Ετσι γίνεται στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα: η κυβέρνηση κυβερνά, η αντιπολίτευση ελέγχει∙ το είχε πει και ο Γεώργιος Παπανδρέου, του οποίου πολλά μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Οχι όμως, πιστεύω, την κοινοβουλευτική του παιδεία. Ετσι γίνεται: η πλειοψηφία κυβερνά, η μειοψηφία ελέγχει. Αυτό είναι το βέβαιο.
Οι αμφιβολίες και οι αβεβαιότητες αναπηδούν από τον τρόπο που κυβερνά η πλειοψηφία και ελέγχει η μειοψηφία. Αν είναι π.χ. τρόπος που διδάσκει: δίνει, όπως λέμε, το καλό παράδειγμα, ή είναι τρόπος που απωθεί: είναι παράδειγμα προς αποφυγήν.
Ούτως ή άλλως, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση (κεντρική αίθουσα εξουσίας, δηλαδή, και προθάλαμος) είναι συγκοινωνούντα δοχεία με σχέση αμφίδρομη∙ αλληλεπιδρούν: όσο πιο πειστική και πιο ευπρεπής είναι η κυβέρνηση, που θεσμικά έχει και τον πρώτο λόγο, τόσο πιο απαιτητικός γίνεται ο αντίλογος της αντιπολίτευσης.
Εάν ο λόγος της κυβέρνησης είναι χύδην και ευκαιριακός, το πιθανότερο να είναι όμοιος και ο αντίλογος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εάν δε συγχρόνως το πολιτικό κλίμα που επικρατεί εμβολιάζεται, τεχνηέντως ή ανοήτως, με υπαινιγμούς και αποσιωπητικά πιθανών εκλογών, τότε το ήδη βεβαρημένο πολιτικό περιβάλλον επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο και τότε, ο έως τότε υφέρπων πολιτικός αμοραλισμός και λαϊκισμός βγαίνουν στο φως και αυθαδιάζουν.
Δεν επιθυμώ να αναφερθώ σε «δείγματα γραφής» από καθημερινές κόντρες μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης (γνωστές άλλωστε από δημοσιεύσεις και αναμεταδόσεις, καθώς σήμερα τα μέσα που διακινούν ενημέρωση και πληροφορίες, ούτε τα ίδια γνωρίζουν πόσα είναι!). Ομως, από όσα περιέχονται τουλάχιστον στις ανακοινώσεις των αντίστοιχων Γραφείων Τύπου, είναι να μας κλαίν’ οι ρέγγες.
Οχι μόνο ορθό, πειστικό λόγο και αντίλογο δεν υπηρετούν και δεν προβάλλουν, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, λέγονται πράγματα μόνο και μόνο για να ειπωθούν. Λες και το θεωρούν υποχρέωση, να μην αφήσουν κάθε ανοησία αναπάντητη. Οι αθεόφοβοι απαξίωσαν ώς και τη σιωπή!
