efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Γιατί διάλεξε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, πέντε μήνες μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό, τον υπουργό Παιδείας, τον υπουργό Εθνικής Αμυνας και την τότε κυβερνητική εκπρόσωπο, να δημιουργήσει «θόρυβο» για το ζήτημα του μαθήματος των θρησκευτικών;

Και ακόμη, να επαναφέρει το θέμα στηριζόμενος σε κάποια άγνωστα «πρακτικά» και να παραθέσει τη δική του εκδοχή για όσα ειπώθηκαν στην κλειστή σύσκεψη στο Μαξίμου; Η απορία είναι εύλογη, ωστόσο υπάρχουν εξηγήσεις.

Η «Εφ.Συν.» έχει επανειλημμένα αναδείξει τις διαμάχες που ξετυλίγονται στο σώμα της ιεραρχίας ανάμεσα στις κάθε λογής ομάδες ιεραρχών με διαφορετικές προτεραιότητες.

Σήμερα, στη συνεδρίαση της ιεραρχίας, αναμένεται να τεθούν για συζήτηση το θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών και το ζήτημα των σχέσεων της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την Καθολική Εκκλησία. Πρόκειται για δύο θέματα για τα οποία οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους «ακραίους» και τους «ήπιους» ιεράρχες έχουν κορυφωθεί στο πρόσφατο παρελθόν.

Κανείς δεν ξεχνά τις παρεμβάσεις και τις επιθέσεις υπερσυντηρητικών μητροπολιτών κατά του αρχιεπισκόπου, τις παραμονές της Πανορθόδοξης Συνόδου στην Κρήτη. Ούτε βέβαια τις μισαλλόδοξες επιθέσεις ορισμένων μητροπολιτών ενάντια στους ρωμαιοκαθολικούς συμπολίτες μας.

Ο αρχιεπίσκοπος δεν είναι «πρωτάρης» στους ελιγμούς μέσα στο σώμα της οργανωμένης Εκκλησίας. Ολες οι ενδείξεις συγκλίνουν ότι και αυτή τη φορά προσπαθεί να εφαρμόσει την τακτική τού «δούναι και λαβείν» προς την πλευρά των ακραίων κύκλων. Το καλοκαίρι αναμένεται όμως «θερμό» για την κυβέρνηση και την Εκκλησία. Πρώτα θα κληθούν να τοποθετηθούν σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών. Υστερα για τις διατάξεις του Συντάγματος για τις σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας.

Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στους κόλπους της εκκλησιαστικής ιεραρχίας και πώς οι αντιτιθέμενες πλευρές επιχειρούν να επιβάλουν την άποψή τους, η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει κανονικά στην εφαρμογή των αποφάσεων για τις αλλαγές στο μάθημα των θρησκευτικών.

Συνολικά οφείλει να αντιμετωπίσει την Εκκλησία ως φορέα με ιστορικό ρόλο, αλλά με τη θεσμική θέση που της αρμόζει: ενός σημαντικού πνευματικού φορέα που έχει όμως διακριτές αρμοδιότητες από τη σύγχρονη δομή μιας οργανωμένης ευρωπαϊκής πολιτείας, η οποία κατοχυρώνει τα δικαιώματα όλων των πολιτών, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους.