«Θέλουμε την αλλαγή χωρίς να αλλάξουμε: αυτό είναι με μια φράση το ελληνικό πρόβλημα». Ρήση του Στέλιου Ράμφου στο κατάμεστο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης.
Δεκάδες άνθρωποι περίμεναν να ακούσουν ότι φταίνε τα χούγια μας για ό,τι συμβαίνει στη χώρα, κι αυτά άκουσαν, οπότε χειροκρότησαν. Πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο;
«Οποιος προτείνει φαντασιώδη πράγματα εξ ουρανού, αυτός είναι ο άνθρωπός μας. Αυτό θέλουμε, πιο πολλά ψέματα μέχρι η κατάσταση να χτυπήσει ταβάνι, δηλαδή Μνημόνιο και εγώ δεν ξέρω μέχρι πότε».
Σώρρας και Αγανακτισμένοι ταπεινώθηκαν εύκολα στη μάζωξη. Επίσης, «στη βάση της πολιτικής των φόρων υπάρχει ο φθόνος», διότι κατά Ράμφο «το συναισθηματικό υπόβαθρο της φορολογικής πολιτικής είναι να τα πάρω από εσένα που δουλεύεις, όχι για να τα δώσω σε κάποιον που δεν έχει» αλλά για διορισμούς στο Δημόσιο.
Οπότε, λογικά, αν βελτιωθούν οι προσωπικότητες, ο καπιταλισμός θα είναι ιδανικός, αλλά πώς να προκόψει όταν είμαστε παλιοχαρακτήρες…
