Προχθές με χιόνι χθες με βροχή

Οχι που να το παινευτώ, αλλά του καιρού δε με σκιάζει φοβέρα καμιά. Εχω από νέος μια αρχή∙ ένα γνωμικό που είπε σε φίλο ο πατέρας του: Δεν υπάρχει κακός καιρός, εμείς είμαστε απροετοίμαστοι. Και άλλη μία αρχή, που την υιοθέτησα όταν άρχισα να καταλαβαίνω το πεπερασμένο της ζωής: Κάνε σήμερα αυτό που πας να το αφήσεις για αύριο.

Ετσι βγήκα χθες, πουρνό πουρνό, παρά το ψιλόβροχο. Απέφυγα τον Υμηττό, λόγω του προχθεσινού χιονιού, μη φάω καμιά γλίστρα στα τριμμένα παγάκια για το ντράι μαρτίνι του Τζέιμς Μποντ, και κατευθύνθηκα στη μεγάλη μου αγάπη, την Αθήνα πέριξ της Ακροπόλεως. Πάντως βάδιζα προσεκτικά, ήμουν και κατάλληλα ντυμένος.

Σκεφτόμουν τον Τζιν Κέλι στο «Τραγουδώντας στη βροχή» («Singin’ in the rain»), υπέροχο μιούζικαλ -και ομότιτλο τραγούδι-, του Στάνλεϊ Ντόνεν (1952), με την Ντέμπι Ρέινολντς, στον πρώτο της, νομίζω, πρωταγωνιστικό ρόλο∙ η καημένη, πέθανε περί τα τέλη Δεκεμβρίου, λίγο μετά την κόρη της, επίσης ηθοποιό, Κάρι Φίσερ.

Υπόλοιπα χιονιού στο Ζάππειο, στην Πύλη Αδριανού και στα παρτέρια της Ακρόπολης. Απέφυγα το λιθόστρωτο του Πικιώνη, πήγα από δεξιά, από τα πλατύσκαλα και θαύμασα, ακόμα μία φορά, από λεπτομέρειες που δεν είχα έως τώρα προσέξει, τον σπουδαίο αυτόν αρχιτέκτονα. Επέστρεψα από τον Εθνικό Κήπο. Περνώντας πλάι από τη μονίμως κλειστή πόρτα απέναντι από το Προεδρικό Μέγαρο.

Θυμήθηκα που, τον πρώτο καιρό, είχα συγχαρεί τη σημερινή κυβέρνηση που άνοιξε την Ηρώδου Αττικού. Μετά την ξανάκλεισε, έκλεισε κι αυτή την πόρτα του Κήπου!

Θυμήθηκα ακόμα, μια Κυριακή πρωί, πάνε χρόνια από τότε, εργαζόμενους της Novartis, σε «εθελοντική» εργασία, που έβαφαν τα κάγκελα του Κήπου, σε υποτιθέμενο «πρόγραμμα φροντίδας για το περιβάλλον» της εταιρείας.

Μετά, όπως αποδεικνύεται τώρα, η Novartis άλλαξε «περιβάλλον» και… τη βάψαμε εμείς! Ηταν και χρήσιμος ο περίπατος…