Επικήδειος στο «Trainspotting», σφυροκόπημα στον Τραμπ

Μπορεί να έχουν περάσει 20 χρόνια απ’ όταν το «Trainspotting» του Ντάνι Μπόιλ, οι περιπέτειες του Ρέντον και των παλιόφιλών του στην πιο βρόμικη τουαλέτα της Αγγλίας χρωμάτισαν μια ολόκληρη γενιά, όμως το «T2 Trainspotting» είναι και πάλι εδώ: και παρότι, όχι, δεν μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα, το σίκουελ της ταινίας έχει την ίδια ηλεκτρισμένη ενέργεια, την ίδια αδρεναλίνη που γνωρίσαμε στα νιάτα του.

Ο Ντάνι Μπόιλ και δυο από «τ’ αγόρια του», ο Τζόνι Λι Μίλερ (Sick Boy, τώρα Σάιμον) κι ο Γιούαν Μπρέμνερ (Spud), ήρθαν στην Berlinale για να παρουσιάσουν το «μετά» -το πού, δηλαδή, οδηγήθηκε η παρέα που, ενώ θα μπορούσε να μην το κάνει, αποφάσισε να «διαλέξει τη ζωή». Οπως εξήγησε στη συνέντευξη Τύπου για την ταινία ο Τζόνι Λι Μίλερ, «το “T2” δεν είναι σίκουελ, είναι… επικήδειος, αν προτιμάτε».

Οσο για τον Ντάνι Μπόιλ, η προσέγγισή του μοιάζει να είναι εξίσου κυνική με το ξεκίνημά του τη δεκαετία του ’90. «Η προσέγγιση του Ρέντον (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) στην πρώτη ταινία, αυτό το “choose life” είναι τώρα διαφορετικό, λιγότερο θρασύ», εξήγησε ο σκηνοθέτης. «Μετατρέπεται σε κάτι σαν εξομολόγηση.

»Αλλά καμιά από τις δύο ταινίες δεν έγινε με πολιτική πρόθεση, παρ’ όλο που ο κόσμος βρήκε μέσα τους πολιτικά νοήματα. Γυρίζαμε στη διάρκεια του Brexit κι ήταν μεγάλο το σοκ να βρισκόμαστε στη Σκοτία τη στιγμή που ψήφιζε να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αλλά τίποτε απ’ αυτά δεν αποτυπώνεται συνειδητά στην ταινία».

Εκπροσωπώντας την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Στάνλεϊ Τούτσι ήρθε στο Φεστιβάλ Βερολίνου για να παρουσιάσει τη νέα ταινία, που σκηνοθέτησε ο ίδιος δέκα χρόνια μετά το «Blind Date», είκοσι μετά το αξέχαστο «Big Night».

Το φιλμ, με τον τίτλο «Final Portrait», είναι μια βιογραφία-μινιατούρα του Αλμπέρτο Τζιακομέτι, στο περιορισμένο διάστημα δύο εβδομάδων το 1964 στο Παρίσι, όταν ζωγράφισε το πορτρέτο του φίλου του και κριτικού Τέχνης, Αμερικανού Τζέιμς Λόιντ.

Η ταινία έδωσε την ευκαιρία στην Berlinale να τιμήσει τον πρωταγωνιστή Τζέφρι Ρας με το ειδικό βραβείο για τις τέσσερις δεκαετίες της καριέρας του στο σινεμά –με τα πλούσια, θεότρελα γκρίζα μαλλιά του και το έντονο ταμπεραμέντο του, ο Ρας έκανε την αίθουσα να γελά μέχρι δακρύων, αφηγούμενος ιστορίες από τις κινηματογραφικές του εμπειρίες.

Ο ίδιος ο Στάνλεϊ Τούτσι, ωστόσο, στη συνέντευξη Τύπου του «Final Portrait» κράτησε πολύ σοβαρότερους τόνους, μιλώντας για τη σημερινή πολιτική για τις τέχνες στην Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ. «Δεν πιστεύω ότι η δική μας ταινία μπορεί να επηρεάσει τον πρόεδρο με κανέναν τρόπο,» είπε. «Για να είμαι σαφής, το κράτος ανέκαθεν είχε μια αμφιλεγόμενη σχέση με τις τέχνες στην Αμερική.

Φαντάζομαι ότι αν αυτή εδώ η κυβέρνηση κάνει το δικό της, θα αφανίσει τις τέχνες. Η τέχνη θα έπρεπε να είναι ένα εγγενές κομμάτι της ζωής, αλλά πολλοί άνθρωποι δεν θεωρούν ότι είναι σημαντικό μέρος της εκπαίδευσης. Η τωρινή αμερικανική κυβέρνηση, μάλιστα, μπορεί να μη θεωρεί σημαντική ούτε και την εκπαίδευση!».

Κι αυτό, για να συμπληρώνεται κομμάτι κομμάτι το παζλ της φετινής Berlinale, που περισσότερο από παρουσίαση της αιχμηρής κινηματογραφικής παραγωγής της χρονιάς, μετατρέπεται σε βήμα αντίδρασης των Αμερικανών καλλιτεχνών εναντίον του προέδρου τους.