Μπορεί ο πολύπαθος θεσμός του Κυπέλλου Ελλάδας, ως τίτλος, να μην έχει την αίγλη του πρωταθλήματος και ενίοτε να αναφέρεται υποτιμητικά ως «…κυπελλάκι», δεν υπάρχει όμως ομάδα που να το έχει κατακτήσει και να μην καμαρώνει γι’ αυτό.
Να μην το αναφέρει στο παλμαρέ των τίτλων της ή να μη φροντίζει να το υπενθυμίζει αναρτώντας το σχετικό λάβαρο στην οροφή του γηπέδου της. Πόσο μάλλον όταν έχουμε σήμερα (17.00, NS2) μπροστά μας έναν τελικό, τον 42ο, που μετά τη σχετική ίντριγκα, θα φιλοξενηθεί στο «Nick Galis Hall» της Θεσσαλονίκης και στον οποίο θα μονομαχήσουν για τον πρώτο τίτλο της χρονιάς δύο ιστορικά κλαμπ του ελληνικού μπάσκετ: ο Παναθηναϊκός και ο Αρης.
Από τη μία λοιπόν, είναι ο κάτοχος του τίτλου και ο πολυνίκης του θεσμού (17 κατακτήσεις σε 22 τελικούς) Παναθηναϊκός, ο οποίος θέλει να κατακτήσει το 6ο σερί Κύπελλο και να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο τη διαφορά από τους διώκτες του.
Είναι μια διοργάνωση που φαίνεται ότι του πάει πολύ και ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, τον βοηθάει να μην τελειώνει τις σεζόν με άδεια χέρια.
Για τον δε προπονητή του, Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος στα 8 χρόνια της Μπαρτσελόνα κατέκτησε 3 «Κύπελλα του βασιλιά» στην Ισπανία (2010, 2011, 2013) είναι η ευκαιρία να ανοίξει λογαριασμό στην Ελλάδα και μάλιστα με το παράσημο ότι στον ημιτελικό απέκλεισε τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, μέσα στο ΣΕΦ.
Από την άλλη, είναι ο «διψασμένος αυτοκράτορας» Αρης (8 κατακτήσεις σε 13 τελικούς), ο οποίος θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο το γεγονός ότι ο τελικός γίνεται στην έδρα του (από 1.100 εισιτήρια πήρε ο κάθε φιναλίστ) για να καλύψει τη δεδομένη διαφορά δυναμικότητας που τον χωρίζει από τον αντίπαλο και να πανηγυρίσει μια κούπα ύστερα από 13 ολόκληρα χρόνια (φάιναλ φορ Λαμίας, 2004).
Αν τα καταφέρει, τότε θα πιάσει στη δεύτερη θέση της σχετικής λίστας τον Ολυμπιακό (9 κατακτήσεις) και θα ανανεώσει τους… όρκους επιστροφής του στην κεντρική σκηνή, που έδωσε από τη μέρα που τον ανέλαβε ο επιχειρηματίας Νίκος Λάσκαρης.
Παράλληλα θα προσφέρει την ευκαιρία στον κόουτς Δημήτρη Πρίφτη να κερδίσει τον παρθενικό του τίτλο ως πρώτος προπονητής, γιατί το πρωτάθλημα του 2013-14 το κατέκτησε ως συνεργάτης του Αλβέρτη στον πάγκο του «τριφυλλιού».
Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι η 6η φορά που οι δύο ομάδες θα βρεθούν αντιμέτωπες στον τελικό του Κυπέλλου.
Ο Παναθηναϊκός έχει τη μερίδα του λέοντος, αφού έχει επικρατήσει στις τέσσερις από τις πέντε προηγούμενες.
Και μάλιστα τις τελευταίες: το 1993, το 2003, το 2005 και το 2014. Το 2014, που είχε επικρατήσει του Αρη στα «Δυο Αοράκια» με 90-53, καταγράφηκε η μεγαλύτερη διαφορά σε τελικό (37 πόντοι) μεταξύ αντιπάλων από τη μεγάλη κατηγορία.
Γιατί το απόλυτο ρεκόρ διαφοράς το έχει ο Παναθηναϊκός που το 2015, νίκησε με +47 (101-54) τον Φάρο Κερατσινίου που αγωνιζόταν στην Α2.
Το πήρε από τα χέρια του Αρη, ο οποίος το 1987, είχε νικήσει με +40 (110-70) τον Πανελλήνιο που ήταν τότε στην Α2.
Πάντως ο Αρης έχει συνδέσει το Κύπελλο με μια από τις πιο μεγάλες υπερβάσεις στην ιστορία του.
Ηταν το 1998, τότε που βουτηγμένος στα οικονομικά προβλήματα, κατάφερε να ολοκληρώσει ένα θαύμα.
Στο φάιναλ φορ που κατά σύμπτωση είχε φιλοξενηθεί στο «Αλεξάνδρειο», με υπηρεσιακό προπονητή τον Χρήστο Μαγκώτσιο και παίκτες τους Λιαδέλη, Χρυσανθόπουλο, Πάσπαλι (έπαιξε με διάστρεμμα), Γαλακτερό, Σιούτη, Ναχάρ, Αγγελίδη, Φλώρο, Ορντμαν και Μπόνι, αφού οι Ορτίθ και Σοκ είχαν αποχωρήσει, είχε αποκλείσει στον ημιτελικό τον Παναθηναϊκό και στον τελικό είχε γονατίσει με 71-68 την ΑΕΚ του Γιάννη Ιωαννίδη που στη συνέχεια έφτασε μέχρι τον τελικό της Ευρωλίγκας.
Ηταν ο περίφημος «θρίαμβος των απλήρωτων», που από τη μία θύμισε τη μονομαχία Δαυίδ-Γολιάθ κι από την άλλη δημιούργησε ένα κακό προηγούμενο: πολλοί «έξυπνοι» παράγοντες του μπάσκετ σκέφτηκαν ότι όταν αφήνουν τους παίκτες απλήρωτους, παίζουν με μεγαλύτερο πάθος.
Με δεδομένο ότι από φέτος λείπει ο παίκτης με τις περισσότερες κατακτήσεις, ο Δημήτρης Διαμαντίδης (10), στο «τριφύλλι» απέμεινε ο 35χρονος Αντώνης Φώτσης να προσπαθεί να αναρριχηθεί στη λίστα των παικτών-κυπελλούχων, γιατί μέχρι στιγμής μετράει 5.
Από τον σημερινό Αρη, τη χαρά αυτή έχουν γευτεί μόλις δύο παίκτες κι αυτοί από τρεις φορές, όταν έπαιζαν στον Παναθηναϊκό.
Πρόκειται για τον Βασίλη Ξανθόπουλο (2003, 2005, 2013) και τον Βλάντο Γιάνκοβιτς (2014, 2015, 2016).
