Φαβορί ο Καουρισμάκι για Χρυσή Αρκτο

Μια ανάσα προτού ολοκληρωθεί το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, κάνουμε μικρή επανάληψη σε όσα θα θυμόμαστε από τη φετινή διοργάνωση.

■ Ο Ακι Καουρισμάκι. Ο Φινλανδός μετρ του αποστασιοποιημένου χιούμορ, του αφαιρετικού πολιτικού λόγου και του πεισματικού ροκ εν’ ρολ, παρουσίασε τη νέα του ταινία, «Η άλλη πλευρά της ελπίδας», μίλησε με τον δικό του τρόπο για το προσφυγικό, συγκίνησε, προκάλεσε κι όλα δείχνουν ότι θα φύγει κρατώντας τη Χρυσή Αρκτο στο χέρι.

■ Στο δρόμο για μια καλή ταινία. Το Φεστιβάλ Βερολίνου δεν φημίζεται για το διαγωνιστικό τμήμα του. Για λόγους timing της κινηματογραφικής παραγωγής, αλλά προφανώς και των προθέσεών του, το Φεστιβάλ πάντα επικεντρώνεται περισσότερο στο πολιτικό και κοινωνικό προφίλ των ταινιών του και, τώρα πια, στη δυνατή αγορά του. Ομως τόσο περιορισμένων επιλογών διαγωνιστικό τμήμα όσο το φετινό, είχαμε μπόλικα χρόνια να δούμε.

■ Λες κι ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν εδώ. Κανείς δεν έχασε την ευκαιρία να σχολιάσει την πολιτική επικαιρότητα και ιδιαίτερα οι Αμερικανοί συμμετέχοντες να μιλήσουν στην Ευρώπη για τον νέο τους πρόεδρο. Η Berlinale μεταμορφώθηκε σε πολιτικό βήμα κι αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της φέτος. Από την πολιτική ανθολογία, ωστόσο, κρατάμε και πάλι τις κουβέντες του Ακι Καουρισμάκι στη συνέντευξη Τύπου: «Βλέπω τις ειδήσεις κι αμφισβητώ την ψυχική υγεία της Ευρώπης. Πού διάολο χάθηκε η ανθρωπιά μας; Αν δεν είμαστε άνθρωποι, τότε τι διάολο είμαστε;».

■ Τι κάνει μια γυναίκα φανταστική; Ο Χιλιανός σκηνοθέτης του «Gloria», Σεμπαστιάν Λέλιο, παρουσίασε τη νέα του ταινία, «Una mujer fantastica» και μάγεψε με την ευαισθησία, τη φαντασία και την πηγαία ανθρωπιά του. Η ιστορία της τρανσέξουαλ Μαρίνα, που, αντιμέτωπη με την εχθρότητα των Αρχών και του περίγυρού της, δεν βρίσκει τον τρόπο να πενθήσει σωστά τον σύντροφό της, μας αποκάλυψε επίσης την ερμηνευτική δύναμη της επίσης τρανσέξουαλ ηθοποιού Ντανιέλα Βέγα, που ελπίζουμε να τιμηθεί με το βραβείο γυναικείου ρόλου.

■ Μπορεί η φετινή Berlinale να μην έφερε στο κόκκινο χαλί της πολλές αφορμές για φωτογραφικό παροξυσμό, αλλά την πύλη της φέτος πέρασαν σταρ ολκής, από τον Ρίτσαρντ Γκιρ (στα κλασικά) ώς τον Αρμι Χάμερ (στα ανερχόμενα). Από τις εμφανίσεις, πάντως, θα κρατήσουμε την κομψότητα της Κατρίν Ντενέβ, ώς το μικροσκοπικό τατουάζ στο λεπτό της πόδι, και, στην αντίπερα όχθη, το στιλιστικά εκκωφαντικό παλτό του Ρόμπερτ Πάτινσον.

■ Υπάρχει ρομαντισμός σ’ ένα σφαγείο. Η Ιλντικο Ενιέντι, σκηνοθέτις από την Ουγγαρία, έφερε στην Berlinale την πιο τρυφερή ερωτική ιστορία στο «On body and soul». Ενας άντρας και μια γυναίκα -κι οι δυο τραυματισμένοι από τη ζωή και παθολογικά εσωστρεφείς- γνωρίζονται στη δουλειά, σ’ ένα σφαγείο μεγάλων ζώων και, διαπιστώνοντας ότι συναντιούνται στα όνειρά τους, δοκιμάζουν την επαφή και στην πραγματική ζωή. Χιούμορ και λυρισμός σε μια από τις ωραιότερες ταινίες της διοργάνωσης.

■ Από την Ελλάδα με αγάπη. Η σαρωτική την τελευταία χρονιά Ζακλίν Λέντζου, μετά τη θαυμάσια φεστιβαλική πορεία της «Αλεπούς» της, συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα Ταινιών Μικρού Μήκους με το «Hiwa», σφραγίζοντας με το όνομά της και την Berlinale.

■ Καλοκαίρι μέσα στον χειμώνα. Δεν πέρασαν δυο χρόνια από το «A bigger splash» και ο Λούκα Γκουαντανίνο έφερε ξανά το καλοκαίρι στην οθόνη, με το αριστουργηματικό «Call me by your name», την ιστορία του πρώτου έρωτα ενός 17χρονου αγοριού μ’ έναν 25χρονο νέο, στην εξοχή της Ιταλίας του ’80. Ενα φιλμ τόσο τρυφερό, τόσο όμορφο και τόσο συναισθηματικά πληθωρικό, που δεν θα είχαμε αντίρρηση να το βλέπουμε καθημερινά για ψυχική υγεία.

■ Τα event movies δεν έλειψαν. Πρώτο ήταν το «T2 Trainspotting» του Ντάνι Μπόιλ, που ξαναφέρνει τον Ρέντον και την τρελοπαρέα του στην οθόνη, 21 χρόνια αφότου αποφάσισαν να «διαλέξουν ζωή». Τελευταίο θα είναι το «Logan» του Τζέιμς Μάνγκολντ, η τελευταία περιπέτεια του Χιου Τζάκμαν ως Γουλβερίν, που θεωρητικά θα φέρει τον Αυστραλό γόη στο κόκκινο χαλί του Βερολίνου.

■ Ο Ραούλ Πεκ. Ο 64χρονος διεθνής δημιουργός από την Αϊτή είναι φέτος από τα πρόσωπα της χρονιάς, χάρη στο υποψήφιο για Οσκαρ ντοκιμαντέρ του «I am not your negro», βασισμένο στο βιβλίο και τα βιώματα του Τζέιμς Μπόλντουιν. Στην Berlinale παρουσίασε και αυτήν, αλλά και τη δεύτερη ταινία που έκανε φέτος, μυθοπλασίας αυτή τη φορά, το «The young Karl Marx», την ιστορία των νεανικών χρόνων, της φιλίας και της σκέψης του Μαρξ και του Ενγκελς. Μιλώντας με τον Ραούλ Πεκ συνόψισε τέλεια την κινητήρια δύναμή του και για τις δυο ταινίες: «η ζωή μας είναι γρήγορη, αλλά κάθε τόσο πρέπει να σταματάς και να επιστρέφεις στα βασικά».