Για προσέξτε λίγο τον Theodore, δώστε βάση γιατί αποτελεί, όπως όλα δείχνουν, περίπτωση χαρισματικού καλλιτέχνη. Πολυπράγμων, δραστηριοποιείται σε Ελλάδα κι εξωτερικό, ασχολείται με τη σύνθεση (ηλεκτρονικής ως επί το πλείστον) μουσικής και την παραγωγή, ενώ έφτιαξε και τη δική του εταιρεία (United We Fly) ώστε να προωθεί απευθείας τις δουλειές του.
Ηδη βρίσκεται στο στούντιο ετοιμάζοντας το νέο του άλμπουμ. Και τον πετύχαμε ύστερα από μια σειρά συναυλιών σε διάφορες ευρωπαϊκές -και λίγες ελληνικές- πόλεις.
Εχει διαφορετική «θερμοκρασία» το ελληνικό από το ξένο κοινό, τι διαπίστωσε; «Κάθε κοινό είναι διαφορετικό», λέει. «Στην Πολωνία και στη Γερμανία ο κόσμος στην πρώτη του επαφή με την παράστασή μου, μπήκε γρήγορα στο κλίμα και ο συντονισμός μας ήταν αρκετά εύκολος.
Στην Αγγλία και τη Γαλλία χρειάστηκε παραπάνω χρόνο και για να αφεθεί. Στην Ελλάδα, έπειτα από αρκετές συναυλίες τα τελευταία χρόνια, έζησα ένα μαγικό βράδυ τον περασμένο Δεκέμβρη στο six d.o.g.s. όπου ο κόσμος ήρθε γνωρίζοντας ακριβώς τι θα δει. Στο σύνολό του παρέμεινε αμίλητος και μπήκε στην ίδια διαδικασία που ήμασταν και εμείς πάνω στη σκηνή».
Και για να το επεκτείνουμε το ερώτημα, πόσο πιο δύσκολη είναι η δουλειά του στην Ελλάδα σε σύγκριση με το εξωτερικό; «Οι δυσκολίες πάνε αναλογικά. Στην Ελλάδα, η συγκεκριμένη μουσική δεν προβάλλεται μαζικά από τα μέσα. Το ευρύτερο κοινό έχει στραμμένη την προσοχή του σε αλλά είδη.
»Στο εξωτερικό υπάρχουν μεν ανοιχτές θύρες για την προβολή της, υπάρχει ωστόσο κι ένας τεράστιος ανταγωνισμός. Παντού, όμως, η ανάδειξη και η επιτυχία της μουσικής έχει να κάνει με το υλικό το ίδιο και με την ικανότητα του καλλιτέχνη να κατανοήσει τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος. Να εκτιμήσει φυσικά και τις δικές του δυνάμεις. Πρόκειται για τεράστια θυσία. Κι επένδυση. Προσωπική, πνευματική και υλική».
Ο Theodore κυκλοφόρησε έως τώρα δύο προσωπικά άλμπουμ (« 7 », «It Is But it’s Not») και ένα digital single με τίτλο «Love Is A Dog From Hell», ενώ γράφει μουσική για το θέατρο («Εις Το Φως Της Ημέρας» του Ανδρέα Ανδρέου κ.ά.), τον κινηματογράφο και διάφορες perfomances («Window.» της Ματίνας Μέγκλα). «Στον κινηματογράφο και στο θέατρο προσπαθώ να υπηρετήσω το όραμα του δημιουργού», εξηγεί.
«Να καταλάβω τι ακριβώς έχει στον νου και και να βάλω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό προσπαθώντας να αναδείξω το έργο. Χρειάζεται αρκετή σοβαρότητα ώστε να μπορείς να αποφύγεις κάποιες ενδεχομένως λανθασμένες ιδέες του δημιουργού που σου αναθέτει τη σύνθεση της μουσικής, αλλά και αρκετός αυτοέλεγχος.
»Και καθόλου εγωισμός. Αντιθέτως, όταν δουλεύω για ένα δικό μου άλμπουμ έχω την απόλυτη ελευθερία να είμαι όσο εγωιστής θέλω. Η ευθύνη είναι πλέον όλη δική μου οπότε μπορώ να αφεθώ ελεύθερος».
Είναι και η συναυλία ένα είδος θεατρικής παράστασης; «Είναι μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση. Χρειάζεται απόλυτη σκηνοθεσία, οι μουσικοί αλλά και οι τεχνικοί του ήχου και των φώτων πρέπει να ελέγχουν από πριν την παραμικρή λεπτομέρεια της παράστασης.
Ωστόσο πρέπει τη στιγμή που θα ανάψουν τα φώτα και θα ακουστεί η πρώτη νότα, κανείς πια να μη σκέφτεται και να μην προσπαθεί να υπακούσει στους “κανόνες” της σκηνοθεσίας. Πλέον είναι μια φυσική (ή μεταφυσική) ανθρώπινη λειτουργία κατά την οποία ο χρόνος σταματά ή, μάλλον, αποκτά άλλη αξία».
Αναπόφευκτο το ερώτημα για έναν νεαρό καλλιτέχνη όπως ο Theodore που δουλεύει τόσο πολύ και σε τόσο διαφορετικά πράγματα: H μουσική σύνθεση απαιτεί έρευνα ή αποτελεί κυρίως αποτέλεσμα έμπνευσης και ταλέντου;
«Η μουσική δημιουργία έχει να κάνει με τρία αλληλένδετα συστατικά. Τις τεχνικές γνώσεις και την τεχνική επάρκεια του δημιουργού. Την ικανότητα του να επιλέξει και να εξυπηρετήσει μια συγκεκριμένη φόρμα, ένα ύφος. Και, το κυριότερο, την ποιητική του διάσταση. Και τα τρία εξαρτώνται από τη μόρφωση, την εξάσκηση και το ταλέντο του.
»Η μουσική όμως είναι μια εντελώς άυλη τέχνη, σαν αέρας, που στην τελειότερη μορφή της περνάει στο πνεύμα αλλά και στο σώμα του δέκτη με έναν τρόπο μαγικό. Η μαγεία αυτή προκύπτει από την ποιητική μας διάσταση και είναι κάτι που δεν εξηγείται. Και ούτε μπορεί να φτιαχτεί σε συνθήκες εργαστηρίου.
»Αλλά δεν είσαι σίγουρος ότι την έχεις ή ότι θα την έχεις πάντα. Ούτε καν γνωρίζεις τον τρόπο για να τη βρεις. Το καταλαβαίνεις όμως από ένα βάρος στο στήθος και από μια σχεδόν οργασμική αίσθηση».
Τον Theodore μπορούμε να τον ακούσουμε στις 23 Μαρτίου στο «Τριανόν Cinema» (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101). Θα κάνει ένα αυτοσχεδιαστικό σετ πριν από τη συναυλία της φίλης του, Μelentini.
