Ας πιούμε για τελευταία φορά

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Επιστολογράφος μας ο Δημήτρης Πέτρου.

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Ακριβοθώρητε Πρόξενε Φέρμιν,

Ηταν 2 Νοεμβρίου του 1938 όταν για τελευταία φορά είχα νέα σας. Από τότε πέρασε καιρός. Κι όμως, κατά έναν περίεργο τρόπο, η εικόνα σας παραμένει εντός μου το ίδιο δυνατή, όσο η γεύση ενός ποτηριού μεσκάλ. Αναρωτιέμαι βέβαια αν εκεί που βρίσκεστε, στον τόπο όπου ούτε η αγάπη πλησιάζει, υπάρχει πιθανότητα να λάβετε το γράμμα μου. Σκέφτομαι πως ήδη είναι πολύ αργά. Πως όλο αυτό είναι μια μάταιη προσπάθεια. Ομως -από εσάς το έμαθα- σε καθετί μάταιο υπάρχει μια παράλογη ομορφιά.

Εξάλλου, κι αυτό το γνωρίζετε καλά, κανένα γράμμα και καμιά έκκληση δεν μπορεί να φέρει πίσω όποιον αποφάσισε να βαδίσει στον δρόμο της καταστροφής. Και δεν υπάρχει καμιά απάντηση, καμιά εξήγηση να δοθεί, γιατί γύρω μας δεν υπάρχει τίποτα και κανείς να μπορεί να δώσει απαντήσεις. Γιατί αυτός ο κόσμος -το γνωρίζετε καλά- βαδίζει στον χαμό.

Δεν μπορεί, την έχετε νιώσει και σεις αυτή τη συντριβή. Αλλιώς, ποιος ο λόγος να σας βρίσκει το ξημέρωμα σε μια καντίνα παρέα με άδεια μπουκάλια; Ποιος ο λόγος να αρνείστε ακόμη και τον ίδιο τον έρωτα; Ποιος ο λόγος τελικά γι’ αυτή την αναίτια θλίψη;

Ας αφήσουμε όμως τα δυσάρεστα. Κι ας προσποιηθούμε πως βρισκόμαστε ξανά μαζί, μ’ ένα μπουκάλι τεκίλα. Κι ας πιούμε στη μνήμη των καταραμένων. Στα θλιμμένα μάτια μιας Υβόν, που κάποτε περάσαμε ένα βράδυ στην αγκαλιά της. Κι ας ξέρουμε πως τίποτα δεν ωφελεί. Πως ο δρόμος, στο τέλος, οδηγεί σε έναν κήπο.

Ακούστε. Ακούστε τους ήχους του πανηγυριού που φέρνει ο άνεμος κι αυτή τη Μέρα των Νεκρών. Τη φωνή που έρχεται και φεύγει. Κι ας πιούμε για τελευταία φορά, πριν σας αφήσω οριστικά στην κορυφή του ηφαιστείου σας, φλεγόμενο, ας πιούμε για τελευταία φορά στην παράλογη ομορφιά. Γιατί, τι μπορεί να είναι πιο όμορφο από μια καντίνα το ξημέρωμα;

Με μάτια θολά

Δικός σας

Τελευταίο βιβλίο του Δ. Πέτρου είναι η ποιητική συλλογή «Χωματουργικά» (Μικρή Αρκτος, 2016).