«Θα ήθελα να είμαι Ελληνας»

Λος Αντζελες

Ινδαλμα μιας πυρωμένης εποχής που σιγά σιγά χάνεται μαζί με τους εκπροσώπους της -τον Λου Ριντ, τον Ντέιβιντ Μπόουι, τον Πρινς– ο 70χρονος Ιγκι Ποπ ακόμη καίγεται…

Με φωνή βαθιά μεταλλική που τρυπάει τα σωθικά, τον θυμόμαστε να ξεχειλίζει από ενέργεια, κατακυριεύοντας το κοινό, υποτάσσοντας τα πάθη με το μικρό του αεικίνητο σώμα, αυτό το όχημα μιας ανάγκης για απόλυτη ελευθερία, μιας ζωής που δίνεται ολόκληρη στη μουσική.

Εγραψε το τραγούδι «Gold» για την ταινία με τον Danger Mouse, νεότερο Αμερικανό μουσικό.

Οταν του είπα πως είμαι Ελληνίδα ενθουσιάστηκε και μου είπε πως κι αυτός θα ήθελε να είναι Ελληνας…

• Ζείτε με τη μουσική εδώ και δεκαετίες. Τι σημαίνει μουσική για σας;

Στην αρχή παρηγοριά. Οταν ήμουν 13 χρόνων, έπαιξα σε ένα σόου στο σχολείο και από τότε ήμουν δημοφιλής.

Η αίσθηση της μουσικής ήταν τόσο απελευθερωτική, με το σετάκι μου των ντραμς, άλλο πράγμα από την Ιστορία ή τα Γαλλικά…

Πρώτα παρηγοριά και μετά χαρά όταν γίνεσαι λίγο καλύτερος. Κι όταν αρχίζεις να νιώθεις χαρά, τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα…

Αποτραβιέσαι λοιπόν. Τώρα έχει γίνει πάλι παρηγοριά.

• Τι ήταν για σας ο Ντέιβιντ Μπόουι;

Δάσκαλος. Δάσκαλος στη ζωή.

• Πώς βλέπετε τη ροκ σε σύγκριση με τη σύγχρονη ποπ. Υπάρχει μέλλον;

Δεν νομίζω ότι η ροκ μουσική μπορεί να αναβιώσει χωρίς κάποια παγκόσμια αναμπουμπούλα, κάτι ακόμη χειρότερο από αυτό που ζούμε τώρα.

Τότε ίσως να έχουμε την αναζωπύρωσή της. Αλλά όπως είμαστε τώρα…

Αν λοιπόν θέλατε να κάνετε ένα συγκρότημα, στον λίγο ελεύθερο χρόνο σας, δεν θα καθόσασταν σε ένα από αυτά τα μηχανήματα για να φτιάξετε κάτι που θα ήταν ποπ, κάτι ψηφιακό;

Ή μήπως θα διαλέγατε να πάρετε στα χέρια σας μια τεράστια κιθάρα, με ένα σωρό ενισχυτές και να προσπαθήσετε να πείσετε κάποιον να σας δώσει το γκαράζ του, έχοντας να αντιμετωπίσετε αργότερα την αστυνομία επειδή τρεις από τους τέσσερις συνεργάτες σας είναι πρεζάκια και ο τέταρτος μπάτσος ναρκωτικών…

Αχ! Δεν είναι καλή ζωή αυτή, δεν συμφωνείτε; Ακολουθούν εγκυμοσύνες και μηνύσεις και πάει λέγοντας…

Γι’ αυτό μ’ άρεσε ο Μπράιαν (Danger Mouse). Οταν τον πρωτογνώρισα, είπα να του βάλω να ακούσει μερικά πράγματα να δω πώς τα παίρνει γιατί είναι 100 χρόνια νεότερος και δουλεύει στη σύγχρονη βιομηχανία.

Του ‘βαλα κάτι παλιά κομμάτια των Stooges που μου άρεσαν πολύ.

Με τσάντισε όμως, γιατί μου είπε ότι μπορεί να κάνει το ίδιο με ένα δάχτυλο στον υπολογιστή του.

