Ηταν ένα τραγούδι, μια μπαλάντα, από τα λεγόμενα νεοκυματικά, που τραγουδήθηκαν στις μπουάτ εκείνης της εποχής (1966). Γιάννης Σπανός η μουσική, Κώστας Γεωργουσόπουλος οι στίχοι, Αρλέτα στην ερμηνεία: «Δέκα στρατιώτες κι ένας λοχαγός» ο τίτλος. «Αρβυλα, μπαλάσκες, χλαίνη, γυλιός/ και στην άλλη άκρη ο κακός εχθρός…». Σάτιρα αντιπολεμική. Τραγουδήθηκε πολύ τότε. Και λίγο μετά, αλλά με «τσιλιαδόρους» κάποιους από τους θαμώνες στην πόρτα, ένεκα η δικτατορία. Δύσκολο να σατιρίσεις τον στρατό τότε.
Φαντάρος εκείνη την εποχή ο επιγραφόμενος, στραβάδι, εντυπωσιαζόμουν, θυμάμαι, με τους γρίφους περί την ονομασία ειδών στρατιωτικού ιματισμού, που ήταν άλλα από αυτά που γνωρίζαμε. Ενδεικτικά: ποδεία, περικνημίδες και περιπόδια, έλεγαν τις κάλτσες, ποδήρης χιτών (χλαίνη), περισκελίς (παντελόνι), υποδύτης (πουκάμισο), χειρόκτια (γάντια), προσόψιον (πετσέτα), αμφιμασχάλια (επωμίδες), η περίφημη σκελέα (σώβρακο) κ.λπ.
Ελεγαν τότε παλαιοί καραβανάδες, υπεύθυνοι υλικού, πονηροί από κεκτημένες συνήθειες, ότι τις ακαταλαβίστικες αυτές, «λόγιες» ονομασίες είχαν επιβάλει από τα παλιά χρόνια οι προμηθευτές, σε συνεννόηση με υπεύθυνους προμηθειών του στρατού. Ηταν και οι μόνοι που τις καταλάβαιναν. Αρα οι μόνοι που μπορούσαν να διαβάσουν και να «αποκωδικοποιήσουν» κείμενα προκηρύξεων, επομένως οι μόνοι που μπορούσαν να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς.
Που τυπικά ήταν μεν ανοιχτοί, αλλά τους έκανε «κλειστούς», στο «συναμετάξυ μας», η… δυσνόητη γλώσσα των προκηρύξεων. Ετσι προμήθευαν τον στρατό με σκελέες, που έτσι και μας ξέφευγε, των φαντάρων, να τις πούμε σώβρακα, εισπράτταμε μία μέρα στέρηση εξόδου!
Δεν βλέπω και μεγάλες διαφορές «πρακτικής» στο προχθεσινό πρωτοσέλιδο στην «Εφ.Συν.», του Βασίλη Γεώργα: «Κύκλωμα διαφθοράς στον στρατό ξηράς» γύρω από τις προμήθειες ειδών ιματισμού! Μόνο που οι «σκελέες» είναι πλέον κινέζικες…
