Βαράτε βιολιτζήδες· τουτέστιν άρχισαν τα όργανα. Η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά έστριψε στην τελική ευθεία του κυβερνητικού της βίου. Ο πρωθυπουργός μίλησε για μαραθώνιο, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για δρόμο ημιαντοχής, κάτι σαν οχτακοσάρι μετ’ εμποδίων, κόπων και βασάνων. Γνωρίζει πως στα δίσεκτα χρόνια των μνημονίων τα εθνοσωτήρια γκοβέρνα αναρριχώνται και κατακρημνίζονται απ’ την εξουσία ανάλογα με τη βούληση των δανειστών. Γι’ αυτό φρόντισε να ’ναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα τους οι εναλλαγές στους υπουργικούς θώκους.
Ανασχηματισμός Βρυξελλών, πά’ να πει. Τοποθετούμε σαράντα οχτώ λαχανάκια στον πάτο του τέντζερη μαζί με σκόρδο, κρεμμύδι, μάραθο και σοτάρουμε μέχρι να ροδίσουν. Σβήνουμε με λευκό κρασί, προσθέτουμε νερό και χαμηλώνουμε τη φωτιά. Διαλύουμε στο μείγμα δυο κουταλιές της σούπας ντομάτα πελτέ κι από μια πρέζα αλάτι, πιπέρι, βασιλικό και κόλιανδρο, μια κούπα λάδι προαιρετικά και το γκουρμέ είναι έτοιμο να σερβιριστεί. Θε…Αλέξης σημαίνει πρωτίστως συνέπεια λόγων και έργων.
Μεμψιμοιρούσε άλλοτε για τα φινιρίσματα στις κυβερνήσεις των τρισκατάρατων Σαμαροβενιζέλων: «Αυτό το έκτρωμα των πενήντα τόσων υπουργών και υφυπουργών χωρίς αρμοδιότητες, μόνο και μόνο για να καλυφθούν οι ανάγκες των συσχετισμών ανάμεσα στα κόμματα, δημιουργώντας θέσεις χωρίς αξία, θα τελειώσει» διασαφήνιζε. Πες τα Χρυσόστομε! Ο Μαριάνο Ραχόι κυβερνά με δεκαπενταμελές σχήμα. Παρ’ ημίν έπρεπε να πάρει τζούρα ώς κι ο Ζουράρις· Τζουράρις εφεξής. Δεν έχω παράπονο πάντως. Να πέσει φωτιά να με κάψει, αν υποπέσω στο αμάρτημα να διαμαρτυρηθώ. Δεν είμαι αγνώμων.
Πάγωσα προς στιγμήν με την αποπομπή του υπουργού Παιδείας, καθότι ο Νίκος Οφείλεις υπήρξε εκ των στυλοβατών της στήλης. Εκανα τον σταυρό μου μολαταύτα, διαπιστώνοντας ότι οι υπόλοιποι εκλεκτοί πελάτες του καταστήματος παραμένουν στα πόστα τους, οπότε θα συνεχίσουμε να σπάμε κέφι απρόσκοπτα. Λυπήθηκα μόνο για τη θυσία της Ιφιγένειας, της Εφης Αχτσιόγλου ντε. Της ξηγήθηκε αλμυρό φιστίκι ο ένοικος του Μαξίμου. Δεν έπρεπε να της φερθεί τόσο βάναυσα. Απεναντίας λύτρωσε τον Δρίτσα και τον Επάνω Τουρλέτη. Δεν θα χύσουν πια άλλα δάκρυα για τις ιδιωτικοποιήσεις που υπέγραφαν, ενώ διαφωνούσαν.
Ισχυρογνώμονες οι τροϊκανοί, απαίτησαν και πέτυχαν την απομάκρυνση των ως άνω. Η υπόθεση του Κατρούγ-κάλου, ωστόσο, είναι πιο σύνθετη. Ο ίδιος διατεινόταν πως το ΔΝΤ ζητά αίμα κι η Δρακουλέσκου έλκει την καταγωγή της απ’ τα Καρπάθια. Εξόφθαλμοι οι θρίλερ-συνειρμοί. Καίτοι τυγχάνει δηλωμένος κομμουνιστής ο εν λόγω, συγκαταλέγεται στους ελάχιστους υπουργούς που αψηφούν τον ενδυματολογικό κώδικα της Κουμουνδούρου, φορώντας πάντοτε γραβάτα. Τυχαίο; Μήπως θέλει κάτι να κρύψει; Ισως το αποτύπωμα των μακριών κυνόδοντων του βαμπίρ χαμηλά στον λαιμό του. Κύριος οίδε.
Ραγίζει η καρδιά μου στη σκέψη ότι οι βρικόλακες των Βρυξελλών ζήτησαν απ’ τον πρωθυπουργό νεανικό, γυναικείο αίμα κι εκείνος τους έκανε τη χάρη. Αν ήσασταν Ρουμάνοι καταχανάδες, ανάμεσα στον Κατρούγ-κάλο και την Αχτσιόγλου, χωρίς αμφιβολία θα διαλέγατε να δαγκώσετε την πιτσιρίκα. Θυμηθείτε το χτυποκάρδι του Κλάους Κίνσκι απέναντι στην Ιζαμπέλ Ατζανί. Η υπουργός Υγρασίας έσπευσε να σβήσει απ’ το twitter τις καταχωρίσεις της των ένδοξων αντιμνημονιακών εποχών. Scripta manent, όμως. «Δεν φοβόμαστε την τρόικα, πρέπει να σηκώσουμε το κεφάλι και τότε θα σκύψουν αυτοί» προφήτευε σε παλιά ομιλία της. Με πιάνει ανατριχίλα.
