκογλου, Μάκης Παπαδημητρίου, Βασίλης Κουκαλάνι, Θέμις Μπαζάκα, Ερρίκος Λίτσης, Ξένια Ντάνια
Τρία χρόνια μετά το «Wild Duck», ο Γιάννης Σακαρίδης επιστρέφει με τη νέα του ταινία, που μόλις τιμήθηκε με το Βραβείο Μοντάζ από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.
Στην καρδιά της Αθήνας, στην πλατεία Αμερικής, τρεις άντρες αναζητούν χώρα, σε μια πολυκατοικία που δεν είναι πια «όπως πρώτα», σε μια γειτονιά που στεγάζει αφιλόξενα μετανάστες και πρόσφυγες.
Ο σαραντάρης Μπίλλη έχει τατουατζίδικο πάνω από το καφέ του και δεν έφυγε όταν ονειρεύτηκε νέους τόπους.
Ο 38χρονος Νάκος ζει ακόμα με τους γονείς του και είναι ο συμπλεγματικός ρατσιστής της διπλανής πόρτας. Κι ο Ταρέκ, πρόσφυγας από τη Συρία, με μια μικρή κόρη, προσπαθεί να βρει τρόπο να προχωρήσει σε άλλη χώρα.
Μ’ ένα καστ από υπέροχους πρωταγωνιστές να γεμίζουν τα κάδρα του, ο Σακαρίδης αποδεικνύει ξανά ότι έχει σκηνοθετική σιγουριά κι ότι όχι απλώς ξέρει τι θέλει να κάνει, αλλά και το πραγματοποιεί με δύναμη.
Παρ’ όλα αυτά, το συχνό voice over, αλλά και οι ίδιοι οι διάλογοι, δουλεμένοι περισσότερο ως ανάγνωσμα, δεν παύουν να καθοδηγούν τη σκέψη του θεατή για την ταινία και, κυρίως, τη σύγχρονη ηθική.
Αυτόν, ωστόσο, τον καλών προθέσεων διδακτισμό ο Σακαρίδης τον ντύνει με ευπρόσδεκτο, κλασικό αμερικανικό σινεμά, με άφθονα κοντινά πλάνα, slow motion, εξαιρετική φωτογραφία, μιλώντας με καλλιεργημένη αισθητική και αγάπη στην κινηματογραφική ομορφιά, για την αληθινή, σκληρή, καίρια, δική μας πραγματικότητα.
Ευτυχία ★★☆☆☆
(Ελλάδα, 2016, 85′)
- σκηνοθεσία: Χρήστος Πυθαράς
- ηθοποιοί: Ξανθή Σπανού, Δημήτρης Αλεξανδρής, Θέμις Μπαζάκα, Χρήστος Στέργιογλου
Η Αννα, νέα και όμορφη, ζει μόνη στο διαμέρισμά της στην Αθήνα.
Αποφεύγει, επίμονα, τη «ζωή», ενώ το κλειστό της σύμπαν τής προκαλεί, μεταφορικά και κυριολεκτικά, αναφυλαξία.
Οταν αρχίσει να βρίσκει ανυπόγραφα ποστ-ιτ στην πόρτα της, ο έξω κόσμος μοιάζει ακόμα περισσότερο με απειλή.
Πρώτη ταινία από τον Χρήστο Πυθαρά, ένα πολανσκικού τύπου θρίλερ και, μαζί, μια ποπ κωμωδία της αμηχανίας.
Το σενάριο ψάχνει να επιλέξει σε τι θα στηριχθεί, το χαμηλό budget προδίδει τις αισθητικές φιλοδοξίες της ταινίας, όμως η «Ευτυχία» συστήνει έναν σκηνοθέτη που γνωρίζει καλά και την κινηματογραφική παράδοση και, μαζί, την αβεβαιότητα της πόλης του.
Ακριβώς το τέλος του κόσμου ★★☆☆☆
(Juste la fin du monde, Καναδάς, Γαλλία, 2016, 97’)
- σκηνοθεσία: Ξαβιέ Ντολάν
- ηθοποιοί: Γκασπάρ Ουλιέλ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Βενσάν Κασέλ, Λεά Σεντού
Στην, ήδη, έκτη ταινία του, ο 27χρονος, πολυβραβευμένος Καναδός Ξαβιέ Ντολάν φτάνει ακριβώς στην… κορυφή του κόσμου, κερδίζοντας Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ Κανών, Σεζάρ Σκηνοθεσίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου και Μοντάζ, με μια ταινία που θα ήταν πιο ωραία αν ο ίδιος δεν πίστευε πως πρόκειται για αριστούργημα.
Βασισμένο στο θεατρικό έργο του Ζαν-Λικ Λαγκάρς, τοποθετημένο στα τέλη του ’80, το φιλμ παρακολουθεί τον Λουί που επιστρέφει στο πατρικό του, ύστερα από 12 χρόνια απουσίας, για να συναντήσει (εκτός από την αφρόκρεμα των Γάλλων σταρ), τη σαρωτική μαμά του, τη μικρή του αδελφή που έχει να τον δει από παιδί, τον ανταγωνιστικό αδελφό του και τη νέα του σύζυγο, για να τους αποκαλύψει ένα προσωπικό μυστικό.
Ψήγματα απόλυτης ομορφιάς, δέους, λυρισμού, των πιο λιγωτικών κοντινών πλάνων σε πρόσωπα που κόβουν την ανάσα, συνθέτουν μια πληθωρική ταινία που θέλεις ν’ αγαπήσεις, αλλά η υπερβολή της και η επιτήδευσή της δεν σ’ αφήνουν.
Ενα κατά στιγμές μαγικό φιλμ που, σαν τον Νάρκισσο, κάνει μια τρύπα στο νερό.
