Μποέμ! Ζει κι εκφράζεται ελεύθερα, μα και δημιουργικά από την εποχή που έπαιζε στην ομάδα-ορχήστρα του ΠΑΟΚ ώς σήμερα.
Ακτιβιστής. Υπερκινητικός, με άποψη που ώρες ώρες θυμίζει φουσκωμένη θάλασσα για όσα σκιάζουν τη ζωή μας και όχι μόνο το ποδόσφαιρο.
Οσοι θεωρούν υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς, απλά δεν γνωρίζουν τον Αχιλλέα Ασλανίδη. Τροφοδότης…
Μεταφορικά, ως μέλος της γνωστής καλλιτεχνικής πεντάδας του ΠΑΟΚ στα χρόνια του ’70.
Αλλά και κυριολεκτικά ως ιδιοκτήτης εστιατορίου που ανέδειξε στο κέντρο της Αθήνας τον πατσά «και τη συντροφικότητα», όπως συμπληρώνει ο ίδιος για το στέκι κοντά στην Ομόνοια που δεν υπάρχει πια.
Στα 67 χρόνια του, ζει στο… ράντσο του στη Σιθωνία όπου εξακολουθεί να σμιλεύει άλλη στάση ζωής.
Ασχολείται με τη γη «στον μικρό παράδεισό μου», αλλά παράλληλα έχει και βραδινή (11-12) εκπομπή σε ραδιόφωνο («Μετρόπολις 95.5») της Θεσσαλονίκης.
Εφυγε το 2010 απ’ την Αθήνα, όπου έζησε τριάντα χρόνια μετά το πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό (1976-79) και η αιτία είναι ισότιμη καταγγελίας:
«Εφυγα τότε που τα ναρκωτικά μεγαλουργούσαν στην περιοχή της Ομόνοιας και ήταν αδύνατον να σταθεί επιχείρηση όπως πάντα την ήθελα, δηλαδή να μαγνητίζει ως ακίνδυνος τόπος. Μετά τις 10 το βράδυ ώς το πρωί, τα ίδια: διακίνηση ναρκωτικών και ενώ η αστυνομία έπιανε τα βαποράκια, την επόμενη μέρα ήταν έξω και πουλούσαν από την ίδια θέση. Δεν έρχομαι στην Αθήνα πλέον, αλλά μαθαίνω πως και τώρα τα ίδια γίνονται. Τα είχα τραβήξει σε βίντεο, τα έδωσα εκεί που έπρεπε, προβλήθηκε και στην τηλεόραση. Κανείς δεν συγκινήθηκε! Υπήρξαν απειλές για τη ζωή μου και είπα “φεύγω, επιστρέφω στη Μακεδονία”. Μένω μόνος μου στη Σιθωνία, αυτάρκης, καλλιεργώ τη γη στο κτήμα μου».
◼ Ποιους εξυπηρετούν τα ίδια γνωστά-προβλέψιμα κρούσματα;
Κλείνοντας οι τράπεζες από τα κομματικά χρέη, το εμπόριο ναρκωτικών είναι τρόπος συγκέντρωσης χρημάτων. Ο νοών νοείτω…
◼ Αυτοσκοπός ή αναγκαστικό καταφύγιο η νέα ζωή;
Και τα δύο. Μ’ αρέσει η αυτονομία, έχω στο αίμα μου να θρέφω τη γη, βοηθά σ’ αυτό και η καταγωγή μου απ’ την Τραπεζούντα. Αλλά… βρόμικη κοινωνία.
Μας έκλεισαν τα μαγαζιά «και μας λένε και απατεώνες», όπως θα έλεγε και ο Μπρεχτ!
Μας έκλεψαν τις συντάξεις, 120.000-130.000 ευρώ έχω χάσει απ’ το 2010 μέχρι σήμερα.
Οι Ελληνες έχουμε πτωχεύσει οικονομικά και ηθικά! Δεν έχεις δικαίωμα να ζεις αξιοπρεπώς.
◼ Αξιοπρεπώς… ζει ο ΠΑΟΚ φέτος.
Βλέπω τον ΠΑΟΚ. Ανεξάρτητα απ’ το αποτέλεσμα με τη Σάλκε, παίζει γρήγορα, έχει παίκτες με ιδέες, έχει προπονητή με σχέδιο, θα τελειώσει φέτος στην τετράδα.
