Πώς θα ήταν αν ζωντάνευαν ξαφνικά τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία του απόκοσμου τοπίου της ερήμου Σονόρα στην Αριζόνα; Πώς θα κινούνταν οι κάκτοι αν είχαν τη δυνατότητα; Πόσο μπορεί το ανθρώπινο σώμα να περιγράψει με κινήσεις τα πιο ασυνήθιστα φυσικά στοιχεία; Σουρεαλιστικές εικόνες και τολμηρά παιχνίδια μεταμορφώσεων, ακραία εφευρετικότητα, χιούμορ και φαντασία, ονειρικοί φωτισμοί, σπέσιαλ εφέ και αψεγάδιαστη κίνηση.
Οι Momix ξέρουν να τα παίζουν στα δάχτυλα. Η διάσημη ομάδα ακροβατικού χορού επιστρέφει στην Αθήνα. Κάνει πρεμιέρα αύριο στο «Παλλάς» με τη θρυλική παράσταση «Opus Cactus» (έως 26 Δεκεμβρίου).
«Η έμπνευση για το “Opus Cactus” ήρθε από τη νοτιοδυτική έρημο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η φύση υπήρξε ανέκαθεν η μούσα μου, καθώς είμαι διάσημος για τους ηλίανθους που καλλιεργώ και τον τρόπο που πιστεύω ότι ο άνθρωπος συνδέεται με τα φυτά, τα ζώα, ακόμη και τον ορυκτό πλούτο.
Αλλά το συγκεκριμένο τοπίο της νοτιοδυτικής ερήμου μού ήταν άγνωστο, μιας και κατάγομαι από τη βορειοανατολική πλευρά της Αμερικής. Το αρχικό 25λεπτο κομμάτι προέκυψε από έναν κάκτο, που με αιφνιδίασε, με μάγεψε από την πρώτη στιγμή και με οδήγησε να φανταστώ έναν μαγικό περίπατο σε έναν βοτανικό κήπο μέσα στην έρημο.
Τον χρησιμοποίησα για να δημιουργήσω τη φαντασίωση, που είναι το “Opus Cactus”: αγριόχορτα, χορευτές της φωτιάς, τέρατα της βροχής.
Μετά ήρθαν τα κοστούμια και η μουσική, ένα μείγμα από ήχους και μουσική των Ινδιάνων της περιοχής. Το έχω αλλάξει από την τελευταία φορά που το είδατε, ελπίζω να σας αρέσει», μας λέει ο ιδρυτής και καλλιτεχνικός τους διευθυντής, χορογράφος Mόουζες Πέντλετον.
Λίγο πριν αφήσει το υπέροχο παμπάλαιο βικτωριανό σπίτι στα δάση του Κονέκτικατ, που εδώ και χρόνια χρησιμοποιεί ως έδρα και χώρο δοκιμών, τον ρωτήσαμε πώς είναι να διευθύνεις μια ομάδα, που διανύει την τέταρτη δεκαετία της -ο ίδιος ίδρυσε τους Momix το 1980, αφού είχε ήδη περάσει εννέα χρόνια στο περίφημο Pilobolous Dance Theater.
• Αν στο ξεκίνημά τους οι Momix ήταν συνώνυμο της πρωτοπορίας, σήμερα τι αντιπροσωπεύουν;
Θα έλεγα πως είναι post avant garde –ειδικά εγώ είμαι… avant gardener. Κάτι σαν πρωτοπόρος κηπουρός, που βγαίνω από το στούντιο και πηγαίνω όσο πιο μακριά χρειάζεται για να συλλέξω έμπνευση και εικόνες, ιδέες και οράματα.
Ψάχνω για φλεγόμενες βάτους ιδεών. Τις βρίσκω κι έπειτα επιστρέφω στο στούντιο και με τρόπο που θυμίζει αλχημιστή συνεργάζομαι με τους υπόλοιπους και μετατρέπουμε την αρχική ιδέα σε χορό.
Αλλωστε, δεν υπάρχουν κανόνες με τους οποίους δουλεύω κι αυτό είναι μέρος της ελευθερίας των Momix. Γενικά ξεκινώ από την εικόνα. Αυτή έρχεται πρώτη και αυτή οδηγεί τα υπόλοιπα. Φωτογραφίζω εικόνες και μετά τις επεξεργάζομαι σαν ζωγράφος.
• Είναι, όμως, οι ψευδαισθήσεις και ο σουρεαλισμός αυτό που έχουμε σήμερα ανάγκη;
Η φαντασία είναι αναπόσπαστο μέρος της πραγματικότητας. Ονειρα, φαντασία, οράματα είναι τόσο πολλά όσα και στο ασυνείδητο. Δεν μου αρέσει να προβάλλω τον κόσμο όπως είναι, τον βρίσκω αρκετά καταθλιπτικό. Αλλά θα μπορούσε να είναι πιο μαγικός. Και σίγουρα έχουμε ανάγκη για περισσότερη ομορφιά.
• Εκτός από αυτά που λείπουν από τον κόσμο, για ποια από αυτά που υπάρχουν θα θέλατε να δημιουργήσετε μια παράσταση;
Η τεχνολογία και τα επιτεύγματά της είναι κάτι που με απασχολεί όλο και περισσότερο. Με ενδιαφέρουν τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη ίσως είναι το επόμενο πεδίο δράσης και δημιουργίας μου.
• Τις παραστάσεις όπως το «Opus Cactus» ή το «Botanica», που αποτελούν δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες σας, τις πειράζετε όσο περνούν τα χρόνια;
Ναι, συχνά. Πάντα ρωτώ τον εαυτό μου: «Θέλω να το αλλάξω λίγο; Να πειράξω λίγο τη χορογραφία εδώ, τα κοστούμια εκεί». Και μόνο που το χορεύουν άλλοι άνθρωποι κάθε φορά, νέοι χορευτές, το κομμάτι αλλάζει. Αυτό που δεν αλλάζει στους Momix είναι η ιεροτελεστία με την οποία έμαθα να δουλεύω. Την αποκαλώ «ιεροτελεστία της φωτιάς».
Ανάβω το τζάκι και κάθομαι και κοιτάζω αφοσιωμένος τη φλόγα να τρεμοπαίζει. Ηχογραφώ τις σκέψεις μου στο mp3 player, αναζητώ συνέχεια καινούργια πράγματα, καινούργιες ιδέες. Περπατώ και καταγράφω εικόνες. Δεν είναι εύκολο, αλλά έχει γίνει τρόπος ζωής μου.
• Υπήρξε κάποια στιγμή σε όλη αυτή την πολύχρονη πορεία που σκεφτήκατε να τα εγκαταλείψετε;
Υποθέτω πως το σκέφτομαι σχεδόν καθημερινά. Εντάξει, όχι να τα παρατήσω ακριβώς, αλλά ίσως να βάλω τα πράγματα σε τάξη. Ζω κυριολεκτικά μέσα σε ένα χάος. Είμαι πολύ ανοργάνωτος. Εχω όμως αρχίσει να εξασκώ τις αρχές του φενγκ σούι ευλαβικά για να βάλω την ενέργειά μου σε καλύτερη κίνηση.
Παλλάς: Βουκουρεστίου 5, 21-26 Δεκεμβρίου.
21/12 στις 20.30, 22, 23 και 26/12 στις 17.00 και 21.00, 25/12 στις 20.30. Τιμές εισιτηρίων: από 15 έως 60€.