Τον μπάσταρδο! Αλλά είχε δίκιο, ζούμε σε διαφορετικό κόσμο.

Η ροκ μπορεί να επιβιώνει σε μέρη σαν το Orange County ή την Georgia, όπου υπάρχει χώρος και ελεύθερος χρόνος και ο κόσμος δεν σκέφτεται πώς θα πάει μπροστά.

Πολλοί νέοι κάνουν μουσική με κιθάρες και ντραμς ακόμη, αλλά δεν φτάνει στο επίπεδο που θέλει να ακούσει ο σύγχρονος ακροατής.

Εξάλλου, η ποπ περιλαμβάνει και το στοιχείο της διασημότητας περισσότερο από τη ροκ.

Αυτοί που παίζουν ακόμη ροκ αισθάνονται ότι έχει καταντήσει επικίνδυνο το να είσαι διάσημος, αλλά αυτοί που παίζουν ποπ δεν αισθάνονται έτσι· διαφορετικά παιχνίδια.

• Πώς βλέπετε την κατάσταση με τα ναρκωτικά σήμερα;

Εχουμε πολλά συνθετικά οπιούχα ναρκωτικά, όπως αυτά που μου έδωσε ο οδοντίατρος μια φορά.

Είναι επικίνδυνα και πιο «πονηρά». Βάζουν λίγη από αυτή και λίγη από την άλλη ουσία· δεν θα ‘θελα να εθιστώ σ’ αυτά τα σκατά.

Τα ναρκωτικά κυριαρχούν ακόμη. Μάλιστα έχουν μπει και φαρμακευτικές εταιρείες στο παιχνίδι, είπαν, για κάτσε, δεν θα αφήσουμε τους ερασιτέχνες να μας πάρουν την αγορά…

Δεν ξέρω τι να πω, κάποιοι το ‘χουν παρακάνει, αλλά πάντα θα υπάρχουν κι αυτοί που αναζητούν μια φυγή ή μια ένταση.

• Σας λείπει κάτι από τις μέρες που ζούσατε στον «δρόμο», περιοδεύοντας;

Εζησα πολύ έντονα από το 1969 ώς το 1974. Εκείνα τα χρόνια δεν είχα λεφτά ή πρόγραμμα, έζησα σκηνές τρελές…

Και δεν το ‘παιζα όπως οι Kiss, πραγματικά δεν είχα μία. Αλλά ήταν υπέροχα.

Προσπάθησα να γίνω πιο επαγγελματίας από το 1976 ώς το 1980. Τότε ερωτεύτηκα τις πρωτεύουσες της Ευρώπης.

Ταξίδευα με το λεωφορείο εκείνα τα χρόνια παίζοντας για 50 ανθρώπους στη Στοκχόλμη, 70 στην Κοπεγχάγη, 50 στη Μαδρίτη και άλλα μέρη όπου δεν πατούσε κανείς. Αλλά ήμουν ενθουσιασμένος.

Ελεγα, πάω στη Ρώμη, την πόλη του Κλαύδιου! Το διασκέδασα πολύ κι ας ήμουν ακόμη βρόμικος, φτωχός, πονεμένος, τρελαμένος και απαίσιος.

Δούλεψα σκληρά από το 1985 ώς το τέλος του αιώνα.

Αυτά τα 15 χρόνια ήταν σκέτη δουλειά, απόλυτα νηφάλιος -παρ’ όλο που δεν μου πάει πολύ- έπαιζα πέντε βραδιές την εβδομάδα ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο, εξαντλητικό πρόγραμμα με την εταιρεία να σε πιέζει να κάνεις κάτι πιο συμβατικό.

Κι ήρθε ο νέος αιώνας και τα τουρ απέκτησαν νέα σημασία για μένα, για τη δουλειά των Stooges ή την προσωπική μου δουλειά.

Δεν με νοιάζει τίποτα πια εκτός από το σόου μου, αυτές οι δύο ώρες που παίζω. Αυτό είναι όλο.