Εχει, βέβαια, τον Σαββίδη που είναι ευεργέτης και νοικοκύρης, αλλά είναι πολύ δύσκολο να πάει στην κορυφή επειδή και στο ποδόσφαιρο της εποχής μας λίγα είναι… όρθια στη χώρα μας. Βρομιά που έχει ιστορία!
Και χρειάζεται χρόνος για να γίνει η μεγάλη ομάδα που θέλουμε.
Μακάρι να σκέφτονται έτσι ο Σαββίδης και οι συνεργάτες του και να χτίσουν πάνω στη φετινή ομάδα.
Στην εκπομπή που κάνω στο ραδιόφωνο για μπάλα, μουσική, κοινωνία, είχα καλεσμένο τον, άλλοτε πρόεδρο της Καστοριάς, Χαλκίδη και μου είπε: «Απ’ τα χρόνια μου, στη Βόρεια Ελλάδα οι ομάδες ζούσαν με δανεικά απ’ τις μεγάλες ομάδες της Αθήνας. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ».
Η αιτία; Η πελατειακή σχέση των λεφτάδων με τους πολιτικούς!
Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια, λοιπόν, αλλά νόμος συμμοριών τότε και τώρα στο ποδόσφαιρό μας!
Παίζονται δισεκατομμύρια μαύρα λεφτά.
Αλλοτε, μόλις σταμάτησα να παίζω και αργότερα, ήθελα να ασχοληθώ από άλλη θέση με την μπάλα, ίσως με προπόνηση παιδιών, αλλά όλα αυτά που δεν θα με άφηναν να δουλέψω απερίσπαστος, μ’ έκαναν να πω «όχι».
◼ «Ο ΠΑΟΚ λοιπόν απέχει επειδή δεν έχει διασυνδέσεις», λέτε όλοι σας.
Δεν ξέρω τι έχει και τι δεν έχει ο ΠΑΟΚ. Αυτό που ξέρω είναι πως δίπλα του ήταν από τότε που έπαιζα, τώρα και πάντα οι καλύτεροι οπαδοί. Μοναδική αγάπη, πιεστική τρέλα.
◼ Τότε που παίζατε, λοιπόν, στον ΠΑΟΚ του ‘70. Πρωταθλητής το 1976, κυπελλούχος το 1972 και το 1974.
Εκείνος ο ΠΑΟΚ ήταν ποδοσφαιρικό κίνημα. Επειδή χτύπησε στα ίσια τους μεγάλους της Αθήνας και επειδή το έκανε με πρωτοποριακό για την εποχή τρόπο. Παίζαμε 4-4-2.
Ο Αγιαξ στο εξωτερικό, εμείς στην Ελλάδα, το κουβεντιάζαμε με τους Ολλανδούς όταν είχαμε παίξει στη Θεσσαλονίκη.
Στην Ελλάδα ήμασταν οι… προφήτες νέου τρόπου παιχνιδιού.
Και δεν αναφέρομαι στον τωρινό τρόπο παιχνιδιού που είναι στείρος, αλλά αυτόν που είδαμε στα τέλη του ’70 και στα χρόνια του ’80.
◼ Ας θυμηθούμε τη γνωστή πεντάδα.
Πάμε. Κούδας, ευφυΐα, ταχύτητα, μεταβίβαση. Μπροστά του, το καλύτερο κεφάλι,
Σαράφης, και δεξιά του το καλύτερο δεξί χαφ της εποχής, Τερζανίδης. Παίζαμε χωρίς καθαρό σέντερ φορ, αλλά και τι μ’ αυτό;
Μπροστά ο δαιμόνιος Παρίδης κι εγώ. Είχα, μαζί με τον Παπαεμμανουήλ, τα καλύτερα πόδια.
Οι στημένες φάσεις, όλες δικές μου. Για να καταλάβουν οι νεότεροι πώς παίζαμε, ο Σαράφης, αν και χαφ, ήταν πρώτος σκόρερ.
Του ανοίγαμε χώρους με τον Παρίδη, πανικός στις άμυνες…
Κίνηση, υψηλή τεχνική. Και ελεύθερος στα χαφ ο Αποστολίδης να ρυθμίζει τα πάντα.
Πίσω του ο Φουντουκίδης λίμπερο και μπροστά του Πέλλιος, Παπαδόπουλος, βράχοι!
Και ακραίοι μπακ Γούναρης, Ιωσηφίδης, μπροστά απ’ την εποχή τους κι αυτοί.
Χαιρόμασταν την μπάλα που παίζαμε, μαζί μας κι ο κόσμος, δικοί μας αλλά και αντίπαλοι οπαδοί.
